Είμαστε όλοι Κούταβοι!

Εκ του πολιτικού γραφείου του Κ.Κ.Ε.

Δελτίο Τύπου

Σχετικά με την αναστολή λειτουργίας του blog Canis Libertatis.

Μετά την προβοκάτσια των αναρχικών του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του '73, η παύση λειτουργία του blog Canis Libertatis αποτελεί άλλη μία προβοκατόρικη ενέργεια εις βάρος της λαϊκής τάξης και φυσικά εις βάρους του ΚΚΕ. Είναι η συνέχεια μίας σειράς αντιλαϊκών επιθέσεων στα λαϊκά συμφέροντα του λαϊκής οικογένειας, της λαϊκής εργατικής τάξης, της λαϊκής αστικής τάξης και της λαϊκής που έχουμε στη γειτονιά κάθε Παρασκευή. Οι επιθέσεις εκτελούνται βάσει οργανωμένου σχεδίου του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Δ.Ν.Τ.-Ε.Ε.-Ε.Τ.-Η.Π.Α.-ΝΑΤΟ-ΔΗ.ΣΥ. Στον κατάλογο προστίθενται και τα κόμματα της δεξιάς αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ ΜΛ, ΜΛ ΚΚΕ, Μ ΚΚΕ Λ, ΚΛΚΕ Μ....) που αν και δε συμμετέχουν, παρ' όλα αυτά είναι εχθροί του ΚΚΕ και αυτό είναι ακόμα χειρότερο.

Ο λαός δεν έχει τίποτα θετικό να περιμένει από τον κλείσιμο του Canis Libertatis. Η σιγή μίας ακόμα φιλελεύθερης φωνής ενισχύει την ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων εναντίον της αστικής τάξης. Θα πέσει όμως στο κενό. Ο λαός θα αποτρέψει και αυτήν την εις βάρος του επίθεση υπό την σωστή καθοδήγηση του κόμματος- όπως άλλωστε απέτρεψε όλες τις μέχρι τώρα επιθέσεις του Κεφαλαίου τα τελευταία 90 χρόνια. Αν η αστική τάξη καταρρεύσει δε θα διαβάζει το σύνολο των αστικών εφημερίδων, που τυπώνει η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ και δε θα αγοράζει τις ντολμαδιέρες και τα μαξιλάρια του 902 με αποτέλεσμα το κόμμα να χάσει λεφτά. Και αυτό δε θα το επιτρέψουμε! Η απάντηση θα δοθεί στους δρόμους, προσεχώς, όπου θα κατεβάσουμε τα ΚΝΑΤ και τους οικοδόμους να παίξουμε ήσυχα και οργανωμένα την Ανυπακοή...

--------

Ένας από τα πιο ενδιαφέροντα πολιτικά προσωπικά ιστολόγια φαίνεται πως τερματίζει τη λειτουργία του μετά από τέσσερα χρόνια. Είναι λίγα τα πολιτικά blogs στην ελληνική μπλογκόσφαιρα που αξίζουν τακτική παρακολούθηση και είναι ανοιχτά σε σοβαρή πολιτική συζήτηση επιπέδου. Ανεξάρτητα αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τις πολιτικές του απόψεις, το Canis Libertatis υπήρξε μία φωτεινή εξαίρεση ορθολογικής και ουσιαστικής φιλελεύθερης σκέψης στον γενικευμένο οχετό των ελληνικών πολιτικών ιστολογίων.

Ο Manoliscus είναι, εκτός από εξαιρετικός συνblogger, παλιός και καλός φίλος. Είναι μεγάλη μου τιμή που τον γνωρίζω προσωπικά.

Είμαστε όλοι κούταβοι!

Επίθεση Λογικής.

Δύο ευχάριστες εκπλήξεις με περίμεναν σήμερα μόλις ξύπνησα το πρωί. Δύο οάσεις λογικής σκέψης από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες με έπεισαν πως ίσως τελικά να μην "το χουμε χάσει τελείως"

1. Νίκος Δήμου. (doncat)

Οι επιθέσεις εναντίον πολιτικών συνεχίζουν την πανάρχαια παράδοση του “αποδιοπομπαίου τράγου”. Στοχοποιούμε ένα πολιτικό (είτε έφταιξε είτε όχι) και του φορτώνουμε τις αμαρτίες όλων. Είναι μία συμβολική πράξη που μας εκτονώνει και μεταθέτει και τις δικές μας ευθύνες. (…για ό,τι μας συμβαίνει φταίει συνήθως κάποιος άλλος). Ευνόητη και κατανοητή αντίδραση ενός υπερσυναισθηματικού λαού η οποία όμως δεν οδηγεί πουθενά. Αντίθετα μπερδεύει τα πράγματα, συγχέει τις ευθύνες (π. χ. απενοχοποιεί την Αριστερά και ενοχοποιεί τον Πάγκαλο) και τελικά δεν επιτρέπει την ψύχραιμη θεώρηση και αντιμετώπιση των προβλημάτων. Το ίδιο συμβαίνει και με τα «αντάρτικα» κινήματα (διόδια, Κερατέα). Μπορεί να μοιάζουν ηρωικά, αλλά συσκοτίζουν και αποπροσανατολίζουν.

Μόνον αν συνειδητοποιήσουμε όλοι τις ευθύνες μας (και οι συνδικαλιστές που έκαναν τις ΔΕΚΟ καταβόθρες, και η Αριστερά που τους ενθάρρυνε, και ο καταναλωτής που υπερφόρτωνε τις κάρτες του και ο δημόσιος υπάλληλος που τσέπωνε το «γρηγορόσημο» και όσοι έκαναν, σε όλα τα επίπεδα, την ατιμωρησία θεσμό) θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Σίγουρα την μεγαλύτερη ευθύνη την φέρουν οι πολιτικοί. (Αλλά κι αυτούς κάποιοι τους ψήφισαν…). Από τα γιαούρτια πάντως, μόνον η ΦΑΓΕ ωφελείται.

______________________________________________________

Απάντηση σε έρευνα της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 3.4.11

2. Λεωνίδας Κύρκος: «Και ο Μουσολίνι καλούσε σε ανυπακοή»

Συνέντευξη στο Βήμα

- Το πνεύμα της συναίνεσης κυριάρχησε στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Υπήρξατε κατ΄ εξοχήν κήρυκας των συγκλίσεων και των συνεργασιών.
Ωστόσο, οι εξ αριστερών βολές μιλούν για «κόμμα των προθύμων» και για «συμπληρωματική δύναμη» προς το ΠαΣοΚ. Πώς το σχολιάζετε;
«Αστειότητες. Οσοι τα λένε αυτά επιθυμούν να κτίσουν πάνω στα ερείπια και στα συντρίμμια της χώρας. Η Δημοκρατική Αριστερά είναι πρόθυμη να συμβάλει με τις προτάσεις και τις θέσεις της στην έξοδο της χώρας από την κρίση. Ολα τα υπόλοιπα είναι φθηνή κριτική, ανάξια σχολιασμού».


- Πρακτικώς, υπάρχουν κατά τη γνώμη σας περιθώρια συγκλίσεων και συμπράξεων με το κυβερνών κόμμα; Και αν ναι, υπό ποιους όρους;
«Ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, απευθυνόμενος όχι μόνο προς το δικό μας κόμμα, αναφέρθηκε σε μια σειρά από μεγάλα ζητήματα στα οποία θα μπορούσε να υπάρξει διάλογος. Κρατάω αυτό που είπε ο Γ. Παπανδρέου: “Είναι λυπηρό στη χώρα μας να δαιμονοποιείται ο διάλογος”! Από εκεί και πέρα, όπως έχει επανειλημμένα τονίσει και ο Φώτης Κουβέλης, οι συγκλίσεις γίνονται αποκλειστικά στη βάση των προγραμματικών θέσεων και όχι των καλών προθέσεων».


- Εχετε ζήσει περιόδους μεγάλης πολιτικής κρίσης. Πιστεύετε ότι οδηγούμαστε σε αδιέξοδα ακυβερνησίας;Πώς κρίνετε απόψεις που μιλούν για ευρύτερες κυβερνητικές συγκλίσεις (κυβέρνηση εθνικής ενότητας,κτλ.);
«Η χώρα βιώνει την πιο μεγάλη κρίση από τη Μεταπολίτευση. Η κρίση αυτή είναι πολυεπίπεδη. Το μόνο που δεν χρειάζεται σήμερα ο τόπος είναι οι εκλογές. Συνεπώς ας περιμένουμε να περάσει ο κάβος του 2011 και ξανασυζητάμε για τα υπόλοιπα».


- Πώς κρίνετε τους χειρισμούς της κυβέρνησης Παπανδρέου για την έξοδο από την κρίση;Είναι σε σωστή κατεύθυνση;
«Ο Πρωθυπουργός προσπαθεί. Φοβάμαι όμως ότι σε πολλές περιπτώσεις ακολουθεί την εύκολη λύση των περικοπών μισθών και συντάξεων. Ανησυχώ μήπως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που γίνονται, χρεοκοπήσει η κοινωνία. Απαιτείται ένα νέο εθνικό όραμα που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Σχηματικά θα το ονόμαζα “Οι στόχοι του Εθνους Νο 2”».

- Η κοινωνία ωστόσο «βράζει». Υπάρχει μια τάση ανυπακοής και απειθαρχίας η οποία έχει εκδηλωθεί είτε με το κίνημα «Δεν πληρώνω» σε διόδια και μέσα μαζικής μεταφοράς, είτε στην Κερατέα με τις ακραίες αντιδράσεις κατά της δημιουργίας ΧΥΤΥ στην περιοχή.Πώς τα βλέπετε όλα αυτά;
«Ποτέ δεν είδα με συμπάθεια τα κινήματα ανυπακοής και απειθαρχίας, ιδίως όταν διαμορφώνονται από εντελώς ετερόκλητες δυνάμεις, αλλά και από τους λεγόμενους αγανακτισμένους πολίτες. Βεβαίως είναι διαφορετικό ζήτημα αυτό της Κερατέας, καθώς έχει έντονο το τοπικό στοιχείο, και άλλο οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν αρκετοί συμπολίτες μας λόγω της αύξησης της τιμής του εισιτηρίου. Για την ιστορία να σας θυμίσω πάντως ότι και ο Μουσολίνι ήταν θιασώτης των απολίτικων και λαϊκίστικων κινημάτων ανυπακοής και απειθαρχίας...».


- Υπάρχει παράλληλα ένα κλίμα διαπόμπευσης πολιτικών,με πιο πρόσφατο το γιαούρτωμα του κ. Θ.Πάγκαλου.Πώς κρίνετε αυτά τα φαινόμενα και πού πιστεύετε ότι μπορεί να οδηγήσουν;
«Οι προπηλακισμοί, οι επιθέσεις και οι διαπομπεύσεις πολιτικών είναι φαινόμενα απολύτως καταδικαστέα. Οσοι έχουμε ζήσει τις ταραγμένες δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 γνωρίζουμε πού μπορεί να οδηγήσουν όλα αυτά. Τότε αντίστοιχες επιθέσεις βίωναν οι πολιτικοί της Αριστεράς, οι αγωνιστές κομμουνιστές. Η Ιστορία πρέπει να μας διδάσκει όλους. Τα κόμματα οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μην αφήσουν να γεννηθεί το αβγό του φιδιού!».


- Υπήρξατε ένθερμος θιασώτης της ευρωπαϊκής σύγκλισης και ολοκλήρωσης. Οι εξελίξεις όμως στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και στην ευρωζώνηδημιουργούν μεγάλους φόβους και ανασφάλεια.Κάποιοι μιλούν για απαγκίστρωση από το ευρωπαϊκό άρμα.Εσείς τι βλέπετε; «Παραμένω και σήμερα διαπρύσιος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα άλλο πεδίο δράσης. Οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί σε επίπεδο κυβερνήσεων είναι εναντίον μας. Πρέπει όλοι να παλέψουμε για να τους αλλάξουμε. Μόνον όσοι ονειρεύονται την Αλβανία του Χότζα θα ήθελαν την Ελλάδα εκτός Ευρώπης».


- Ανθρωποι της γενιάς σας διατυπώνουν ευθεία αμφισβήτηση των χειρισμών του κ.Παπανδρέου σε όλα τα επίπεδα,υψώνοντας τη σημαία του εθνικοπατριωτικού αγώνα κατά της «κυβέρνησης του μνημονίου». Μεταξύ αυτών ένας συνοδοιπόρος σας από τα παλαιά πέτρινα χρόνια,ο κ. Μ.Θεοδωράκης, κ.ά.Πώς κρίνετε την προσέγγιση αυτή;
«Ο φίλος και σύντροφός μου Μίκης έχει τον δικό του τρόπο να παρεμβαίνει στα πράγματα. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τον σχολιάσω. Αυτό που θέλω όμως να τονίσω είναι ότι σήμερα η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να σπαταλά και άλλο διπλωματικό κεφάλαιο και να αναλώνεται σε συζητήσεις που αφορούν το χθες. Η ελληνική κοινωνία είναι ώριμη και για την επίλυση της ονομασίας τής FΥRΟΜ μέσα από μια συμβιβαστική λύση, και για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, και για τη λύση του Κυπριακού. Οι υπερπατριωτικές κορόνες δεν προσφέρουν στην πραγματικότητα τίποτε. Νομίζω ότι σήμερα όλοι γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των “αγώνων” αυτών. Ιδιαίτερα στο Μακεδονικό από καιρό έχω προτείνει μια συμβιβαστική λύση που φαίνεται ότι ωριμάζει».

Ήξερες ότι....;

Μπορείς να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει στην Κερατέα;

Όχι. Είμαι σίγουρος.

Γιατί ; Γιατί ούτε εσύ ξέρεις.

Ήξερες για παράδειγμα ότι αυτή η ιστορία έχει ξεκινήσει από το 1996;

Αν ακούσεις τις δύο πλευρές μένεις έκπληκτος....

Για παράδειγμα, έχουν και οι δύο δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους. Το κράτος από το ΣτΕ (2 φορές- μία το 2003 και μία το 2010), ο Δήμος Κερατέας από το Εφετείο (νομίζω).

Έχουν και οι δύο διαβεβαιώσεις από αρχαιολογικούς φορείς.

Έχουν και οι δύο στοιχεία που λένε ότι η Ε.Ε. θα επιβάλει κυρώσεις είτε γίνει είτε δε γίνει το έργο!

Καταγγέλουν και οι δύο αναίτιες επιθέσεις εναντίων τους!

Καταγγέλουν και οι δύο ο ένας τον άλλο πως αρνείται το δίαλογο!

Βάζουν και οι δύο πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον. Οι μεν το τοπικό, δε το γενικό δημόσιο.

Ποιος έχει λοιπόν δίκιο;

Έλα ντε;

Ποιον να πιστέψεις;

Το Κράτος;

Αλλοίμονο...είναι δυνατόν; Πότε το πίστεψες για να το πιστέψεις και τώρα; Το Κράτος σου λέει ψέματα γιατί κι εσύ αν ήσουν στη θέση του μόνο ψέμματα θα έλεγες...

Του πολίτες της Κερατέας;

Όχι! Γιατί; Γιατί ξέρεις κατά βάθος πως χέστηκαν και για τα αρχαία και για τη φύση...Πότε ενδιαφερθήκαμε για ένα απ' τα δύο; Εμείς δεν καίμε τα δάση μας κάθε χρόνο για να χτίσουμε παράνομα; Ποια άλλη χώρα του δυτικού κόσμου έχει πανελλήνιο σύλλογο ιδιωκτητών αυθαιρέτων; Ποια άλλη χώρα του δυτικού κόσμου έχει τόσες παράνομες χωματερές;

Από την άλλη έχεις αυτογνωσία. Σκέφτεσαι όπως και και εκείνοι: Μακριά τα σκουπίδια απ' την πόρτα μας κι όπου θέλει ας πάνε...Έλα τώρα...μεταξύ μας μιλάμε... Ο νόμος ισχύει πάντα για τους άλλους αλλά εμείς είμαστε η εξαίρεση! Θυμήσου π.χ. τον πρώτο Καποδίστρια και το "ιστορικό" Βραχάσι! Σουργελιστάν!

Στο βάθος ....το DNA της φυλής από τα μπαϊράκια της Τουρκοκρατίας μέχρι το "Εδώ Πολυτεχνείο" της Δαμανάκη...

Η ανυπακοή από τους μεν που κάνουν ασκήσεις επαναστατικής ανυπακοής νεο-ελληνικού τύπου, και η αυθεραισεία από το δε Κράτος που δεν ενδιαφέρεται να βρεί λύση εδώ και 10 χρόνια, κωλυσιεργεί και "τρέχει" τώρα με την ψυχή στο στώμα και τα ΜΑΤ στους δρόμους να επιβάλει το "δίκιο", τον "νόμο" και την "τάξη" με πρακτικές που δεν εκπροσωπούν κανένα...Γιατί; Απλά γιατί τώρα εδώ που φτάσαν τα πράγματα και με τα κονδύλια να χάνονται δεν έχουμε άλλη επιλογή...

Και τώρα τι;

Είναι απλό! ΄Οταν έχεις νόμους που ακυρώνουν ο ένας τον άλλο θα οδηγηθείς σε αποφάσεις που ακυρώνουν η μία την άλλη....Και τότε πολύ φυσιολογικά "παίρνουν το λόγο" οι μολότωφ και τα δακρυγόνα.

Τώρα έχουμε ένα μίνι φαύλο κύκλο βίας με ξεκάθαρη υπαιτιότητα του κράτους. Κατά πάσα πιθανότητα θα υποχωρήσουν οι κάτοικοι γιατί δυστυχώς έχουν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και μία κοινωνία να μην είναι καθόλου αλληλέγγυα με εκείνους - ίσως εν μέρει δικαιολογημένα -ίσως όχι. Το βασικό αντεπιχείρημα είναι πως κανείς δε θέλει να καταρρεύσει το σύστημα συλλογής απορριμάτων στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής και φαίνεται πως άλλες λύσεις δεν υπάρχουν. Μία ακόμα "μνημονιακού τύπου" λύση πάει να επιβληθεί.

Δε μπορεί ένα κράτος δικαίου να επιβάλει κάθε είδους πολιτική απόφαση με αυτόν τον τρόπο, όπως και δε μπορεί όποια μερίδα της κοινωνίας (μικρή ή μεγάλη) να αντιδρά σε κάθε είδους πολιτική απόφαση μίας εκλεγμένης κυβέρνησης χωρίς όρια.

Μήπως τελικά;

Τα ίδια σκατά είναι και οι δύο πλευρές, γιατί σε τελική ανάλυση, το κράτος είμαστε εμείς;

Μήπως τα ίδια σκατά είμαστε όλοι, κι ας μην τα φάγαμε όλοι μαζί ;

Μεγάλοι Έλληνες

Από το Insider:

"Ο κ. Θεοδωράκης κάλεσε τον πρωθυπουργό να κλείσει τώρα την αμερικανική Βάση της Σούδας, λέγοντας ότι «μόνο έτσι θα πάψει η κυβέρνηση να είναι συνένοχη στις ...ανθρωπιστικές δολοφονίες που διαπράττουν αγγλοαμερικάνοι και Γάλλοι σταυροφόροι του πετρελαίου»."

Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν αυτός που ως Υπουργός Πολιτισμού (άνευ χαρτοφυλακίου) της κυβέρνησης Μητσοτάκη είχε βάλει την υπογραφή του για να ανοίξει η βάση της Σούδας (μετατράπηκε από ωκεανογραφικό κέντρο σε στρατιωτική βάση λίγο μετά το κλείσιμο της βάσης στις Γούβες Ηρακλείου).

104.7

Η τραγική ιστορία της πεμπτοβάθμιας εξίσωσης.

(Μέρος B')

Για το Μέρος Α' κλίκ εδώ

Ο Άμπελ είχε αποδείξει ότι γενικά οποιοδήποτε πολυώνυμο μεγαλύτερου βαθμού από τον τέταρτο δε μπορούσε να επιλυθεί με ριζικά όπως οι τετραγωνικές ρίζες. Ωστόσο, οι συκγεκριμένες προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες ορισμένες ειδικές περιπτώσεις μπορούσαν να επιλυθούν βρέθηκαν αργότερα από τον Γκαλουά.

Η ζωή του Εβαρίστ Γκαλούα (1811-1832) ήταν σύντομη και συναρπαστική. Εξαιρετικά προικισμένος μαθηματικός αλλά άστατη και εκρηκτική προσωπικότητα που την έκανα ακόμα πιο ακραία μία σειρά από αδικίες. Ήταν αμείλικτος με όσους θεωρούσε λιγότερο ταλαντούχους από τον εαυτό του, αλλά ταυτόχρονα εξόργιζε η κοινωνική αδικία που επέβαλλαν οι άνθρωποι της εξουσίας. Πρωτοενδιαφέρθηκε για τα μαθηματικά όταν διάβασε τα Στοιχεία Γεωμετρίας του Λεζάντρ (ένα βιβλίο που βγήκε το 1794 και για 100 χρόνια ήταν το βασικό εγχειρίδιο γεωμετρίας). Μετά καταβρόχθισε κυριολεκτικά τα γραπτά του Λαγκράνζ και τελευταία του Άμπελ. Ο ενδουσιασμός, η αυτοπεποίθηση και η ανυπομονησία του είχα σχεδόν καταστροφική επίδραση στις σχέσεις του με τους καθηγητές του και τους εξεταστές. Συμμετέχοντας στους διαγωνισμούς για την Ecole Polytechnique, λίκνο των γαλλικών μαθηματικών ο απροετοίμαστος Γκαλουά απέτυχε παταγωδώς. Η πικρία του απαλύνθηκε για ένα διάστημα όταν γνώρισε έναν καινούριο μέντορα που αναγνώρισε το ταλέντο του.Το Μάρτιο του 1829 ο Γκαλουά δημοσίευσε την πρώτη του εργασία για τα συνεχή κλάσματα, κρατώντας για τον ευατό του την πιο σημαντική του δουλειά. Ο Γκαλουά υπέβαλε αυτές τις καινούριες ανακαλύψεις στην Ακαδημία Επιστημών αλλά ο Κωσύ που είχε υποσχεθεί να τις παρουσιάσει, το ξέχασε. Και το χειρότερο, έχασε και το χειρόγραφο.

Η δεύτερη αποτυχία του Γκαλουά να μπει στην Ecole Polytechnique ήδη ανοίκει στο μαθηματικό φολκλόρ. Όταν συνηθισμένος να χειρίζεται πολύπλοκες ιδέες με το μυαλό, εξοργίστικε από τον σχολαστικισμό των εξεταστών. Συνειδητοποιώντας ότι η προφορική εξέταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, άρπαξε ένα σπόγγο και τον πέταξε στα μούτρα ενός από τους εξεταστές. Λίγο μετά αυτοκτόνησε ο πατέρας ρτου εξαιτίας μία κληρικαλικής συνωμοσίας εναντίον του. Η κηδεία του εξελίχθηκε σε διαδήλωση. Το Φλεβάρη του 1830 ο Γκαλουά έγραψε τρεις ακόμα εργασίες και τις υπέβαλε στην Ακαδημία Επιστημών, στο διαγωνισμό για το Μεγάλο Βραβείο των Μαθηματικών. Ο τότε γραμματέας Ζοζέφ Φουριέ πέθανε πριν προλάβει να τις διαβάσει και μετά το θάνατό του δε μπορούσαν να βρουν τα χειρόγραφα. Οι τόσες αλλεπάλληλες απογοητεύσεις θα είχαν κάμψει και τις αντοχές οποιουδήποτε ανθρώπου. Φυσικό ήταν λοιπόν να επαναστατήσει ο Γκαλουά κατά ενός συστήματος που αρνιόταν να τον δεχτεί στους κόλπους του και είχε επιπλέον δολοφονήσει τον πατέρα του. Μπήκε δυναμικά στην πολιτική τασσόμενος φανατικά με το μέρος των αντιβασιλικών- καθόλου σοφή επιλογή για τη Γαλλία του 1830. Σε μία τελευταία απελπισμένη προσπάθεια, έστειλε ένα μνημόνιο στο Σιμεόν-Ντενί Πουασόν, οποίος του απάντησε ζητώντας του περαιτέρω αποδείξεις.

Δεν ξαναπροσπάθησε. Το 1831 συνελήφθη δύο φορές, μία φορά για υποτιθέμενη συνωμοσία κατά της ζωής του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου και μία φορά προληπτικά, επειδή οι αρχές περίμεναν εξέγερση των αντιβασιλικών! Καταδικάστικε σε 6μηνη φυλάκιση με μία κατασκευασμένη κατηγορία, ότι δήθεν φορούσε παράνομα τη στολή ενός διαλυμένου τάγματος πυροβολικού, στο οποίο κάποτε ανήκε. Βγαίνοντας με αναστολή είχε μία ερωτική περιπέτεια που το μόνο που κατάφερε ήταν να αυξήσει την απογοήτευσή του. Τα γράμματά του στον αφοσιωμένο φίλο του Σεβαλιέ μιλούν για αυτή την ψυχική του ταλαιπωρία. Στις 29 Μαϊου 1832 αποδέχτηκε μία πρόκληση σε μονομαχία για λόγους που ποτέ δεν έγιναν γνωστοί. "Πεθαίνω και γι αυτό φταία μία ξεφτιλισμένη πόρνη. Η ζωή μου τελειώνει σε μία άθλια μονομαχία", γράφει σε ένα "γράμμα σ' όλους τους αντιβασιλικούς".

Το πιο γνωστό και φημισμένο έργο του Γκαλουά γράφτηκε βιαστικά τη νύχτα πριν τη μονομαχία. Στα περιθώρια έχει γράψει βιαστικά πολλές φορές "Δεν χρόνο, δεν έχω χρόνο", καθώς ήταν αναγκασμένος να αφήσει σε άλλους το έργο της συμπλήρωσης των ενδιάμεσων βημάτων που ήταν απαραίτητα για την πλήρη κατανόηση των συμπερασμάτων του. Εκείνος προσπάθησε να καταγράψει την ουσία των ανακαλύψεών του- την αρχή αυτού που σήμερα ονομάζεται Θεωρία του Γκαλουά. Παρέδωσε τη διαθήκη του στο Σεβαλιέ, ικετεύοντάς τον να "ζητήσεις από τον Γιάκομπι ή τον Γκάους να που ανοιχτά τη γνώμη τους, όχι για το αν η θεωρία του ήταν σωστή, αλλά για το αν κατά τη γνώμη τους είχε κάποια βαρύτητα".

Νωρίς το πρωί ο Γκαλουά πήγε να αντιμετωπίσει τον ατνίπαλό του. Διάλεξαν πιστόλια στα 25 βήματα. Ο Γκαλούα τραυματίστικηε και πέθανε το επόμενο πρωί στο νοσοκομείο, σε ηλικία μόλις είκοσι ετών.

105.6

Σήμερον στο μπλογκοσφαιρικό μας μπερντέ.

Η τραγική ιστορία της πεμπτοβάθμιας εξίσωσης.
(Μέρος Α')

Η πέμπτου βαθμού εξίσωση, ως προς x, δίνεται από το γενικό τύπο

όπου τα a,b,c,d,e,f είναι γνωστοί αριθμοί (ο a διαφορετικός του μηδέν).

Ποιοι αριθμοί (x) ικανοποιούν αυτήν την εξίσωση;

Ένα από τα πιο ακανθώδη αλγεβρικά προβλήματα της εποχής στα τέλη του 18ου αρχές του 19ου αι. ηταν το κατά πόσο το 5ο-βάθμιο πολυώνυμο ήταν επιλύσιμο με αλγεβρικές μεθόδους- δηλαδή έναν πεπερερασμένο αριθμό αλγεβρικών πράξεων. Στο σχολείο μαθαίνουμε σήμερα τον τύπο επίλυσης των δευτεροβάθμιων εξισώσεων και ήδη από τον 16ο αι. υπάρχουν παρόμοιες μέθοδοι για εξισώσεις 3ου και 4ου βαθμού. Ωστόσο όλες οι προσπάθειες να βρεθεί μία ανάλογη μέθοδος για την εξίσωση 5ου βαθμού κατέληγαν σε αδιέξοδο.

Το θεμελιώδες θεώρημα της Άλγεβρας εγγυάται την ύπαρξη λύσεων σε αυτές τις εξισώσεις. Πως όμως θα καταφέρναμε να τις υπολογίσουμε;

Εδώ μπαίνουν στη σκηνή δύο μαθηματικές ιδιοφυϊες που είχαν και οι δύο τραγική κατάληξη.


Ο Νιλς Χένρικ Άμπελ (1802-1829) γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό στη Νορβηγία, μία χώρα κατεστραμμένη μετά από χρόνια πολέμοι με την Αγγλία και τη Σουηδία. Γόνος πολυμελούς φτωχής οικογένειας Ένας διορατικός δάσκαλος τον βοήθησε να τελειώσει το σχολείο αλλά, σε ηλικία 18 ετών χάνει τον πατέρα του και αναλαμβάνει όλα τα βάρη της οικογένειας. Το 1824 δημοσίευσε μία εργασία στην οποία κατέληγε ότι η πεμπτοβάθμια εξίσωση δε μπορούσε να επιλυθεί με αλγεβρικές μεθόδους και το ίδιο συνέβαινε με όλα τα πολυώνυμα ανώτερου βαθμού. Ο Άμπελ πίστευε ότι αυτή του η ανακάλυψη θα ήταν το εισιτήριό του για την ακαδημαϊκή καριέρα που ονειρευόταν, οπότε έστειλε την εργασία του στο Γκάους στο πανεπιστήμιο του Γκαίτινγκεν. Δυστυχώς φαίνεται ότι ο Γκάους δε βρήκε χρόνο να κόψει τις σελίδες του φυλλαδίου (εκείνη την εποχή αυτό το έκανε ο αναγνώστης και όχι ο τυπογράφος) και έτσι δεν το διάβασε ποτέ.

Το 1826 η νορβηγική κυβέρνηση έδωσε τελικά στον Άμπελ τη δυνατότητα να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Φοβούμενος ότι δε θα κέρδιζε τίποτα επισκεπτόμενος προσωπικά το Γκάους, απέφυγε το Γκαίτινγκεν και πήγε στο Βερολίνο. Εκεί έπιασε φιλίες με τον Αουγκούστ Λέοπολντ Κρέλλε (1780-1855), μηχανικό και μαθηματικό σύμβουλο του Πρωσικού Υπουργείου Παιδείας, ο οποίος ετοιμαζόταν να εκδώσει το Journal Fuer die Reine & Angewandte Mathematik (περιοδικό για τα καθαρά και εφαρμοσμένα μαθηματικά). Ο Άμπελ είχε τώρα ένα τρόπο να κάνει τις εργασίες του ευρύτερα γνωστές, δεδομένου μάλιστα ότι συμμετείχε ενεργά στους πρώτους τόμους του περιοδικού, το οποίο πολύ γρήγορα μάλιστα κατέφερε να καθιερωθεί στους επιστημονικούς κύκλους. Μέσα σε αυτά που δημοσίευσε ήταν και μία αναλυτικη εκδοχή της απόδειξης ότι η εξίσωση 5ου βαθμού δεν είναι επιλύσιμη. Μετά έφυγε για το Παρίσι, όπου βρέθηκε σε απόγνωση γιατί δεν υποστηρίχθηκε όσο περίμενε από τους Γάλλους μαθηματικούς. Πλησίασε τον Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ (1789-1857) που τότε ήταν πρώτο όνομα στη μαθηματική ανάλυση αλλά και εξαιρετικά δύσκολος χαρακτήρας. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Άμπελ, "Ο Κωσύ είναι τρελός και κανείς δε μπορεί να κάνει τίποτα γι αυτό, δυστυχώς όμως είναι ο μόνος που ξέρει πως πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς τα μαθηματικά". Αν παραβλέψουμε τις ταπεινώσεις που υπέφερε ο Άμπελ στα χέρια του Γκάους και του Κωσύ, μπορούμε να πούμε πως η απόδειξή του για την πεμπτοβάθμια εξίσωση έγινε ευρύτερα γνωστή και τράβηξε την προσοχή μεγάλων μαθηματικών αλλά και πολλών τρελών. Ο Άμπελ γύρισε στη Νορβηγία με την υγεία του σοβαρά κλονισμένη από τη φυματίωση. Συνέχισε να στέλνει υλικά στον Κρέλλε, αλλά πέθανε το 1829, χωρίς να αντιληφθεί ποτέ ότι είχε ήδη γίνει διάσημος. Δύο μέρες μετά το θάνατό του έφτασε στο σπίτι του μία προσφορά για καθηγητική θέση στο Βερολίνο.

...συνεχίζεται...

Καθαρίζοντας...

...τον Κόσμο από τους αυτόκλητους σωτήρες του....

Democracy Index

Ποιος σωτήρας έχει σειρά...;



Δυνάστες των λαών...ενωθείτε...


...την περιμένω τη μαλακία που σκέφτηκες...να δω ποιος βλαμμένος θα την πετάξει πρώτος...