...το τραγελαφικό
...το "επαναστατικοτερότερο"
... το προφανές!
Γειά σου και πάλι μωρό μου...
Σήμερα, o Μάρτης έχει 14. Και όπως το γράφουν εδώ 3.14 .2010 δηλαδή 3,14 άρα σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα του "π" και δε μπορεί το ιστολόγιο αυτό να μην πει δύο λογάκια για το μαγικό αυτόν αριθμό...
Η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών είχε ανοίξει μερικά τέτοια προβλήματα το 19ο αιώνα σε διαγωνισμό με μεγάλη αμοιβή για να μπορέσει να κλείσει το θέμα μια και καλή. Ένας επίδοξος λύτης του προβλήματος, δε θυμάμαι ποιος, είχε καταθέσει μία τεράστια λύση στην προσπάθεια του να τετραγωνίσει τον κύκλο. Η λύση του ήταν λάθος αλλά κανείς δεν είχε καταφέρει να βρει που ακριβώς κρυβόταν το λάθος του. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν στρατοπέδευσε κυριολεκτικά έξω από την Ακαδημία απαιτώντας την αμοιβή του με αυτό ακριβώς το επιχείρημα: "Αφού κανείς δε μπορεί να μου πει που έκανα λάθος, τότε απλά δεν έκανα λάθος!"
ψηφίων ατάκτως ερρημμένων χωρίς κάποια νομοτέλεια. Μια Λογική Αταξία ψηφίων που εκτείνονται στο άπειρο, χαοτικά, χωρίς καμία διάθεση να μας αποκαλύψουν τα μυστικά τους. Είμαστε ως φαίνεται καταδικασμένοι να τα κυνηγάμε αυξάνοντας τις υπολογιστικές μας δυνατότητες και μόνο. Μέχρι σήμερα περίπου 2,5 τρισεκατομμύρια ψηφία έχουν υπολογιστεί, δεν είναι πολλά, χωρίς βεβαίως να υπάρχει ελπίδα να τα υπολογίσουμε όλα. Το π είναι ένας ερωτικός αριθμός ακριβώς για αυτή του την ιδιότητα. Υπάρχει παντού αλλά είναι άπιαστος....Τόσο δυνατός και συνάμα τόσο αδιέξοδος...
Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, καί όν, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι
το πλήθος των γραμμάτων κάθε λέξης της φράσης αυτής αντιστοιχεί σε καθένα από τα διαδοχικά ψηφία του αριθμού π . Το μικρό ποιηματάκι αυτό το έφτιαξε ο Νικόλαος Ι. Χατζηδάκης (1872 – 1942).
Η φωτογραφία αυτή είναι κρεμασμένη στο γραφείο μας. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μπόμπιρα, στο γραφείο μας περίμενα, μετά το εξοντωτικό παιχνίδι στην πλατεία της Αγίας Αικατερίνης, τον πατέρα μου ή τη μητέρα να τελειώσουν τη δουλειά, να κλείσουν το γραφείο και να πάμε σπίτι μας. Τις ώρες αυτές της αναμονής εγώ βαριόμουν απίστευτα και το μόνο που μου κέντριζε το ενδιαφέρον ήταν αυτός ο πίνακας. Πολύ περίεργος αλλά και πολύ επιβλητικός. "Είναι οι Αρχαίοι". Ναι αυτοί ήταν, αλλά ποιοί ακριβώς; Στο κέντρο είναι οι πρωταγωνιστές, ο Πλάτωνας (αριστερά) και ο μαθητής του ο Αριστοτέλης (δεξιά). Στα σκαλοπάτια διαβάζει ο Διογένης χωρίς το πυθάρι του. Λίγο πιο μπροστά και αριστερά, σκυλοβαριέται όπως εγώ ο Ηράκλειτος. Αχ πως τον ένιωθα τον Ηράκλειτο εκείνες τις στιγμές! "Τα πάντα ρεί" εκτός από εμάς τους δύο!!...Γιατί δεν ξέρω τι έκανε αυτός και βαριότανε αλλά εγώ και νύσταζα και πεινούσα και ήθελα να πάω σπίτι να παίξω στον υπολογιστή μου! Στα αριστερά της εικόνας στο κολονάκι φιλοσοφεί Ζήνωνας ο Κιτιεύς με τον Επίκουρο το δαφνοστεφανομένο. Ο Επίκουρος αγνοεί ευγενικά το γέρο φιλόσοφο όχι γιατί μπορεί να λέει χαζομάρες αλλά διότι ήταν γνωστό σε όλη την Αθήνα ότι ο Ζήνων βρώμαγε ελεεινά! Η ζωή του παρα ήταν ασκητική....Από την άλλη ο καθως πρέπει Επίκουρος παρά είναι αριστοκράτης για να καταδεχτεί να συνομίλησε με τον κουρελή παππού ο οποίος παππούς αν τα βάλεις κάτω είναι και 7 χρόνια μικρότερος αλλά εντάξει. Οι πρώτες δύο φαλάκρες που συναντάμε προς τα δεξιά στο ισόγειο είναι από δεξιά ο Πυθαγόρας που αποδυκνείει ένα θεώρημα που κρυφάκουσε από κάτι Βαβυλωνίους μαθηματικούς (όχι δεν το έκλεψε - απλά του είπαν τη βασική πρόταση χωρίς απόδειξη) ενώ ο δεύτερος στα αριστερά που φαίνεται ότι αντιγράφει είναι μάλλον ένας πολύ μεταγενέστερος ρωμαιοκαθολικός φιλόσοφος, ο Βύθιος. Σημειολογία που σπάει κόκαλα. Τι άλλο θα έκαναν οι Χριστιανοί; Θα αντέγραφαν. Ακριβώς από πάνω από τον Πυθαγόρα, το παιδί με την στολή είναι ή ο Αλκιβιάδης ή ο Αλέξανδρος ο Μέγας που κανείς δεν ξέρει πως και γιατί βρέθηκε εκεί!! Η φιγούρα του πάντως αμφισβητείται με το πολύ ορθό επιχείρημα ότι αν ήταν πράγματι ο Αλεξανδρος τότε θα τους είχε ήδη σφάξει όλους και θα βλέπαμε μόνον αυτόν. Ο στρατηλάτης τώρα παρακολουθεί μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που έχει ο Αισχίνης με το Σωκράτη. Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα αν σκεφτεί κανείς ότι αυτοί οι δύο έχουν 80 χρόνια διαφορά. Ο όρθιος τώρα με τον κιτρινομπλε μανδύα που κοιτάζει τον Πυθαγόρα είναι ο Παρμενίδης. Στα δεξιά τώρα ο σκυμμένος γεράκος με το διαβήτη είναι ο Ευκλείδης ενώ τα παιδιά με τα τόπια από πάνω του είναι ο Ζωροάστρης με τον Πτολεμαίο. Όλοι μια χαρούμενη ατμόσφαιρα....
Στα πρώτα σκαλιά "σε κοιτάνε" τα μεγαθήρια Πλάτωνας και Σωκράτης έτσι που ντρέπεσαι να τα ανέβεις...
ης, ετών 93, πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας και νυν πρόεδρος της Εθνικής Μαθηματικής Επιτροπής. Από την πρώτη μέρα τον άκουγα να συνομιλεί με τη γραμματέα, για την κατάντια της ελληνικής κοινωνίας, πόσο έχει χάσει τις αξίες και τα ιδανικά της, πόσο έχει ξεπέσει κλπ κλπ κλπ. Πηγαίνοντας σπίτι έψαξα για τον σεβάσμιο γέροντα και βρήκα ότι ο Ακαδημαϊκός αυτός το 2000 εγραψε το βιβλίο Ιστορία των Μαθηματικών - Από τις σκοπιάς του μαθηματικού. εκδόσεις: Ακαδημία Αθηνών! Πήρε τόσες καλές κριτικές που θέλησε να το εκδόσει και στα Αγγλικά από την AMS (American Mathematical Society). Το βιβλίο εκδίδεται πράγματι το 2004 αλλά αποσύρεται ένα χρόνο μετά, δια παντός, ως λογοκλεμμένο. Ο σεβάσμιος γέροντας που διερύγνιε τα υμάτια του για την ηθική κατάπτωση του Έθνους είχε πάρει το 700 σελίδων βιβλίο του Morris Kline "Mathematical Thought from Ancient to Modern Times" (Oxford University Press, 1972), μετέφρασε τις 500 σελίδες και το εξέδωσε με το δικό του όνομα, στα Ελληνικά. Η ξεφτίλα αυτή δε θα ερχόταν στο φως εαν ο -πάντα σεβάσμιος- πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας, δεν είχε τη φαεινή ιδέα να το εκδόσει και στα Αγγλικά. (!!). Μαζί με το βιβλίο του ο Έλλην ακαδημαϊκός διαγράφεται δια παντός από την AMS κάνοντάς μας προφανώς διεθνώς ρεζίλι. Η ελληνική έκδοση βέβαια συνεχίζει να κυκλοφορεί από την Ακαδημία Αθηνών σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία της χώρας.
κρεμασμένος πάνω από το κασετόφωνο της αδερφής μου ακούω κάτι ξεχασμένες κασέτες που είχα πάρει από τον ξάδερφό μου. Από ό,τι θυμάμαι ήταν κυρίως 80's, τίποτα το ιδιαίτερο...μέχρι την τελευταία κασέτα. Συγκεκριμένα στο τελευταίο τραγούδι της δεύτερης πλευράς. Το πιστεύεις ή όχι, έτσι έγινε. Και ενω είχα βαρεθεί να ακούω τα 3λεπτα hits, κουπλέ-ρεφρέν-κουπλέ-ρεφρέν, ξαφνικά μια ηλεκτρική κιθάρα 'εισέβαλε στο δωμάτιο', ουρλιάζοντας. Χωρίς μελωδία, η κιθάρα σολάρει, όπως μαρσάρει μια μηχανή...αμέσως μετά μπαίνει το πιάνο με ρυθμικές νότες. Μία μουσική εισαγωγή την οποία ακολουθούν τα άλλα όργανα....Το κομμάτι ίσως και να μην το κατάλαβες. Εκδόθηκε το 1993, το έγραψε ο Jim Steinman και το τραγούδησε ο Meat Loaf.
γότερα το περιοδικό Rolling Stone χαρακτήρισε αυτή τη συνάντηση ως τη σημαντικότερη της ιστορίας της ροκ μουσικής. Οι δύο καλλιτέχνες συνεργάστηκαν μαζί και το '73 ολοκληρώνουν το Bat Out Of Hell (songs by Jim Steinman). O δίσκος εκδίδεται μόλις το 1977, καθώς καμία εταιρεία δεν ήθελε να τον αναλάβει. Ο Steinman γράφει 'αντιεμπορικά'. 9λεπτα τραγούδια, πάρα πολύ δύσκολα, με φόρμα από musical. Κάθε ένα κομμάτι είναι μια ξεχωριστή ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Και όμως όλα μαζί σε ένα μοναδικό σύνολο που όμοιό του δεν είχε παρουσιαστεί. Μόνο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να τα σηκώσει φωνητικά όλα αυτά και αυτός είναι ο Meat Loaf. Μία φωνή που θεωρώ την καλύτερη που έχω ακούσει ποτέ. Είμαι σίγουρος πως τέτοιο μέταλλο δε θα ξανακούσω. Δεν είναι απλά ότι ο άνθρωπος μπορούσε να πιάσει 5 οκτάβες. Δεν έχω ξανακούσει μια φωνή τόσο δυνατή, όσο και αισθησιακή. Μπορούσε απλά να την κάνει ό,τι ήθελε. Μοναδική χροιά, ανεπανάληπτη ερμηνεία, μοναδικό αποτέλεσμα. Ανάλυση των τραγουδιών δεν πρόκειται να κάνω εκτός από δύο λόγια στο τέλος για το πως βλέπω εγώ τη μουσική αυτή. Είναι σίγουρο όμως πως Meat Loaf και Steinman αποτελούν το πιο ιστορικό δύδιμο της ροκ. Η περιοδεία του Bat Out Of Hell κάνει πάταγο. To album σπάει όλα τα ταμεία και φτάνει στο νούμερο τρία σε Ευρώπη και Αμερική. Στο τέλος της ο Meat Loaf χάνει τη φωνή του. Κάνει τρεις εγχειρήσεις και στο επόμενο album, που απολαμβάνει τη δόξα του πρώτου, ακούγεται εντελώς διαφορετικά.
Η πορεία του Meat Loaf δεν είναι ίδια. Η φωνή του καλυτερεύει και το 1983 βγάζει το Midnight At The Lost And Found ένα τελείως διαφορετικό δίσκο σε στυλ, περισσότερο προς το country που σημειώνει πολύ χαμηλές πωλήσεις. Οι δύο επόμενοι δίσκοι Bad Attitude (1984) και Blind Before I Stop (1986) έχουν την ίδια κατάληξη. Η φωνή του έχει επανέλθει πλήρως όμως η απουσία του Steinman (με εξαίρεση δύο κομμάτια στο Bad Attitude) είναι μοιραία. Οι δίσκοι πάνε και αυτοί άπατοι. Τα κομμάτια παρα είναι χαζά και η φωνή του Meat Loaf δε μπορεί να σηκώσει όλο το album. Τελικά η καλύτερη δουλειά που έχει κάποιος να θυμάται είναι η ζωντανή εμφάνιση του Meat Loaf και το Live at Wembley (1987). Η φωνή του σπάει κόκκαλα! Ειδικά στο Bat Out Of Hell κανένα όργανο δε μπορεί να τον πιάσει. Τα Χριστούγεννα του 1989 οι δύο καλλιτέχνες συναντιούνται και παλι. Ο θρύλος λέει ότι ο Steinman βρέθηκε παραμονή Χριστουγέννων στην πόρτα του Meat Loaf αγκαζέ με τη γυναίκα του και ένα μπουκάλι κρασί...Εκείνο το βράδυ αποφάσισαν να κάνουν μία δουλειά μαζί..
ται ότι έγινε στα κρυφά σε ένα νησάκι του Ειρηνικού. Το 1993 φτάνει στα ράφια το Bat Out Of Hell II: Back Into Hell (songs by Jim Steinman). O δίσκος πουλάει 15 εκατομμύρια σε ένα εξάμηνο και φυσικά πιάνει κορυφή σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Εισαγωγή είναι το I would do anything for love, (but I won't do that) (το τραγούδι που άκουσα στο κασετόφωνο της αδερφής μου), η καλύτερη power μπαλάντα που έχει γραφτεί ποτέ, με την πιο δυνατή ερμηνεία. 12 λεπτά μαγείας της μουσικής του Jim Steinman. Αν και τα περισσότερα κομμάτια προέρχονται από το Bad For Good και το Original Sin, ο δίσκος γράφει ιστορία γιατί η φωνή του Meat Loaf ξεπέρασε την απλή διασκευή. Στα παραλειπόμενα του δίσκου αυτού είναι και η επιβεβαίωση πως πρόκειται για το μεγαλύτερο ντουέτο της ροκ. Στα επόμενα ο Meat Loaf βγάζει το Welcome To The Neighborhood (1995) χωρίς τον Steinman, που όμως πατάει πάνω στο στύλ του. Ο δίσ
κος σημείωνει σχετική επιτυχία κυρίως ως απόηχος του Bat II. Όμως η φωνή του Meat Loaf έχει πάρει την κατιούσα. Βασικά δεν έχει καμία σχέση με τη φωνή του όπως ακούγεται στο Bat II. Ο λόγος είναι πως αυτός ο άνθρωπος δεν προσέχει. Στη σκηνή τα δίνει όλα και όταν δε μπορεί να τραγουδήσει, ουρλιάζει. Όταν όμως έχεις φωνή τενόρου δε μπορείς να τα κάνεις αυτά. Το 1998 βγάζει το The Very Best Of Meat Loaf (1998) που περιέχει δύο νέα κομμάτια από το musical των Andrew Lloyd Webber και Jim Steinman Whistle Down the Wind. Από την άλλη ο Steinman εκτός του πρώτου ανεβάζει το Dance With The Vampires στα γερμανικά στη Βιέννη το 1997.
να μην εκτιμάει καθόλου πλέον τις φωνητικές δυνατότητες του Meat Loaf. Μετά από συμβιβαστική λύση ο τελευταίος προχωράει στο Bat Out Of Hell III: The Monster Is Loose (2006) σε παραγωγή του Desmond Child. Ο δίσκος έχει 14 τραγούδια, 7 από τα οποία είναι παλαιότερα κομμάτια του Steinman, ο οποίος όμως δε συμμετέχει καθόλου. Ο δίσκος σημειώνει σχετική επιτυχία κυρίως λόγο του τίτλου του. Φωνητικά ο Meat Loaf υποστηρίζεται από μηχανήματα μιας και δε μπορεί να βρει ούτε μία νότα πλέον. Το αλμπουμ είναι πολύ ασύνδετο παρά τις μεγάλες προσπάθειες που κατέβαλαν όλοι να το φτιάξουν αντάξιο των προηγούμενων. Προφανώς και δεν είναι. Ο Todd Rundgren βασικός κιθαρίστας και παραγωγός σε όλα τα Bat Out Of Hell συμμετέχει και εδώ, αν και παραδέχεται δημοσίως ότι ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε για εμπορικούς λόγους. Ξεχωρίζουν από το album δύο παλιά τραγούδια του Steinman: Bad For Good και Seize The Night ενώ πολύ καλό είναι και το Alive.
Όταν πρωτοάκουσα το I would do anything for love έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Ήμουν 14 χρονών και μόλις είχα ανακαλύψει τη χαμένη Ατλαντίδα. Μια μελωδία που μπορούσε να εκφράσει όλα όσα η εφηβεία μου είχε επιβάλει να σκέφτομαι και να νιώθω. Όταν μπαίνεις στην εφηβεία αλλάζεις από μέρα σε μέρα. Τόσο γρήγορα καμιά φορά που δε μπορείς ο ίδιος να ελέγξεις τον εαυτό σου. Μέσα στον πανικό εκείνης της ηλικίας εγώ είχα βρει ένα τραγούδι που μπορούσα όχι μόνο να το καταλάβω αλλά μπορούσε και εκείνο να καταλάβει εμένα. Μία φωνή που τραγουδούσε με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ να τραγουδάω. Ένα τραγούδι όπως εγώ το φανταζόμουν να είναι. Σε εκείνο το κασετόφωνο, εκείνο το απόγευμα του 1998 είχα βρει το μονοπάτι για έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν που ζούσα. Έναν κόσμο που είχα αγαπήσει πριν ακόμα γνωρίσω ότι υπήρχε.
Σήμερα το Bat Out Of Hell είναι ο τρίτος καλύτερος δίσκος όλων των εποχών. Έρχεται με 45 εκατομμύρια πωλήσεις στην τρίτη θέση μετά το Thriller του Michael Jackson και το Back to Black των ΑC/DC, ενώ είναι το μοναδικό album που έχει γραφτεί εξ ολοκλήρου από έναν και μόνο καλλιτέχνη. Είναι λυπηρό που οι δύο τους δε φαίνεται να θέλουν να συνεργαστούν ξανά. Είναι προφανές ότι κανένας δε θα είχε αναγνωριστεί τόσο, χωρίς τον άλλο. Γι αυτό και ως γνήσιος οπαδός στεναχωρήθηκα για το Bat III και τη γενικότερη κατάντια αυτής της τριλογίας, αν και ο Meat Loaf γνωρίζει ότι δε μπορεί να ξεφύγει από το στυλ της μουσικής του Steinman, το αποτέλεσμα της σολο καριέρας του είναι επιεικώς γραφικό. Γι αυτό και στην Αμερική δεν τυχαίνει σοβαρής εκτίμησης. Οι τελευταίες δουλειές του είναι για γέλια και μιας και οι νέοι δε γνωρίζουν το παρελθόν του, τελικά αυτό πουβλέπουν είναι ένας 60άρης να χτυπιέται , ουρλιάζοντας στη σκηνή. Για μένα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. O Meat Loaf και ο Steinman που γνώρισα εγώ είναι μέσα από την κοινή τους πορεία. Δεν έχω καμία διάθεση να τον δω ζωντανά. Θα έχω όμως γνώμη ως πιστός οπαδός μιας μουσικής που μου άνοιξε τόσους πολλούς δρόμους. Μέσω αυτών γνώρισα πολύ καλύτερα τη συμφωνική ροκ και μου άνοιξε ο δρόμος για την κλασσική μουσική όσο και για τη ροκ των Pink Floyd των Queen και των Beatles. Τα τραγούδια αυτά, αν και σπάνια τα ακούω πλέον, πάντα με ανεβάζουν. Είναι μια πολύ προσωπική ανάμνηση που κάθε λίγο και λιγάκι ξεθάβω... Για μένα...
To graffiti είναι από τον τοίχο του δωματίου μου. Το έφτιαξε πριν χρόνια ο ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ. Τον ευχαριστώ πολύ.
