Thanksgiving, my ass !

Μια μέρα μετά τη Μέρα των Ευχαριστιών. Δηλαδή τι να πω! ΈΛΕΟΣ. Οι άνθρωποι γιορτάζουν μία ηλίθια γιορτή με το γνωστό υπερβολικό τους τρόπο. Χαίρονται χωρίς λόγο. Τρώνε αηδίες (δες στο πολύ ωραίο κείμενο του Δεσποινάριου σχετικά)

Σήμερα είναι η βλαμμένη Παρασκευή. (black Friday) και τα καταστήματα είναι ανοιχτά και έχουν προσφορές. Η αλήθεια ειναι ότι έχουν πολύ καλές προσφορές. Αλλά για να προλάβεις το στοκ πρέπει να στηθείς από το πρωί - το πολύ πρωί - πριν ανοίξει το κατάστημα. Να στηθείς στο μπουλούκι και μόλις ανοίξουν οι πόρτες να τρέεεεξεις να προλάβεις να αγοράσεις. Ο πραγματικός πανικός είναι βέβαια με τις προσφορές που γίνονται για ρούχα. Τα βλέπετε στις ειδήσεις να μη σας τα λέω. Ναι ναι ...θα γκρινιάξω για άλλη μια ανάρτηση. Όλα μου φταίνε. ΝΑΙ ΟΛΑ !

Εμείς είχαμε επιτελικό σχέδιο. Θέλαμε να αγοράσουμε GPS (πήραμε τέσσερα) που κλασσικά έχουν πολύ καλές εκπτώσεις και μετά ο καθένας τα δικά του. Πρώτος σταθμός τα radioshack που έχουν τα πιο ακριβά προϊόντα όλες τι μέρες του χρόνου εκτός από σήμερα που έχουν πολύ καλές προσφορές. Ειδικά στα GPS αγοράσαμε με $100 έκπτωση!

Εγώ είχα δηλώσει ξεκάθαρα. Σε μπουλούκι δεν κάθομαι και καραγκιοζιλίκια δεν κάνω ! Εντάξει να σηκωθώ νωρίς. Αλλά να τρέχω και να σπρώχνω για να προλάβω το "κομμάτι" δεν υπάρχει περίπτωση !

Λοιπόν, περιμέναμε από τις 05.20 το πρωί και αυτό λόγω του ότι έκανε μαλακία ένας φίλος και νόμιζε ότι άνοιγαν στις 5 αλλά τελικά ανοιγαν στις 6. Τρείς τρελοί έκαναν stake out με πράσινα τσάι και κρουασάν έξω από το κατάστημα. Ευτυχώς δεν υπήρχε κανείς. Άνοιξε στις 6 και μπήκαμε σαν κύριοι !

Επόμενος σταθμός STAPLES και BEST BUY. Στα staples χτύπησα ένα τεράστιο σκληρό δίσκο (- 60$) και ένα στικάκι (8 GB μόνο 10$). Αυτά! Τέλος. Στα BEST BUY δεν μπήκα. Είχε μία τεράστια ουρά. 6 το πρωί! ΕΛΕΟΣ. Σαν τους γύφτους να ξεροσταλιάζουν στο ψοφόκρυο για να τρέεεεξουν να αγοράσουν οι έρμοι. Και όχι πράγματα που χρειάζονται. Τρέχουν να αγοράσουν έτσι...επειδή είναι φτηνά. Με το που είδα - δήλωσα ότι δεν μπαίνω!

Τέλος αγόρασα και μια φωτογραφική από το ιντερνετ σε τρελή προσφορά.

Ωραία όλα αυτά, αλλά έχει πέσει έξω ο προϋπολογισμός. Από εδω και πέρα λιτότητα μέχρι τη νέα χρονιά. Ευτυχώς που έχει πέσει τελείως η βενζίνη...στα 1,67$ το γαλλόνι η Shell. (για να σκάσετε: 0,34 λεπτά του ευρώ το λίτρο!)

ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ !!

Συνεχίζω με τις ερωτικές μνήμες που τόσο λίγο σας ενδιαφέρουν.

Να είστε όλοι καλά!

Αν είναι δυνατόν!!!

Δηλαδή...ΕΛΕΟΣ - τύπου !! ! !!

Έχω τελειώσει το mid-term και τρώγω, με φίλο, χαλαρά στο Boston Market του College Park μια μερίδα κοτόπουλο που το κάνουν ωραία. Έχω βάλει στο παρκόμετρο 40 λεπτά και ψιλοξεχνιέμαι. Με το που πάω να βγω από το εστιατόριο καταλαβαίνω ότι έχω ξεχαστεί και τρέχω στο αμάξι. Μια κολώγρια μπατσίνα είναι έτοιμη να μου σκάσει κλήση. ΕΛΕΟΣ. Της λέω "τώρα φεύγω" γιατί πραγματικά έφευγα. Μου λέει βάλε ένα κέρμα στο παρκόμετρο αλλιώς σε γράφω. Βάζω 8 λεπτά και την ίδια στιγμή φεύγω...Πάει το 5 cent.

Τσατισμένος την κάνω για το σπίτι.... Λέω φτηνά τη γλύτωσα...Είναι νύχτα... Στο δρόμο για το σπίτι και 150 μέτρα πριν φτάσω σπίτι υπάρχει μια διασταύρωση. Με ΣΤΟΠ. Στην Αμερική όταν μια διασταύρωση έχει στοπ - σταματάμε. Το κοκαλώνουμε !

Είμαι μόνος. Κανείς πίσω μου - κανείς στο αλλο ρεύμα - κανείς πουθενά !

Κόβω ταχύτητα αλλά δε σταματάω....Μιλάμε για ταχύτητα 30 χλμ....

Προχωράω για το σπίτι. Έξω από την είσοδο και 150 μέτρα από το στοπ ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ

Βλέπω στον καθρέφτη πίσω μου ένα τέτοιο:

Να σημειώσω εδώ ότι τα περιπολικά στην Αμερική είναι ακριβώς όπως τα βλέπουμε στο σινεμά. Δηλαδή όταν ανάβουν τη σειρήνα νομίζεις ότι έρχονται σε οργασμό. Σειρήνα έχουν και τα μπροστινά φώτα και τα πίσω και τα φλας και μέσα στο αμάξι και έξω και πάνω και κάτω...

Η διαδικασία είναι απλή. Σφυρίζει η σειρήνα και αμέσως σταματάω το αμάξι που έτσι κ αλλιώς θα το σταματούσα γιατί θα πάρκαρα.

Μου ρίχνει δυο προβολείς να δει την πινακίδα μου και εγώ πρεπει να περιμένω...Έρχεται ευγενέστατα και μου ζητάει άδεια και δίπλωμα..

Η κατάσταση έχει ως εξής.

1. Παραβίασα ΣΤΟΠ.

2. Οι πινακίδες μου είχαν λήξει - Έπρεπε να είχα περάσει το αμάξι από ΚΤΕΟ από τον Οκτώβρη.

3. Το δίπλωμά μου (το διεθνές δίπλωμα της ΕΛΠΑ) δεν ισχύει στην Αμερική για μόνιμους κατοίκους του Maryland. Η ποινή είναι 90 μέρες φυλάκιση.

ΕΛΕΟΣ !!! Πως και δε μου είπε ότι θα πάω στο Γκουαντάναμο!

Του λέω :

1. Έχει δίκιο αλλά πήγαινα πολύ σιγά και είδα πως δεν ήταν κανείς.

2. Έχει δίκιο αλλά με τούτα και με κείνα το είχα ξεχάσει τελείως.

3. Ειλικρινά δεν το ήξερα. Νόμιζα πως ήμουν ΟΚ με το δίπλωμα αυτό. Άλλωστε κανείς δε βρέθηκε να μου το πει.

----------------

Τελικά πολύ ξηγημένο το παληκάρι ...μου έκοψε κλήση 60 δολλαρίων για ληγμένες πινακίδες και μόνο. Στην Αμερική μπορείς να κάνεις stand μια κλήση και να πας σε δίκη. Αν τη μέρα της δίκης πας εσύ αλλά δεν πάει ο μπάτσος τότε γλυτώνεις τα λεφτά. Αλλά μου είπε να μην κάνω τον κόπο να κάνω stand την κλήση αυτή γιατί αυτός θα εμφανιστεί στο δικαστήριο.

Το χειρότερο είναι πως έγινα ρεζίλι στην πολυκατοικία...Αμάν πια με την υπερβολή τους οι Αμερικάνοι...

ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΒΑΡΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΜΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΕΔΩ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ !!!

Μνήμες Ερωτικές Ι

Η ώρα στο Greenbelt του Maryland, είναι 01:03 το πρωί. Έχω αρράξει με το Liverpool Concerto του Ed Alleyne Johnson και αποφασίζω να σπάσω τη σιωπή μου. Θα μείνω λοιπόν πιστός στο πρόγραμμά μου όσο και αν το έχω καθυστερήσει.

Το blog αυτό ξεκίνησε πάνω στην Αρχή του "Όλα στο Φώς"...Όπως ακούμε στα κανάλια ότι "Θα χυθεί άπλετο φώς" και ότι "Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο". Καμία σχέση !

Σήμερα θα μιλήσω για την ερωτική μου ζωή...Όχι φυσικά για το πως κάνω σεξ. Αυτό θα διδάσκεται σε λίγα χρόνια στα πανεπιστήμια. Θα μιλήσω για το παρελθόν. Και αυτό γιατί έχει περάσει αρκετός καιρός και οι πληροφορίες που θα δημοσιεύσω εδώ, με γεγονότα και ονόματα αληθινά, δεν απειλούν την εθνική μας ασφάλεια.

Σήμερα θα συζητήσω βέβαια μόνο ένα μικρό κομμάτι από το παρελθόν μου. Θα αναφέρω τα πρώιμα στάδια της ερωτικής σκέψης για το άλλο φύλο και φυσικά θα κάνω μια εισαγωγή στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου...

Νιώθω πολύ τυχερός που θυμάμαι το πρώτο "σκίρτημα" για κοπέλα ίδιας ηλικίας, τόσο έντονα. Προσπερνώ φυσικά τα χαζοκολλήματα με δασκάλες κλπ κλπ, αν και εδώ που τα λέμε μια φαντασίωση με δασκάλα μου έχει μείνει αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτό που δε θυμάμαι ακριβώς ήταν το πότε. Θυμάμαι του που και με ποιά...Την έλεγαν Ελένη (και ελπίζω δλδ ακόμα να τη λένε έτσι, να μην το εχει αλλάξει σε Μπάμπης ή να μην έχει πεθάνει...), και ήταν σε ένα παραθαλάσσιο μέρος στη νότιο-δυτική Κρήτη. Στο ξενοδοχείο VIENNA. Πρέπει να ήμουν Τετάρτη δημοτικού. Ναι και όμως. Ήταν πολύ ωραία ρε παιδιά...Πάρα πολύ ωραία...Μα πάρα πολύ ωραία!!! Ξανθά σπαστά μαλλιά και καταγάλανα μάτια.

Δεν έχει σημασία τι ένιωθε αυτή για μένα. Σημασία έχει ότι για έναν ανεξήγητο τότε για μένα λόγο, ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί της.... Και να λέμε χαζομέρας και να κάνουμε αστεία. Δηλαδή στην αρχή δε μου έκανε εντύπωση γιατί πάντα έτσι είναι όταν εχεις καλή παρέα...Αλλά μέτα το ξανασκέφτηκα. "Γαμώτο εγώ είμαι αγόρι και από ότι θυμάμαι τα κορίτσια τα κοροϊδεύαμε, τα φοβερίζαμε, τα χτυπούσαμε στην τελική...". "Εγώ όμως εκείνη δε θέλω να της κάνω τίποτα από αυτά...Θέλω να είμαι μαζί της και να κάνουμε πλάκες. Να λέμε ανέκδοτα και να κάνουμε μπάνιο στην πισίνα." Κάτι δηλαδή δεν πήγαινε καλά όπως καταλαβαίνετε...

Άσε και το άλλο:

Σκεφτόμενος όλα αυτά τα παράξενα που μου είχε προκαλέσει η Ελένη..., ξαφνικά, ΞΑΦΝΙΚΑ...Άρχισα να σκέφτομαι την ίδια την Ελένη !! Και σα να μην έφτανε μόνον αυτό, άρχισα να τη σκέφτομαι πιο έντονα όταν έπαιζε ένα τραγούδι που είχα γράψει στο κασσετόφωνο...Να δεις πως πήγαινε..."We had joy, we had fun, we had seasons in the sun...."

Και το χαμόγελο ; Που το πας το χαμόγελο ; Αυτό το αποβλακωμένο, το βλέμμα του ροφού...;

Εντάξει, προφανώς και δεν ήταν ο έρωτας ο αθάνατος...Ήταν όμως η Αρχή. Και όπως κάθε Αρχή οφείλω να την αναφέρω...Επιπλέον πρέπει να αναφερθεί γιατί υπήρχε και τραγούδι στη μέση. Από τότε κάθε σοβαρή σχέση-κόλλημα το συνδέω με ένα τραγούδι...

Προς θεού όμως, μην περιμένετε να μιλήσω για κάθε μια που μου γυάλισε από την Τετάρτη Δημοτικού μέχρι σήμερα...Δε θα τελειώσουμε ποτέ...

Θα αναφέρω αρκετές κοπέλες...Αρκετά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα από αυτό το ναρκωτικό που λέγεται έρωτας, καψούρα, δαγκωμένη λαμαρίνα, τσιου τσιου τα πουλάκια κλπ κλπ.... Γιατί είναι αλήθεια ότι τραβήξαμε πολλά...Και εγώ και οι κολλητοί μου που με ανέχθηκαν και τελικά με διαολόστειλαν. Έτσι για να τα λέμε όλα! Τράβηξα αλλά και έκαμα πολλά...Πολλά ωραία και γλυκά και ρομαντικά και δε συμμαζεύεται. Τα έκανα μόνο και μόνο για έναν λόγο...Δε θα σας τον πω. Τον ξέρετε. Αφού και εσείς τα ίδια σκατά έχετε κάνει εις το όνομα της καψούρας...

Άντε θα σας τον πω για να μη λέτε ότι με έχουν δέσει τα μεγάλα συμφέροντα και η διαπλοκή...Ο λόγος είναι ότι τα έκανα όλα αυτά, όχι για μένα ούτε για αυτές... Τα έκανα για το γαμώτο !

Φύγαμε όμως από την Ελένη από το Ατσαλένιο. Καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται, και αν το άλλαξε και το έκανε Μπάμπης, δεν πειράζει...Μια καλή κοπέλα να βρει να νοικοκυρευτεί...Αυτό μετράει...

Τα χρόνια πέρασαν και εγώ είχα ήδη γραφτεί σε μια σχολή καράτε....Στην απελπισία του ο πατέρας μου για το πάχος που δεν έλεγε να περιοριστεί με πήγε σε πολλές σχολές...Γυμναστήριο, κολυμβητήριο, τέννις, αρμόνιο (άσχετο αλλά δεν ξέρεις καμια φορά τι γίνεται). Με πήγε λοιπόν σε μια σχολή καράτε και kick boxing. Στο Παγκράτιο του Θανάση του Βουλγαρίδη. Ενός καταπληκτικού ανθρώπου και άριστου επαγγελματία...

Λοιπόν όσο δεν έπιασε το τέννις και το αρμόνιο, έπιασε το καράτε! Όχι ότι το λάτρεψα και άρχισα να χάνω βάρος. Αλλά γιατί εκεί γνώρισα εκείνη. Τον έρωτα το μεγάλο. Τον τρελό και απύθμενο. Αυτόν για τον οποίο θα έδινα και την ψυχή μου.

Βέβαια θα μου πεις ότι δε φταίει το καράτε, ούτε το kick-boxing. Η ηλικία έφταιγε και οι ορμόνες και γενικά εγώ ο ίδιος γιατί είχα μπει για τα καλά στην εφηβία. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας....

Που είναι τελος πάντων; Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Στην αρχή λοιπόν κατέβηκαν τα φύλα των Δωριέων στην περιοχή μας την Κρήτη...Ύστερα από πολλά πολλά χρόνια εγώ ήμουν στον τρίτο χρόνο του καράτε που από εδώ και πέρα θα το λέω kick boxing γιατί εκεί διέπρεψα τελικά.

Ήταν λοιπόν Σάββατο, το πρόγραμμα του kick boxing είχε ξεκινήσει και εγώ χαλαρά βαριόμουνα τη ζωή μου... Ήμουν πίσω πίσω σε σχέση με την είσοδο του γυμναστηρίου κυρίως για να μπορώ να λουφάρω....Ώσπου βλέπω ένα πλάσμα να μπαίνει και να αρχίζει και αυτό το ζέσταμα.

Ήταν εκείνη...

Εδώ θέλω να σταθούμε για λίγο και να αναλύσουμε τη Στιγμή. Γιατί είναι αυτή η Στιγμή που κάνει τη ζημιά. Είναι ο ιός που μπαίνει μέσα σου και αρχίζει να κινείται με απίστευτη ταχύτητα. Σε δευτερόλεπτα πάνω τα αυτιά σου βουίζουν. Παύεις να ακούς τα παραγγέλματα του Δασκάλου και απλώς κοιτάς. Δεν ακούς, δεν αισθάνεσαι, δε γεύεσαι...Όλες οι αισθήσεις παγώνουν εκτός από την όραση. Αυτή έχει καρφωθεί όλη...ΟΛΗ ..απάνω της. Είναι ρε παιδί μου πολύ φυσικό αυτό που συμβαίνει. Ο οργανισμός απλά αρνείται να αφήσει τη στιγμή που αντίκρυσε την κοπέλα αυτή. Δεν το δέχεται βρε αδερφέ ότι μετά από αυτήν την εμπειριά ο χρόνος μπορεί να συνεχισει το ταξίδι του....Δεν διανοείται ότι ο χώρος γύρω του έχει την ίδια σημασία με πριν. Γι αυτό και τους αγνοεί. Αγνοεί τα πάντα τα οποία μπορούν να του χαλάσουν αυτό που έζησε...αυτή την τόσο μικρή, μα τόσο Μεγάλη Στιγμή...Αυτό το Big Bang που λένε οι σπασίκλες οι Αστροφυσικοί.

Ε αυτό....

Ήμουν Δευτέρα, και εκείνη Τρίτη γυμνασίου... Τη λένε Βάσω...

Συνεχίζεται....

Να είστε όλοι καλά !

Υ.Γ. Το σκίτσο -απόλυτα σχετικό με την ιστορία- είναι του 0039split που τότε κυκλοφορούσε με το ψευδώνυμο Στε. Να τον διαβάζετε... Τα γράφει πολύ ωραία...Από τότε τα έγραφε δηλαδή...

Oxford Suite, part I

Αφού εγώ δε μιλάω, ας μιλήσει κάποιος άλλος αντί για μένα...




Με αφορμή το τελευταίο του άλμπουμ, Symphony θεώρησα σωστό να τον παρουσιάσω σε όσους δεν τον γνωρίζουν, με το πρώτο κομμάτι από τον πρώτο του δίσκο, 16 χρόνια πριν...

Λέγεται Ed Alleyne Johnson και στο μέλλον θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε εκτενέστερα γι αυτό το διαμάντι της New Age μουσικής.

Να είστε όλοι καλά...

The circle of Death...

...is going through the same mistakes over and over again...

"The hands that built America"....

Γεια σας φίλες και φίλες...Έχω πλέον καταλήξει ότι με διαβάζουν μόνο κοπέλες...Λίγες μεν, καλές δε! Τι καλές...τέλειες...καλονές...θεές και ημίθεες μαζί ! Μην τα ξαναλέμε όμως αυτά, ας πούμε κάτι νέο...

Όπως έχω δηλώσει σε χρόνο ανύποπτο, αν ήμουν γυναίκα θα ήμουν λεσβία...Αυτό το αναφέρω εδώ όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί απλά έτσι μου ήρθε...Γενικά μου αρέσει η γυναικοπαρέα...και μου αρέσει πάρα πολύ το φλερτ...Βέβαια είμαι και πολύ ερωτεύσιμος τύπος πρέπει να το ομολογήσω αυτό...8 σπίτια έκλεισαν τη μέρα που έφυγα για Αμερική...

Ψέμματα λέω. Αναφέρω περιστατικό ένος από τους πρώην κολλητούς ο οποίος όταν έφυγε από Ηράκλειο για Αθήνα στην δευτέρα λυκείου έκλεγε ο μισός γυναικείος πλυθησμός του σχολείου ( ο άλλος μισός δεν ξέρω τι έκανε...).

Τι έλεγα ; Α ναι....Έφυγα λοιπόν και εγώ νύχτα και ήρθα στην Χώρα των Ευκαιριών για να κάμω την τύχη μου. Άρχισα να πλένω πιάτα και σύντομα θα αγοράσω κ εγώ ένα νησί σαν τον Αριστοτέλη. Το μόνο πρόβλημά μου είναι πιο νησί....Όλα τα άλλα τα έχω λύσει και μπορώ να πω ότι από τις 26 μέρες εδώ έχω φτιαχτεί πολύ ωραία...

Ξεκινάω λοιπόν την ανάλυσή μου (όχι για το λεσβιακό έρωτα μη χαίρεστε - αυτά θα τα πώ σε άλλη ανάρτηση) για την κατάσταση που βρήκα στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου... Πριν ξεκινήσω όμως θα μου επιτρέψετε να πάω να φτιάξω μια φραπεδιά και να βάλω να ακούσω το Δούρειο Ήχο του Τζίμη Πανούση, που έκανε πρεμιέρα χθες Δευτέρα στο σταθμό της Γιάννας...

(τζιιιιιζζζζζ το χτυπητήρι...)

Λοιπόν ο Τζίμης ποτέ δε μου άρεσε αλλά έχω γαμηθεί στο γέλιο....Μη μιλήσω τώρα για το ότι δουλεύει εκεί που έφτυνε πριν...Αλλά μη χαίρεστε - κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις σε επόμενη ανάρτηση).

Έφτασα 14 Αυγούστου βράδυ στο αεροδρόμιο Dulles της Ουάσιγκτον με Lufthansa μέσω Φρανκφούρτης. Δυστυχώς δεν υπάρχει άμεση πτήση από Ελλάδα για Ουάσιγκτον. Από Αθήνα πας μόνο Nεα Υόρκη. ...Καλά....το τι θρίλερ παίχτηκε στη Φρανκφούρτη, άλλο πράγμα....Το transit από Αθήνα ήταν μόνο μία ώρα...καθυστέρησε και η πουτάνα η πτήση και είχα ένα 20 λεπτο να διασχίσω όλο το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης...Καλά...να τρέχω σαν τρελός με δύο τσάντες σε ένα αεροδρόμιο που δεν είχα ξαναδεί. Τεράστιο αεροδρόμιο...Με εσωτερικό τρένο, με ένα σκασμό slots, με με με με διπλή πίτα που λένε....Μέχρι να βγάλω άκρη γαμήθηκα..ευτυχώς όμως πρόλαβα...μπήκα προ τελευταίος και έτοιμος να τους βάλω τις φωνές. Αλλά συγκρατήθηκα, κυρίως γιατί δίπλα μου καθόταν ένα τρελό γκομενάκι...Όχι οτι της μίλησα αλλά λέμε τώρα...Ωραία αλλά στόκος...τη μία κοιμόταν αυτή, την άλλη εγώ δε συναντηθήκαμε...

Έφτασα λοιπόν στο Dulles και η πρώτη ερώτηση παγίδα του βλαχό-μπατσου που μου έκανε έλεγχο ήταν αφοπλιστική...."Ποιά είναι η μασκότ του πανεπιστημίου του Maryland;"

Τελικά σε όλα τα κράτη οι μπάτσοι είναι ίδιοι....

Να σας γνωρίσω λοιπόν τη μασκότ του πανεπιστημίου μου...η χελωνίτσα μας...O TESTUDO !!
Είναι μία χελώνα γλύκα με ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτό λοιπόν βρήκε να με ρωτήσει ο παπαρόμπατσος στο αεροδρόμιο για να με ελέγξει. Εγώ δε θυμόμουν το όνομα απλά ότι είναι μια χελώνα και έτσι πέρασα....

Το δεύτερο εμπόδιο ήταν το πως θα βρεθώ με αυτόν που θα με παραλάμβανε. Δεν τον ήξερα καθόλου, ήξερα μόνο το όνομά του και είχα μόνο το κινητό του το οποίο μου το είχαν δώσει λάθος. Αυτός πάλι δεν είχε τίποτα δικό μου. Το κονέ είχε γίνει μέσω ενός κοινού γνωστού και το μόνο που ήξερε ήταν η ώρα που φτάνω....Τέλεια....Απλά τέλεια...Καθυστέρησε να έρθει 45 ολόκληρα λεπτά αλλά δεν ήταν μόνο εκεί το θέμα...Δεν μπορούσαν επικοινωνήσω μαζί του.....Τελικά βρεθήκαμε γιατί ως πολυμήχανος (αλλά και Λάκωνας) έκανα κάτι γελοίο αλλά αποτελεσματικό. Έβγαλα μια κόλα χαρτί και έγραψα το όνομα του και GR και το έδειχνα δεξιά και αριστερά. Περιττό να σας πω τι γέλια έπεσαν... Αλλά τελικά βρεθήκαμε...

Οι πρώτες μέρες στην Αμερική ήταν δύσκολες....Ένα διαβατήριο δε σου εξασφαλίζει άνεση κινήσεων. Πόσο μάλλον οταν οι πόλεις γύρω από το πανεπιστήμιο ειναι προάστια της Ουασιγκτον και όλες μέσα σε ένα τεράστιο δάσος. Όλα καταπράσινα και όλα μακρυά το ένα από το άλλο. Δηλαδή χωρίς αμάξι δε μπορεις ούτε στο σουπερ μαρκετ να πας...

Σχεδόν ένα μηνα μετά έχω απο όλα...Και σπιτι,

όχι όλο αυτό...ενα διαμερισματάκι με θέα τρελή....

και λιμνούλα από δίπλα...αλλά και αμαξάκι...(ατσα και wrangler unlimited...)
Και τρίτο και σημαντικότερον...έχω ΙΝΤΕΡΝΕΤ...επιτέλους....

Ερχόμενος στην Αμερική είχα πολλές απαιτήσεις. Περίμενα να βρω μια χώρα άψογη όπου όλα είναι απλά και γρήγορα. Δεν έχω καταλήξει ακόμα γιατί ούτε μήνα δεν έχω κλείσει εδώ...Όμως μπορώ να πω δυο-τρια πράγματα με σιγουριά...

Οι άνθρωποι εδώ έχουν μια υφέρπουσα βλακεία στον τρόπο που σκέφτονται και δρουν. Είναι χαζοί και βλαμμένοι. Έχουν σε κάποια θέματα παιδεία που εμείς δε θα φτάσουμε. Σε κάποια άλλα όμως είναι πολύ πίσω από μας...

Για παράδειγμα, ξέρουν να οδηγούν. Για να καταλάβεις, οδηγούν προσεκτικότερα και από τους Γερμανούς...Γι αυτό και επιτρέπονται πράγματα όπως η δεξιά στροφή έστω και αν εχεις κοκκινο και άλλα κουφά....Επίσης οι άνθρωποι εδώ είναι ευγενικοί. Σε χαιρετάνε σχεδόν πάντα με το "Good morning, sir, how are you today?" και ας μη σε έχουν δει ποτέ στη ζωή τους. Οι πιο ευγενικοί είναι οι μαύροι....

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι οι άνθρωποι εδώ έχουν παιδεία. Δεν έχουν όμως πολιτισμό. Είναι λίγο κάφροι. Κατ' αρχάς τρώνε σκουπίδια....Εκτός των γνωστών McDonald's που βρωμάνε όσο τα ξέρουμε, ίσως και παραπάνω...Εδώ βρωμάνε και η Pizza Hut και η Pizza Domino και τα Ruby Tuesday's και τα Fridays και όλα. Γενικά κανείς σοβαρός δεν τρώει από αυτά. Οι Αμερικάνοι τρώνε....και μάλιστα τους αρέσουν...

Επίσης είναι κιτς...Δηλαδή ενώ ξέρουν να οδηγούν, τα αμάξια τους είναι τεράστια και κακάσχημα. Οι κυριότερες αμερικανικες μαρκες ειναι οι Ford, Chrysler, Jeep, Chevrolet, Lexus. Εκτώς όμως από κακάσχημα είναι και παλιάς τεχνολογίας και ελάχιστα αξιόπιστα. Γι αυτό και έχουν γεμίσει οι δρόμοι με γιαπωνέζικα και κορεάτικα. Κάτι που αξίζει να σημειωθεί είναι το πόσο φθηνή βενζίνη έχουν....60 λεπτά του ευρώ το λίτρο!!!!!! Και γκρινιάζουν γιατί 2 χρόνια πριν ήταν ακριβώς το μισό. Βέβαια η βενζίνη που καίνε οι σακαράκες τους εδώ είναι και αυτή χαμηλής ποιότητας. Η απλή τους είναι μόλις 83 και η σουπερ τους 93 οκτάνια όταν εμας η απλή είναι 95.

Έχετε μείνει με ανοικτό το στόμα από τα τόσο ενδιαφέροντα που σας εξιστορώ ε; Το ξέρω...

Αυτοί βέβαια που δεν υποφέρονται είναι οι αμερικανοί που είναι και ρεπουμπλικάνοι. Δηλαδή, κάφροι και αμόρφωτοι και γύφτοι. Με την σημαία έξω από το σπίτι-ισόγειο και το αυτοκόλλητο "Power of pride" πίσω στην καρότσα του Ford....Απλά ανυπόφοροι...

Άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι πως κάθε πόλη έχει τη δική της αστυνομία. Επίσης κάθε κομητεία (σύνολο πόλεων) έχει τη δική της αστυνομία. Και όταν λέμε "δική της αστυνομία" εννοούμε περιπολικά και στολές με άλλο χρώμα τελείως....Μα τελείως...τελείως κιτς...μόνο τα χρώματα να δείτε....Την παράσταση όμως κλέβουν τα πυροσβεστηκά....Αlu fun park...εντελώς όμως !!

Είναι κάφροι ρε γμτ...πάρα πολύ...

Έλεγα λοιπόν ότι οι Αμερικάνοι γενικά ασχολούνται με βλακείες και σαν άνθρωποι είναι πολύ ρηχοί. Επίσης δεν ενδιαφέρονται για αυτό που κάνουν. Εργάζονται κυριολεκτικά σαν δημόσιοι υπάλληλοι... Προς μεγάλη σας έκπληξη αναφέρομαι στον ιδιωτικό και όχι στο δημόσιο τομέα....

Περίπτωση 1. ΙΚΕΑ Κάθομαι λοιπόν τις πρώτες μέρες στο computer να παραγγείλω τα επιπλά μου...Κάνω μια ωραία ωραία παραγγελία των $1000 που λες θα την προσέξουν, δε θα την αφήσουν έτσι. Την στελνω online με το πρόσθετο να μου τα φέρουν σπίτι καθοτι αμάξι και δη φορτηγάκι δεν είχα...Παίρνω και ένα τηλεφωνο να την κανω confirm την παραγγελία, χρεωνω και την καρτα και ειμαι κύριος...Παράδοση, μετά από 10 μέρες και $300 έξοδα αποστολής. "Όχι ρε πουστη μου" λέω εγώ το 1/3 του λογαριασμού σε έξοδα αποστολής. Δε μιλάω... Περνανε οι μερες, περνανε οι μερες, σε μια φαση παιρνω τηλεφωνο να δω ο χριστιανος σε ποια φαση βρισκεται η παραγγελια μου και μαθαινω οτι η παραγγελία μου εχει ακυρωθει γιατι υπηρχε ενα θεμα με την καρτα και δεν ειχα επισης δωσει σωστα τον αριθμο μου για να με παρουν τηλέφωνο....Αμέσως μπαίνω στο mail μου και διαπιστώνω ότι στην απόδειξη αγοράς μου τα στοιχεία μου είναι ολόσωστα...Η κοπέλα από το ΙΚΕΑ τόλμησε επιπλέον να μου πει οτι η παραγγελία θα έπρεπε να δωθεί από την αρχή, δηλαδή να περιμένω άλλες 10 μερες για να έρθουν τα πραγματα....

Ποιος είδε τη...

...και δεν τη φοβήθηκε.

Τι είχε συμβεί τελικά; Η χαζοβιόλα η αμερικανίδα που έγραψε την παραγγελία μου έγγραφε άλανταλα της Παρασκευής το γάλα. Λάθος όνομα, λάθος νούμερο, λάθος διεύθυνση....Ακύρωσα την παραγγελία, νοίκιασα ένα βανάκι και πήγα και τα πήρα μόνος μου τα πράγματα....

Παράδειγμα 2. ΙΝΤΕRNET Στην Αμερική έχουμε δύο ειδών ίντερνετ. Το καλωδιακό (cable) και το ευρυζωνικό (dsl). Το πιο αστείο είναι πως στη γενικότερη περιοχή υπάρχει μονοπώλιο! Μία εταιρεία για το cable και μία για το dsl! Έκανα άμεσα αίτηση για καλωδιακό ίντερνετ στις 18 του Αυγούστου και μου έδωσαν ραντεβού για εγκατάσταση στις 3 του Σεπτέμβρη. Λέω "ρε παιδιά...γιορτάζει το ΠΑΣΟΚ τότε, δε μπορώ" Αλλάααα, αλλάααα τι να κάμεις...Στις 2 του μήνα παίρνω μήνυμα ότι θα έρθουν κανονικά μεταξύ 11 και 3 το μεσημέρι αλλά πριν έρθουν θα πάρουν τηλέφωνο. Δεν πήραν τηλέφωνο ομως και εγώ ήμουν στο σουπερ μαρκετ. Ήρθαν και έφυγαν....Ποιος είδε την από πάνω και δεν την φοβήθηκε. Παίρνω και τους ρίχνω ένα χέσιμο....ΜΑ ΕΝΑ ΧΕΣΙΜΟ! " Ή ερχεστε σήμερα, ή μην έρθετε καθόλου". Το θέμα είναι ότι όταν εχεις να κάνεις με μονοπώλιο στα αρχίδια τους βασικά...Παρ' όλα αυτά ήρθαν, κυρίως γιατί ο τεχνικός ήταν πολύ εντάξει παιδί από Νικαράγουα...Σήμερα που μου έφτιαξε το ιντερνετι του εκανα και φραπέ και ξετρελάθηκε μου είπε αμα βρω που πουλάνε εδώ να του πω το μαγαζι να στέλνει τη γυναίκα του να του παίρνει!

Έχω και άλλα παραδείγματα, πολλά....

Για πάμε όμως στο πανεπιστήμιο....Καταπράσινο....οι σκίουροι (αλλά και τα ελάφια) σε αφθονία...Σε αφθονία όμως και οι Κινέζοι και γενικά σε αφθονία άπαντες εκτός Αμερικανων. Αυτούς τους έχουμε για να κουρεύουν το γκαζόν, να αλλάζουν τις λάμπες, να φτιάχνουν τους ρουμπινέδες...

Κατά τα άλλα το κάθε κτίριο φέρει και την ονομασία εκείνου που το έκανε δωρεά...

Εδώ βλέπουμε το κτίριο που δώρισε η φίλη μας η lee ....

Το πανεπιστήμιο του Maryland βαίνει αισίως τα 152 χρόνια ζωής. Πρόκειται για καθαρά κρατικό πανεπιστήμιο που φυσικά και συνεργάζεται με εταιρίες του ιδιωτικού τομέα. Τα βασικά του πάντως έσοδα προέρχονται από κλήσεις που τρως αν τολμήσεις και παρκάρεις λάθος....Σε γράφουν αμέσως ; Ποιος ; Μα η αστυνομία του Πανεπιστημίου...

Απίστευτο για τα ελληνικά δεδομένα αλλά το πανεπιστήμιο έχει τη δική του αστυνομία.....Μιλάμε για άσυλο, όχι μαλακίες...

Κατά τα άλλα το πανεπιστήμιο είναι πολύ δυνατό. Οι υποδομές απίστευτες και γενικά βλέπεις ανθρώπους απόλυτα πρόθυμους να σε βοηθήσουν σε ό,τι ζητήσεις. Καμία σχέση δηλαδή με Ελλάδα...

Εντούτοις πρέπει να πω κάτι σημαντικό....Η οργάνωση είναι τέλεια, το επίπεδο των μαθημάτων όμως δεν ξεπερνά αυτό των μαθημάτων που έκανα στο ΕΜΠ. Ούτε το επίπεδο των μαθημάτων, ούτε και το υλικό των φοιτητών ξεπερνά το Πολυτεχνείο μας....Αυτό γιατί πρέπει να είμαστε σωστοί.

Να είστε όλοι καλά....

Περί Φιλίας...

Δεν ήθελα να ξεκινήσω έτσι το "Μνήμες" tag αλλά στη ζωή δεν μπορούν να μας έρχονται όλα όπως τα θέλουμε. Πόσο μάλλον όταν καμιά φορά την παρεκτροπή την προκαλείς και εσύ ο ίδιος...

Η φράση που στάθηκε αφορμή γράφτηκε στο τελευταίο κείμενο και είναι η εξής:

"Τον πρώτο (κολλητό φίλο) τον έχασα γιατί φασώθηκα με την κοπέλα του."

Ας κάνουμε λοιπόν ένα γκρουπ θέραπι: Θα θέσω, για το συγκεκριμένο ζήτημα και μόνον, όλα τα στοιχεία στο τραπέζι και θα ήθελα τη γνώμη σας...

Κατ' αρχάς η παραπάνω φράση είναι ιδιαίτερα σκληρή και την αναφέρω συχνά ως ένδειξη μετάνοιας και με ιδιαίτερη αυτοκριτική διάθεση. Είναι μια φράση - ετυμηγορία για ένα περιστατικό που συνέβη ακριβώς 4 χρόνια πριν....

Με τον "αδερφό" Λάζαρο γνωριστήκαμε το 2001 στη Βουλή των Εφήβων. Εγώ από Κρήτη εκείνος από Αθήνα. Μετά την, αρχικά αμοιβαία αντιπάθεια, γίναμε κολλητοί. Η φιλία μας διατήρηθηκε το χρόνο που ήμουν εγώ Ηράκλειο και όταν ήρθα Αθήνα για σπουδές, αν και έμενε στου διαόλου τη μάνα σε σχέση μένα εν τούτοις είμασταν συνέχεια παρέα...Είχαμε και κάτι γκομενο-ιστορίες, με κοπέλες από τη Βουλή, που είχαν μείνει ανοιχτές από τον προηγούμενο χρόνο, οπότε τρέχαμε παρέα.

Ο Λάζαρος ήταν και είναι από τους πλέον σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Ένας φίλος που όχι μόνο συμφωνούσαμε σε πολλά αλλά ήταν και είχε ό,τι δεν είχα εγώ και είχα ό,τι δεν είχε αυτός. Αυτό είναι που μας έδεσε.

Το χειμώνα του 2003 ο Λάζαρος γνωρίζει την Ελένη. Μια κοπέλα πολύ έξυπνη και πολύ όμορφη. Μου άρεσε και εμένα από την πρώτη στιγμή αλλά φυσικά έκανα πίσω. Ο Λάζαρος απέκτησε κάτι που δεν είχα. Μία πολύ δυνατή και ωραία σχέση. Εγώ εκείνο τον καιρό κωλοχτυπιόμουνα γύρω από κοπέλες που δεν ήξεραν τι ήθελαν. Αυτό με είχε κάνει κουρέλι...

Παρ' όλα αυτά δεν μου είχε προκύψει κάτι με την Ελένη. Κανένα συναίσθημα ερωτικό...Συνεχίζαμε να είμαστε καλοί φίλοι που συνέχεια την έλεγε ο ένας στον άλλο κατά τα γνωστά...Η παρέα δεν ήταν μόνο οι τρείς μας...Γενικά είχαμε πολύ κόσμο μαζί...Τον Παναγιώτη, την Αρχοντούλα, την κολλητή της Ελένης (έχει κολλήσει το μυαλό μου και δε μπορώ να θυμηθώ το όνομά της) και άλλους....

Έρχεται το Καλοκαίρι του 2004. Εγώ είμαι Κρήτη, η Ελένη είναι στην Αθήνα και μαθαίνει ότι περνάει σε μια σχολή στην Πάτρα, ο Λάζαρος είναι στην ιδιαίτερη πατρίδα του...έχει ψιλοβαρεθεί την Ελένη και γνωρίζει μια άλλη κοπέλα από εκεί και τρελαίνεται...Η Ελένη το αντιλαμβάνεται και από εκεί αρχίζει το πανηγύρι...

Να είμαστε ένα τρελό τρίγωνο...Ο Λάζαρος στους 7 ουρανούς να μου μιλάει σαν τρελός για τη νέα κοπέλα...Η Ελένη στα τάρταρα να μου μιλάει και να κλαίει και να οδύρεται για τις υποψίες που έχει. Εγώ στη μέση να μην ξέρω τι να κάνω. Διότι ο Λάζαρος να είναι αλλού αλλά να μη θέλει και να χωρίσει την Ελένη, οπότε δε θέλει και να αποκαλυφθεί το σκηνικό του εκεί. Η Ελένη να υποψιάζεται ότι κάτι παίζεται αλλά να μην έχει αποδείξεις. Εγώ να μην ξέρω τι θέση να πάρω...

Μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα...

Ερχόμενοι στην Αθήνα, τα πράγματα δεν καλυτέρεψαν για το Λάζαρο και την Ελένη. Η ιστορία του Λάζαρου είχε τελείωσει αλλά ο ίδιος είχε κουραστεί από την Ελένη και ήθελε να τη χωρίσει. Η Ελένη έπρεπε να φύγει για την Πάτρα και αυτό χειροτέρευε πολύ τα πράγματα για εκείνην. Το θέμα όμως ήταν πως η Ελένη ήταν χάλια και όχι μόνο αυτό αλλά πλακώθηκε και με την κολλητή της οπότε έμεινε εντελώς μόνη να αντιμετοπίσει την κατάσταση...

Τότε ήταν που βρέθηκα εγώ...

Ξεκινήσαμε να κάνουμε πιο πολύ παρέα...Εκείνη είχε την ανάγκη παρηγοριάς αλλά και να ξεχαστεί. Περνούσαμε αρκετές ώρες μαζί και με πολύ γέλιο....Ώσπου ένα απόγευμα ήρθε σπίτι μου. Στην αρχή χάλια μετά πολύ καλύτερα...Όπως μου λεγε είχα τον τρόπο να την κάνω να ξεχνάει...Κάναμε πολλά γέλια είναι η αλήθεια...Μας έπιασε το βράδυ και μετά η νύχτα...Μία τα γέλια, μία ο καπνός από τα πολλά τσιγάρα που έκανε, μία το ποτό που είχαμε κατεβάσει μου λέει: "Σου έχει τύχει ποτέ να έχεις μπροστά σου τον έρωτα της ζωής σου και να μην το καταλαβαίνεις."

Εγώ με αρκετή ζαλάδα από το ποτό αλλά με όλες ενεργές όλες τις αισθήσεις (και ακέραια την ευθύνη) πιάνω το υπονοούμενο.

"Πολλές φορές," απαντάω..."όπως και αυτή τη στιγμή."

Η ευθύνη μου είναι ακέραια...αλλά πραγματικά εκείνη την ώρα νόμιζα ότι ήμουν ερωτευμένος με αυτήν την κοπέλα. Το ποτό δεν είναι ελαφρυντικό. Το συναίσθημα όμως είναι.

Όπως είναι φυσικό άρχισαμε να φιλιόμαστε αλλά τίποτα παραπάνω. Μετά τη γύρισα πίσω με ταξί.

Κάτι τέτοιο δε μου είχε ξανασυμβεί....Αλλά περιέργως δεν είχα καθόλου τύψεις για το Λάζαρο. Δεν ξέρω γιατί. Από τη μία νόμιζα ότι πραγματικά τη ήθελα την Ελένη, από την άλλη ότι εκείνος έχει τελειώσει μαζί της. Καμία τύψη λοιπόν και φυσικά συνέχιζα να μιλάω μαζί του κανονικότατα.

Με την Ελένη ξαναβρεθήκαμε άλλες δύο φορές. Μία σπίτι μου, μία στον Πειραιά. Κανονικά ραντεβού. Και στα δύο ραντεβού ήταν αρχικά διστακτική και μέτα εντελώς απελευθερωμένη...Γενικά πάντως σεξ δεν κάναμε. Ούτε φασωθήκαμε σοβαρά...

Τελικά, στο άσχετο, ξεκώψαμε. Λίγο μετά, τα ξαναβρήκανε και με το Λάζαρο. Τότε έκανα μία κουβέντα με την Ελένη για το πως θα πάει το πράγμα από εδώ και πέρα. Δύο επιλογές. Ή το λέμε στο Λάζαρο και βάζουμε τις σχέσεις μας σε κίνδυνο ή το ξεχνάμε και τέλος.

Το δεύτερο ήταν η ιδανική λύση. Πόσο μάλλον δε, που όπως έδειξε, όλα αυτό ήταν μια βλακεία και τίποτα παραπάνω. Όλα καλά λοιπόν! Η σωστότερη λύση βρέθηκε και μάλιστα η σχέση μου με την Ελένη επανήλθε στο φιλικό χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Όμως κάτι περίεργο συνέβαινε εκείνο τον καιρό στην παρέα...Πολύ άρχιζαν να ξεκόβουν. Πρώτα η κολλητή της (που ακόμα δε μπορώ να θυμηθώ το όνομά της - νομίζω Ντίνα), μετά η Αρχοντούλα...Όλες είχαν τσατιστεί με τη συμπεριφορά της Ελένης απέναντι τους σχετικά με το Λάζαρο. Η Ελένη ήθελε να ελέγξει το Λάζαρο ακόμα περισσότερο. Ειδικά τώρα που θα έφευγε για Πάτρα. Απομόνωνε από το Λάζαρο, χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνει, κάθε άτομο που για οποιοδήποτε λόγο θεωρούσε επικύνδινο. Ήταν θέμα χρόνου να την πιάσει μια "κρίση ειλικρίνιας"....

Έτσι και έγινε...ένα απόγευμα χτυπάει το τηλέφωνό μου. Στην άλλη γραμμή ο Λάζαρος...

"Τι κάνατε με την Ελένη;"...ο τόνος ήταν ξεκάθαρος...

Την έπιασε η "κρίση"...Βέβαια...λίγο η αλήθεια που είπε, λίγο ο πρώτερος έντιμος βίος εκείνης αλλά όχι του Λάζαρου, λίγο του ότι το θάρρος να μιλήσει αυτοβούλως....Τα ξέρασε όλα και την έβγαλε λάδι....

Η Ελένη έσπασε τη συμφωνία μας και εγώ έχασα τον κολλητό μου...

Το λάθος που έκανα εκείνη τη στιγμή στο τηλέφωνο ήταν να τα αρνηθώ όλα. Με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο. Το μόνο που ήθελα ήταν να κλείσω το τηλέφωνο και να πάρω την Ελένη και να τη βρίσω.

Αυτό και έκανα...Δε θυμάμαι ακριβώς τι είπαμε με το Λάζαρο. Δεν είχα εκείνη την ώρα ούτε σάλιο...Το μόνο που θυμάμαι ήταν πως μου είπε να μη συναντηθούμε καθόλου για κάποιο διάστημα...

Αμέσως μετά πήρα την Ελένη....Στο δεύτερο μπινελίκι μου πέταξε το απίστευτο: "Θεωρείς το Λάζαρο, φίλο σου;". Τότε τα κατάλαβα όλα....Η Ελένη είχε αποφασίσει ότι δεν είμαι καλός φίλος του Λάζαρου και ότι έπρεπε να απομακρυνθώ. Είχε καταφέρει με απίστευτο τρόπο να τη βγάλει καθαρή και να ρίξει όλο το φταίξιμο πάνω μου....

Μου την είχε πέσει εκείνη πρώτη (λεκτικά αλλά και με ραβασάκια) και κατάφερε να πείσει ότι εγώ ήμουν ο κύριος υπεύθυνος...Απίστευτο...

Περίμενα λίγο καιρό να ηρεμήσουν τα πράγματα πριν ξαναμιλήσω με το Λάζαρο. Του τηλεφώνησα 1-2 μήνες μετά....Χωρίς αποτέλεσμα....Τι κ αν ζήτησα συγνώμη, τι κι αν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι ήταν όλο αυτό μια βλακεία χωρίς νόημα...Τίποτα....

Είχα ηττηθεί κατά κράτος από μία πανέξυπνη πουτάνα που είχε αποφασίσει βάλει το Λάζαρο στο βρακί της....

Στα χρόνια που πέρασαν προσπάθησα άλλες δυο φορές μέσω μιας κοινής φίλης κάποια επικοινωνία...Χωρίς αποτέλεσμα φυσικά...

Την τελευταία μου μέρα στην Αθήνα τον πήρα τηλέφωνο στο σπίτι του. Το σήκωσε η μάνα του, μία γλυκύτατη γυναίκα που τη θαυμάζω για όσα έχει περάσειστη ζωή της. Ο 'αδερφός' Λάζαρος είχε πάει φαντάρος...Της είπα να του δώσει χαιρετίσματα και ευχές...

Όπως συμβαίνει με όλους ηττημένους η ιστορία δεν τους ανοίκει...Για όλους εσάς θα είμαι αυτός που φασώθηκε με την γκόμενα του κολλητού του...Πλήρωσα για αυτήν ακριβώς την κατηγορία και δε θέλω εκπτώσεις...Ένοχος χωρίς ελαφρυντικά...

Όλα αυτά που διαβάσατε δεν έχουν κανένα νόημα...

Ξεχάστε τα....