Αυτήν την Κυριακή μαζί με το "Ριζοσπάστη"

"Το όνομά μας είναι Ισότης 7-2521, όπως είναι γραμμένο 

στο σιδηρούν περικάρπιο που όλοι οι άνθρωποι φορούν 

στους αριστερούς καρπούς τους με τα  ονόματά τους επάνω."

___________________________________

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών-Μάρκος Δραγούμης παρουσιάζει την έκδοση της ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου "Ύμνος",  της Άυν Ραντ. (σ.σ. ή αλλιώς όταν ο Όργουελ αντέγραφε την Ραντ)  

Το έργο μεταφράσθηκε από ομάδα φίλων του Αντικειμενισμού και επιμελήθηκε ο Γιώργος Σιβρίδης του ομίλου Ανοικτή Κοινωνία.

facebook page

Πότε : Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014, @ 2.00 μμ

Που : Πολις Καφέ (Αθήνα) Οδός Σταδίου στο ύψος μεταξύ Αρσάκη & Πεσματζόγλου. 


υ.γ. : Ο Κολοζώφ το σχεδίασε το εξώφυλο ;  Τι σοβιετικό design είναι αυτό! Ποιος να τους πάρει κανείς στα σοβαρά αυτούς στο ΚεΦιΜ...Δε γίνεται δουλειά έτσι!

υ.γ. : Η φώτο είναι από το fb.

Τσίμπα τραγουδάκι που πάει με την περίσταση :

Νομίζεις, λοιπόν, πως το Χρήμα είναι η ρίζα του Κακού;

Πιστεύετε, στ’ αλήθεια, ότι το χρήμα είναι η ρίζα όλων των κακών; 

Ayn Rand -
Η Φιλόσοφος του Καπιταλισμού της Ελεύθερης Αγοράς
(Πρόσεξε την καρφίτσα).

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η ρίζα του χρήματος; 

Το χρήμα αποτελεί ένα ανταλλακτικό εργαλείο, το οποίο για να υπάρχει θα πρέπει να υπάρχουν αγαθά που να παράγονται και άνθρωποι ικανοί να τα παράγουν. Το χρήμα είναι η υλική έκφραση της αρχής πως οι άνθρωποι που επιθυμούν να συναλλάσσονται μεταξύ τους, θα πρέπει να συναλλάσσονται με βάση τη δίκαιη ανταλλαγή αγαθών και ν’ ανταλλάσσουν αξία με αξία. Το χρήμα δεν είναι εργαλείο των ζητιάνων που επαιτούν τα αγαθά σας με τα δάκρυα, ούτε των αρπακτικών που τ’ αρπάζουν με τη βία. 

Κι αυτό θεωρείτε κακό;

Το χρήμα που αποκτάτε ως ανταμοιβή για την προσπάθεια σας, είναι το μέσο που θα σας επιτρέψει ν’ αξιώσετε το προϊόν της προσπάθειας κάποιου άλλου. Δεν είναι οι ζητιάνοι και τ’ αρπακτικά που δίνουν αξία στο χρήμα. Κανένας ωκεανός δακρύων, ούτε όλα τα όπλα του κόσμου δεν μπορούν να μετατρέψουν αυτά τα χαρτιά που έχετε στο πορτοφόλι σας στο ψωμί που θα χρειαστείτε αύριο για την επιβίωση σας. Αυτά τα χαρτιά, που θα ‘πρεπε να είναι χρυσός, αποτελούν ένα συμβόλαιο τιμής το οποίο σας επιτρέπει ν’ αξιώνετε την ενέργεια των ανθρώπων που παράγουν. Το πορτοφόλι σας είναι μια κατάθεση ελπίδας, είναι η πεποίθηση ότι κάπου στον κόσμο γύρω σας υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραβλέπουν αυτή την ηθική αρχή, η οποία συνιστά και τη ρίζα του χρήματος. 

Κι αυτό το θεωρείτε κακό;

Έχετε αναζητήσει ποτέ τη ρίζα της παραγωγής; Ρίξτε μια ματιά σε μια ηλεκτρική γεννήτρια και τολμήστε να ισχυρισθείτε πως είναι προϊόν της μυϊκής δύναμης άξεστων αγρίων. Προσπαθήστε να φυτέψετε ένα σπόρο σταριού χωρίς τη γνώση που σας έχουν κληροδοτήσει οι άνθρωποι που ανακάλυψαν την καλλιέργεια του, προσπαθήστε να κερδίσετε το ψωμί σας χρησιμοποιώντας μόνο την κίνηση του σώματος σας – και θα καταλάβετε ότι ο νους του ανθρώπου είναι η ρίζα όλων των αγαθών που παράγονται κι όλου του πλούτου που έχει υπάρξει πάνω στη γη.

Ισχυρίζεστε όμως ότι το χρήμα το κερδίζει ο δυνατός σε βάρος του αδύναμου; Για ποια δύναμη μιλάτε; Προφανώς όχι για τη δύναμη των όπλων και των μυών. Ο πλούτος αποτελεί προϊόν της διανοητικής ικανότητας του ανθρώπου. Είναι λοιπόν αλήθεια ότι αυτός που επινοεί έναν κινητήρα, κερδίζει χρήματα σε βάρος αυτού που δεν τον επινοεί; Ότι ο έξυπνος κερδίζει χρήματα σε βάρος του ανόητου; Ο ικανός σε βάρος του ανίκανου κι ο φιλόδοξος σε βάρος του φυγόπονου; Το χρήμα κερδίζεται – προτού ακόμα γίνει αντικείμενο αρπαγής ή επαιτείας – με τη προσπάθεια του κάθε έντιμου ανθρώπου, του καθενός σύμφωνα με τις ικανότητες του. Και έντιμος άνθρωπος είναι αυτός που ξέρει ότι δεν μπορεί να καταναλώσει περισσότερα απ’ όσα παράγει.

Η συναλλαγή μέσω του χρήματος αποτελεί τη βάση του κώδικα αξιών των έντιμων κι αξιόπιστων ανθρώπων. Το χρήμα βασίζεται στο αξίωμα ότι κάθε άνθρωπος είναι κύριος του μυαλού του και των προσπαθειών του. Το χρήμα δεν επιτρέπει σε κανένα άλλο μέτρο να καθορίσει την αξία της προσπάθειας σας, παρά μόνο στην ηθελημένη απόφαση του ανθρώπου που θα επιλέξει να εμπορευθεί μαζί σας τη δική του προσπάθεια. Το χρήμα σας επιτρέπει να λάβετε ως αντάλλαγμα για τα αγαθά και το μόχθο σας αυτό που πραγματικά αξίζουν, σύμφωνα με την κρίση των ανθρώπων που θα τ’ αγοράσουν. Το χρήμα δεν επιτρέπει παρά μόνο μία, απόλυτα ξεκάθαρη και έντιμη συναλλαγή, τη συναλλαγή που στηρίζεται στο αμοιβαίο όφελος κι ορίζεται από την αβίαστη κρίση των πλευρών που συναλλάσσονται. Το χρήμα προϋποθέτει την παραδοχή ότι ο άνθρωπος εργάζεται για το προσωπικό του όφελος κι όχι για να ζημιωθεί, ότι εργάζεται για το κέρδος κι όχι για την απώλεια, ότι ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν είναι κτήνος ή υποζύγιο που γεννήθηκε για να κουβαλάει το βάρος της δικής σας μιζέριας, ότι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι η ανταλλαγή πόνου αλλά η ανταλλαγή αγαθών.  Το χρήμα απαιτεί από σας να πουλάτε – όχι την αδυναμία σας στην ηλιθιότητα των άλλων, αλλά το ταλέντο σας στη λογική τους ‘ απαιτεί από σας ν’ αγοράζετε – όχι ό,τι πιο ελεεινό σας προσφέρουν, αλλά το καλύτερο που μπορείτε να εξασφαλίσετε. Κι όταν οι άνθρωποι ζουν με βάση την εμπορική συναλλαγή – και με ρυθμιστή όχι τον εξαναγκασμό αλλά τη λογική – , τότε είναι σίγουρο ότι κερδίζει το καλύτερο προϊόν, η καλύτερη επίδοση, ο άνθρωπος που διαθέτει την καλύτερη κρίση και τις πιο αναπτυγμένες ικανότητες, με αποτέλεσμα ο βαθμός της παραγωγικότητας του ανθρώπου να συνιστά και το μέτρο της ανταμοιβής του. Αυτός είναι ο κώδικας της ύπαρξης που εργαλείο και σύμβολο της είναι το Χρήμα.

Κι αυτό το θεωρείτε κακό;

Όμως το χρήμα δεν είναι παρά ένα εργαλείο. Μπορεί να σας πάει όπου θέλετε, αλλά δεν μπορεί να σας αντικαταστήσει στη θέση του οδηγού. Μπορεί να σας προσφέρει τα μέσα για να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες σας, αλλά δεν μπορεί να σας παρέχει επιθυμίες. Το χρήμα είναι η κατάρα των ανθρώπων που προσπαθούν να ανατρέψουν το νόμο της αιτιότητας – των ανθρώπων που θέλουν ν’ αντικαταστήσουν το νου με τα προϊόντα που παράγει ο νους.

Το φιλοσοφικό έργο της Ayn Rand
παίρνει θέση στην κόντρα Αριστοτέλη
και Καντ σχετικά με το νόημα της
Ευτυχίας και τη Ρίζα της Ηθικής,
υποστηρίζοντας την Αριστοτελική
θεώρηση.

Το χρήμα δεν μπορεί ν’ αγοράσει ευτυχία για εκείνον που δεν ξέρει τι ζητάει από τη ζωή: δεν θα του παρέχει κώδικα αξιών αν ο ίδιος δεν θελήσει να δημιουργήσει αξίες, δεν θα του προσφέρει σκοπό αν ο ίδιος δεν θελήσει να δώσει σκοπό στη ζωή του. Το χρήμα δεν μπορεί ν’ αγοράσει εξυπνάδα για χάρη του ανόητου, δεν μπορεί ν’ αγοράσει θαυμασμό για χάρη του δειλού ούτε σεβασμό για χάρη του ανίκανου. Αυτός που αντικαθιστά την ορθή κρίση με χρήμα, προσπαθώντας να εξαγοράσει το μυαλό των ικανών ανθρώπων για να το θέσει στην υπηρεσία του, καταλήγει να γίνει θύμα των κατωτέρων του. Οι ευφυείς άνθρωποι τον εγκαταλείπουν, ενώ οι απατεώνες κι οι λωποδύτες μαζεύονται γύρω του σπρωγμένοι από ένα νόμο που ο ίδιος δεν συνειδητοποιεί: ότι κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω απ’ το χρήμα του. 

Γι’ αυτό το λόγο θεωρείτε το χρήμα ρίζα του κακού;

Ο μόνος άνθρωπος που αξίζει να κληρονομήσει πλούτο είναι ο άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη τον κληρονομημένο πλούτο – ο άνθρωπος που θα έκανε περιουσία απ’ όπου κι αν ξεκινούσε. Όταν ένας κληρονόμος είναι αντάξιος των χρημάτων του, τότε το χρήμα τον υπηρετεί ‘ διαφορετικά, τον καταστρέφει. Και τότε εσείς κοιτάζετε γύρω σας και ωρύεστε ότι το χρήμα τον διέφθειρε. Είναι όντως έτσι; Μήπως αυτός διέφθειρε το χρήμα; Ποτέ μη ζηλέψετε έναν ανάξιο κληρονόμο ‘ ο πλούτος του δεν πρόκειται να φτάσει σ’ εσάς, δεν πρόκειται να σας προσφέρει τίποτα. Μη σκεφτείτε ότι ο πλούτος αυτός θα μπορούσε να μοιραστεί στους ανθρώπους. Το χρήμα αυτό είναι παράσιτο ‘ κι όσα παράσιτα κι αν μοιράσεις στον κόσμο, δεν μπορείς να φέρεις πίσω τη νεκρή αρετή του χρήματος που κληρονόμησε κάποτε ένας ανάξιος άνθρωπος. Το χρήμα είναι μια ζωντανή δύναμη που χωρίς τη ρίζα του πεθαίνει. Το χρήμα δεν θα υπηρετήσει το μυαλό που δεν μπορεί να φανεί αντάξιο του.

Γι’ αυτό το λόγο θεωρείτε το χρήμα ρίζα του κακού;

Το χρήμα είναι το μέσο για τη διαβίωση σας. Η ετυμηγορία σας γι’ αυτό που σας εξασφαλίζει τα προς το ζην ταυτίζεται με την ετυμηγορία σας για τη ζωή. Αν η ρίζα είναι σάπια, τότε έχετε καταδικάσει την ίδια σας την ύπαρξη. Πώς κερδίσατε τα χρήματα σας; Με απάτη; Εκμεταλλευόμενοι τα βίτσια και την ηλιθιότητα των άλλων; Ικανοποιώντας τις ανάγκες των ανόητων με την ελπίδα ότι θα λάβετε περισσότερα απ’ όσα αξίζουν οι ικανότητες σας; Με εκπτώσεις στις αρχές σας; Κάνοντας δουλειές που απεχθάνεστε γι’ ανθρώπους που περιφρονείτε; Αν ναι, τότε το χρήμα που κερδίσατε δεν σας προσφέρει ούτε μια στιγμή, ούτε μια στάλα πραγματικής χαράς. Κι όλα τα πράγματα που θ’ αγοράζετε, δεν θα είναι τιμή αλλά όνειδος για σας. Δεν θα είναι κατόρθωμα αλλά ενθύμιο ντροπής. 

Και τότε θ’ αρχίσετε να ουρλιάζετε ότι το χρήμα είναι κακό.

Κακό επειδή δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει το χαμένο αυτοσεβασμό σας; 

Κακό επειδή δεν σας αφήνει ν’ απολαύσετε την εξαχρείωση σας; 

Μήπως αυτή είναι η ρίζα του μίσους σας για το χρήμα;

Το χρήμα θα μείνει για πάντα ένα αποτέλεσμα και δεν πρόκειται να υποκαταστήσει τον άνθρωπο ως αιτία. Το χρήμα είναι προϊόν της αρετής, αλλά δεν μπορεί να προσφέρει αρετή ούτε ν’ αντισταθμίσει τη φαυλότητα. Το χρήμα δεν θα σας δώσει αυτό που δεν έχετε κερδίσει, ούτε στο πνεύμα ούτε στην ύλη. Μήπως αυτή είναι η ρίζα του μίσους σας για το χρήμα;

Ή μήπως εννοείτε πως η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα όλων των κακών; Όταν αγαπάς κάτι, σημαίνει ότι γνωρίζεις κι αγαπάς τη βαθύτερη φύση του. Όταν αγαπάς τα χρήματα, σημαίνει ότι γνωρίζεις κι αγαπάς το γεγονός ότι το χρήμα είναι η απτή έκφραση της καλύτερης δύναμης που έχεις μέσα σου, ότι είναι το κλειδί που θα σου επιτρέψει ν’ ανταλλάξεις την προσπάθεια σου με την καλύτερη προσπάθεια των άλλων. Ο άνθρωπος που μπορεί να πουλήσει την ψυχή του για μια δεκάρα, αυτός είναι που θα διακηρύξει με όλο του το σθένος το μίσος του για το χρήμα – και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Οι εραστές του χρήματος είναι πάντα πρόθυμοι να εργαστούν για το χρήμα. Ξέρουν πως είναι ικανοί να το αξιώνουν.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα στοιχείο που βοηθά στην αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς: αυτός που καταριέται το χρήμα, το έχει αποκτήσει άτιμα ‘ αυτός που το σέβεται, το έχει κερδίσει.

Τρέξτε μακριά όποτε ακούτε κάποιον να σας λέει ότι το χρήμα είναι κακό. Η δήλωση αυτή σας χτυπάει καμπανάκι για το αρπακτικό που πλησιάζει. Όσο οι άνθρωποι ζουν πάνω στη γη και χρειάζονται κάποιο μέσο για τις συναλλαγές τους – το μόνο υποκατάστατο που έχουν στη διάθεση τους αν εγκαταλείψουν το χρήμα είναι η κάννη του όπλου.

Ο Άτλας στο Κέντρο Ροκφέλερ @ Μανχάταν ΝΥ

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα, "Ο Άτλας Επαναστάτησε" (Atlas Shrugged) της Ayn Rand.

Είσαι λάθος!

Τα "[!!!]" από 'μένα για 'σένα!

Συνηθισμένα ορθογραφικά λάθη σε συνηθισμένες λέξεις:

• Μία, μια (=μιά), δύο, δυο (=δυό).
• Εννιά, εννέα, εννιακόσια, εννιακοσιοστός αλλά ενενήντα, ένατος, ενενηκοστός.
• Τριάμισι χρόνια, τρεισήμισι μέρες (όχι τρεισήμισι χρόνια, για τον ίδιο λόγο που δε λέμε "τρεις χρόνια").
• Οι τύποι της ερωτηματικής αντωνυμίας ποιος είναι μονοσύλλαβοι και δεν τονίζονται: ποιες, ποιοι, ποιους κ.λπ.
• γι΄ αυτό (και όχι: γιαυτό)
• απ’ ό,τι (και όχι: απ’ ότι)
• καθότι ή καθ’ ότι (και όχι: καθ’ ό,τι)
• οτιδήποτε (και όχι: ο,τιδήποτε)
• καθένας, καθεμιά (και όχι: κάθε ένας, κάθε μια)
• μ’ εμένα, μ’ εσένα κλπ (και όχι: με μένα, με σένα)
• παρ’ όλα αυτά (και όχι: παρόλα αυτά). Αλλά παρόλο.
• το εδώλιο του κατηγορουμένου (και όχι: το ειδώλιο)
• πληροίς, πληροί (και όχι: πληρεί)
• παρεμπιπτόντως (και όχι: παρεπιπτόντως)
• βραδιά, βραδιάζει, βραδινός, αλλά βράδυ.
• ο μυς, οι μύες, τους μυς (και όχι: οι μυς, τους μύες)
• ο ιχθύς, οι ιχθύες, τους ιχθύς (και όχι: οι ιχθείς, τους ιχθύες)
• όροφος αλλά διώροφος, τριώροφος, πολυώροφος
• Γαλλία αλλά Πορτογαλία
• Επιφάνια, Θεοφάνια (και όχι: Επιφάνεια)
• ειδωλολατρία, πρωτοπορία κλπ. (και όχι σε -εία), διότι προέρχονται από ουσιαστικά (ειδωλολάτρης κλπ.) και όχι από ρήματα.
• περηφάνια (και όχι: περηφάνεια) αλλά υπερηφάνεια (και τα δύο σωστά, αλλά προσοχή στη διαφορετική κατάληξη). Και περιφανής. [!!!]
• αυτός καθ΄ εαυτόν, αυτή καθ’εαυτήν, αυτού καθ΄ εαυτόν, αυτής καθ’ εαυτήν, αυτόν καθ΄ εαυτόν, αυτοί καθ΄ εαυτούς, αυτών καθ΄ εαυτούς κλπ. Και επίσης αυτός καθαυτόν, αυτή καθαυτήν κλπ.(και όχι: αυτού καθ΄ εαυτού, αυτής καθ΄ εαυτής, αυτοί καθ΄ εαυτοί κλπ.).
• Αϊ-Βασίλης, Αϊ-Γιώργης. Το "Αϊ" δεν τονίζεται, δεν γράφεται "Αη" και ακολουθείται πάντα από ενωτικό ("-"). [!!!]

 Συνηθισμένα εκφραστικά λάθη σε συνηθισμένες εκφράσεις:

• «Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν» (και όχι: «όλους όσους…» διότι είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί, αλλά: «ευχαριστούμε όσους…» και «επικοινωνεί με όλους όσους εκτιμάει», επειδή εδώ το «όσους» είναι αντικείμενο του ρήματος). [!!!]
• π.μ. (=προ μεσημβρίας), μ.μ. (=μετά μεσημβρίαν και όχι μετά μεσημβρίας), π.Χ. (=προ Χριστού), μ.Χ. (=μετά Χριστόν και όχι μετά Χριστού). [!!!]
• Περισσότεροι από έναν ή περισσότεροι του ενός (και όχι: περισσότεροι από ένας)
• Γίνονται όλοι δεκτοί ανεξαρτήτως ηλικίας (και όχι: ανεξαρτήτου ηλικίας).
• Ενήργησα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου (και όχι: στα πλαίσια).
• πόσο πολλοί, τόσο πολλοί, πόσο πολλή (και όχι: πόσοι πολλοί, τόσοι πολλοί, τόση πολλή)
• κατ΄ αρχήν (=στα βασικά σημεία), Κατ΄ αρχάς (=αρχικά). Π.χ. «Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ’ αρχήν», « Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε…» [!!!] [!!!] [!!!] [!!!] [!!!] [!!!]
• Ο επικεφαλής, του επικεφαλής, τον επικεφαλής, οι επικεφαλής κλπ. (και όχι: τον επικεφαλή, του επικεφαλούς) [!!!] [!!!]
• Οι μέθοδοι / παράμετροι αυτές (και όχι: οι μέθοδοι / παράμετροι αυτοί). Οι παλαιές οδοί, οι κεντρικές είσοδοι, οι πολλές ψήφοι (και όχι: οι παλιοί οδοί, οι κεντρικοί είσοδοι, οι πολλοί ψήφοι)
• Η αναπληρώτρια διευθύντρια /υπουργός (και όχι: η αναπληρωτής διευθυντής/υπουργός)
• Κλητική: "κυρία Πρόεδρε" (και όχι: "κυρία Πρόεδρος)
• "15 Σεπτεμβρίου" ή "15 του Σεπτέμβρη" (και όχι: "15 Σεπτέμβρη")
• Το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: π.χ. «λανθασμένη έκφραση» (και όχι: "λάθος έκφραση").
• "έχω απαυδήσει" (και όχι: "έχω απηυδήσει", αλλά: "είμαι απηυδισμένος").
• "Γενετικό υλικό" και όχι γεννητικό. Αλλά "προγεννητικός έλεγχος" και όχι προγενετικός
• Εξοκέλλω και όχι εξοκείλλω. Αλλά εξόκειλα, θα εξοκείλω, έχω εξοκείλει.
• Αποτείνομαι, μέλλ. θα αποταθώ (και όχι: αποτανθώ).
• "Η λέξη αυτή απαντά συχνά στον Όμηρο" (και όχι: απαντάται).
• "Στο βιβλίο του πραγματεύεται το θέμα των κοινωνικών θεσμών" (και όχι: διαπραγματεύεται). Αλλά: "Ο Υπουργός Εξωτερικών διαπραγματεύεται τους όρους της ειρήνης". [!!!]
• "Απολαύει της εμπιστοσύνης" (και όχι: απολαμβάνει). [!!!] [!!!]
• Το ρήμα προοιωνίζομαι δεν έχει ενεργητική φωνή. Π.χ. "Η τακτική αυτή προοιωνίζεται την ήττα" (και όχι "προοιωνίζει την ήττα").
• Το "αυξάνω" χρησιμοποιείται πολύ συχνά λανθασμένα: " Τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνονται" (και όχι:"τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνουν", αλλά: "η κυβέρνηση αυξάνει τα τέλη κυκλοφορίας"). Ομοίως, "αυξάνονται οι συντάξεις" (και όχι: "αυξάνουν οι συντάξεις", αλλά "τα ταμεία αυξάνουν τις συντάξεις").
• Τα ρήμα διαρρέω και λειτουργώ είναι αμετάβατα: «διέρρευσε από πολιτικούς κύκλους η πληροφορία ότι...» ή: «πολιτικοί κύκλοι φρόντισαν να διαρρεύσει η πληροφορία ότι...» (και όχι: «πολιτικοί κύκλοι διέρρευσαν την πληροφορία ότι...»). «Θα θέσω το μηχάνημα σε λειτουργία» (και όχι: «θα το λειτουργήσω»).
• Ασχολούμαστε, ασχολούμασταν (και όχι: ασχολιόμαστε κλπ. διότι το ρήμα είναι ασχολούμαι και όχι ασχολιέμαι).) Στον αόριστο όμως, ασχολιόταν
• "Αυτός επανέλαβε (αόρ.) την προσπάθεια χτες" - "Εσύ επανάλαβε (προστκτ.) την προσπάθεια αύριο". Οι προστακτικές δεν παίρνουν χρονική αύξηση. Ομοίως, "παρήγγειλα ένα ποτό" - "παράγγειλέ μου ένα ποτό" (ποτέ στην προστακτική: παρήγγειλε ένα ποτό), "αυτός αντέγραψε τις σημειώσεις" - "αντίγραψέ μου τις σημειώσεις", "αυτός απέρριψε την πρότασή του" - "εσύ απόρριψε την πρότασή του"
• Επαναλαμβάνω (και όχι: ξαναεπαναλαμβάνω).
• Πριν από την έναρξη (και όχι: πριν την έναρξη).
• Οποιοσδήποτε, οτιδήποτε (και όχι: ο οποιοσδήποτε, το οτιδήποτε).
• Τέως πρόεδρος: ο μέχρι πρo τινος πρόεδρος, ο προηγούμενος (από το σημερινό) πρόεδρο. Πρώην πρόεδρος: ο πριν από πολύ καιρό πρόεδρος. [!!!] [!!!]
• Το άρα δεν είναι σωστό να συνοδεύεται από το λοιπόν(όχι: "άρα λοιπόν") ούτε υποκαθίσταται από το άραγε(!)
• Το «κ.κ.» χρησιμοποιείται μόνο στο γραπτό λόγο . Γράφουμε «οι κ.κ. ομιλητές» αλλά εκφωνούμε «οι κύριοι ομιλητές» (και όχι: "οι κύριοι κύριοι ομιλητές")
• Ψιλή κυριότητα (νομικός όρος) και όχι υψηλή κυριότητα


• Προσοχή στη διάκριση «σαν» και «ως»: το «σαν» χρησιμοποιείται για παρομοιώσεις , ενώ το «ως» χρησιμοποιείται για πραγματικές ιδιότητες. [!!!] [!!!] [!!!] [!!!]

 Συνηθισμένα λάθη που κατάντησαν να θεωρούνται σωστά. Κάποια λάθη είναι τόσο διαδεδομένα που τα έχουμε πια συνηθίσει: [Κι αυτό γιατί σε τελική ανάλυση η Γλώσσα μας είναι κάτι το ζωντανό.]

• κοινοτυπία. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το σωστό είναι κοινοτοπία. Το "κοινοτυπία" είναι όμως πιο ωραία λέξη και χρησιμοποιείται περισσότερο
• καταχωρώ-καταχώρηση. Το σωστό είναι καταχωρίζω-καταχώριση. Παρ' όλα αυτά η εσφαλμένη εκδοχή είναι πολύ πιο διαδεδομένη.
• αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Το σωστό είναι αυτοκινητικό δυστύχημα αλλά το "αυτοκινητιστικό δυστύχημα" είναι πολύ συνηθισμένο και δεν ενοχλεί.
• κάθησα-καθήστε. Όλες οι πηγές συμφωνούν ότι το σωστό είναι κάθισα-καθίστε, κάτι που φαίνεται όμως να είναι αποτέλεσμα κοινής συμφωνίας παρά επιστημονικής εξήγησης, δεδομένου ότι το "κάθισα" προέρχεται από το "καθίζω".
• νεώτερος. Το σωστό είναι νεότερος, μιάς και όλα τα παραθετικά επιθέτων στη δημοτική (που δεν προέρχονται από "άνω" ή "κάτω") έχουν κατάληξη μόνο σε -ότερος, -ότατος. Η συγκεκριμένη λέξη όμως αντιστέκεται σθεναρά.
• φρέσκιες, γλυκιές. Το σωστό είναι φρέσκες, γλυκές αλλά η διαφορά είναι δυσδιάκριτη φωνητικά και τείνει να γίνει και ορθογραφικά.
• ο πάτερ. Το "πάτερ", ως γνωστόν, είναι η κλητική του "πατήρ", αλλά η χρήση του σε άλλες πτώσεις πλην της κλητικής (όπως: "ήρθε ο πάτερ Βασίλειος", "είδαμε τον πάτερ Αθανάσιο") δεν είναι λανθασμένη!.
  Η περίπτωση αυτή διαφέρει από τις υπόλοιπες αυτής της ομάδας ως προς το γεγονός ότι επισήμως δεν πρόκειται για λάθος. Απλώς φαίνεται λάθος.
  Το "πάτερ" είναι πλέον πλήρως αποδεκτό προτακτικό (όπως το "κυρ"). Το "ο πάτερ Δημήτριος" (όπως το: "ο κυρ Δημήτρης") δεν είναι λάθος. Το λάθος είναι να υποδεικνύεται ως λάθος.

Συνηθισμένα λάθη στη φωνητική απόδοση ή στη γραμματική ουσιαστικών

• αγορανομία και όχι αγορονομία
• αγοραπωλησία και όχι αγοροπωλησία
• αεριωθούμενο και όχι αερωθούμενο
• ακατονόμαστος και όχι ακατανόμαστος
• αμάλγαμα και όχι αμάγαλμα
• άναρθρος και όχι άναρθος
• ανδριάντας και όχι αδριάντας
• ανεξεταστέος και όχι αναξεταστέος
• αποδιοπομπαίος και όχι αποδιοπομπιαίος
• το απολωλός και όχι το απολωλόν
• άρδευση και όχι άρδρευση
• αρεοπαγίτης και όχι αεροπαγίτης [!!!][!!!]
• αρχαιρεσίες και όχι αρχιερεσίες
• αφλογιστία και όχι αφλογισία
• γενεαλογικός και όχι γενεολογικός
• γενετικό και όχι γεννητικό
• διελκυστίνδα και όχι διελκυνστίδα
• εμβάθυνση και όχι εμβάνθυνση
• επίμονος και ποτέ επίμων (αλλά πείσμων)
• ινστιτούτο και όχι ινσντιντούτο [!!!]
• καταχώριση (σε φακέλους) και όχι καταχώρηση
• κοινοτοπία, κοινότοπος και όχι κοινοτυπία, κοινότυπος
• κομπλιμέντο και όχι κοπλιμέντο [!!!]
• μεγέθυνση, μεγεθυσμένος και όχι μεγένθυνση, μεγενθυμένος [!!!]
• Οκτώβριος και όχι Οκτώμβριος [!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!]
• ορεσίβιος και όχι ορεισίβιος
• παρονομαστής και όχι παρανομαστής [!!!][!!!][!!!]
• παλιρροϊκός και όχι παλοιρριακός [!!!]
• πηχυαίος και όχι πηχαίος
• προπετής και όχι προπέτης [!!!][!!!]
• συμπαρομαρτούντα και όχι συμπαρομαρτυρούντα
• συνονθύλευμα και όχι συνοθύλευμα [!!!]
• ο σωλήνας και όχι η σωλήνα
• τιρμπουσόν και όχι τριμπουσόν
• υπερωκεάνιο και όχι υπερωκειάνιο [!!!]
• υποβολιμαίος και όχι υποβολιμιαίος
• υποθηκοφυλακείο κι όχι υποθηκοφυλάκιο
• χλοοτάπητας και όχι χλωροτάπητας κλπ [!!!]
• χρειώδη (τα) και όχι τα χρεώδη
• χειρουργός και όχι χειρούργος [!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!][!!!]
• η ψήφος και όχι ο ψήφος
• αυτοκινητικό δυστύχημα και όχι αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Αλλά αυτοκινητιστικοί αγώνες. [!!!][!!!][!!!][!!!][!!!] 
 

Πηγή

 

Το τραγουδάκι εντελώς άσχετο. Εντελώς όμως!

The Shock Doctrine: Desire over Reason

Previously:

"4. Συμμαχώ με το Διάβολο, όταν ο τελευταίος αδικείται. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την άδικη κριτική."

Καταλαβαίνουμε (;) πως το να καταναλώνουμε ιδέες όπως οι Αμερικάνοι καταναλώνουν χάμπουργκερ, είναι ανώφελο! Καλύτερα να παρακολουθούμε Μενεγάκη ή Πάνια.

Διότι η μόρφωση (αυτό υποθέτω ως σκοπό, εδώ) όπως προκύπτει μετά από σοβαρή μελέτη ή βίωμα λίγο έχει να κάνει με την πληροφορία που την πετάω για να προωθήσω την άποψή μου απλά και μόνο για να το παίξω έξυπνος και ενημερωμένος.

Στη σημερινή εποχή της πληροφορίας πρέπει να μπορούμε να φιλτράρουμε τις σωστές από τις λάθος πληροφορίες όσο καλύτερα μπορούμε. Έτσι κερδίζουμε χρόνο, που είναι και το πλέον πολύτιμο κοινωνικό αγαθό της σύγχρονης εποχής.

Υπόθεση: Η λάθος πληροφορία είναι η ψευδής πληροφορία.

Σήμερον στον μπλογκοσφαιρικό μας μπερντέ ένα πρόβλημα που συνάντησα επιλέγοντας βιβλία. Συγκεκριμένα ενα βιβλίο του Eric Hobsbawm, "κατ' επιταγήν του ΑΕΡΙΚΟΥ". Εκεί δίπλα εμφανίστηκε ως 'σχετικό' κατά έναν τρόπο, το γνωστό βιβλίο της Ναόμι Κλάιν, "το Δόγμα του Σοκ - Η άνοδος του καταστρεπτικού Καπιταλισμού".

Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αν και είχε γίνει μεγάλος ντόρος όταν είχε κυκλοφορήσει. Αποτελεί φυσικά σημείο αναφοράς των αντι-μνημονιακών συντρόφων, οπότε μπήκα στον πειρασμό να το αγοράσω - άλλωστε 3 δολλάρια κάνει.

Όταν όμως δε γνωρίζω ένα βιβλίο (και δεν έχω και την εγγύηση του Αερικού) δεν το αγοράζω. Επειδή ενδιαφέρομαι για τα θέματα αυτά δε θα ήθελα να χάσω το χρόνο μου διαβάζοντας ένα βιβλίο που "δε θα μου πει τίποτα". Έτσι κοίταξα κριτικές αναγνωστών. Όχι τις θετικές. Εφ' όσον θέλω να αγοράσω το βιβλίο, η αγορά αυτή κρίνεται κατ' αρχήν από το επίπεδο των επιχειρημάτων των αρνητικών κριτικών (ένα αστέρι δηλαδή).

Η υπόθεση εργασίας είναι πως, εφ' όσον πρόκειται για ένα κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό-δημοσιογραφικό βιβλίο, με συγκεκριμένη οπτική γωνία, αν οι αρνητικές κριτικές είναι επιπέδου "tea-party" τότε, ναι, ίσως είναι ένα βιβλίο που αξίζει να αγοραστεί. Όμως οι κριτικές δεν ήταν τέτοιες.

Το βιβλίο αποσκοπεί σε γενικές γραμμές στη δαιμονοποιήση της σχολής του Σικάγου και συγκεκριμένα του Μίλτον Φρίντμαν, ως θεωρητικού αυτού που αποκαλείται από τους επικριτές του ως "νεο-φιλελευθερισμός" (έννοια κενή νοήματος αν το σκεφτεί σοβαρά κάποιος) και ο οποίος νεο-φιλελευθερισμός ευθύνεται για την περίφημη αυτή παγκόσμια κρίση μέρος της οποίας βιώνει και η χώρα μας ( - ναι, γιατί δε μας δανείζουν) .

Η σοβαρή κριτική στο βιβλίο της Κλάιν επικεντρώνεται στο ότι δεν έχει απλώς παρερμηνεύσει το έργο (και τις ημέρες) του Φρίντμαν αλλά τα έχει παραφράσει και διαστρεβλώσει σε πολύ σοβαρό βαθμό. Αποκορύφωμα είναι η υπόθεση της Χιλής και η σχέση της σχολής του Σικάγο με το καθεστώς Πινοσέτ, όπου η Κλάιν διαστρέφει εντελώς την πραγματικότητα. Οι κριτές του ενός αστεριού εκφράζουν τη βεβαιότητά τους πως η Κλάιν δεν έχει ιδέα από το έργο του Φρίντμαν.

Δε φαίνεται να καλυτερεύει η κατάσταση στις κριτικές με δύα αστέρια. Οι αναγνώστες αυτοί κατά μέσο όρο, βρίσκουν κάποια καλά σημεία στο βιβλίο όμως προβληματίζονται για τον τρόπο που ερμηνεύει και συνδέει τα γεγονότα ώστε να καταλήξει σε συμπεράσματα. Χαρακτηριστικός τίτλος ενός σχολιαστή : Desire Over Reason . Ένα βιβλίο δηλαδή που προτιμά σου λέει για τον καταστροφικό καπιταλισμό παραθέτωντας εντυπωσιακά στοιχεία που όμως είτε είναι διαστρευλωμένα ή ψεύτικα ή δεν συνδέονται μεταξύ τους.

Ελπίζω σε αυτό το σημείο να συμφωνούμε πως δεν πρόκειται για απλή αρνητική κριτική. Μιλάμε για παραποίηση της ιστορικής πραγματικότητας (δύο τριών δεκαετιών πίσω).

Πόσο διαφωτιστικά είναι όλα αυτά; Μιλάμε για ένα βιβλίο που έχει γίνει παγκόσμιο best-seller.

Και είναι φυσιολογικό να γίνει :

Απευθύνεται σε ένα κοινό που, όπως εγώ, δε γνωρίζει οικονομικά ή πολιτικές επιστήμες ή ίστορία σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να κρίνει γεγονότα και καταστάσεις. Είναι πολύ πιθανό αν το έπαιρνα να διάβαζα και να συμφωνούσα επειδή δε θα είχα κανένα άλλο σχετικό βιβλίο/πηγή να συγκρίνω. Μετά θα έπρεπε να πάρω άλλα δέκα βιβλία και να κάνω έρευνα. Ναι, αλλά δεν έχω χρόνο.

Η κριτική στο οικονομικό σύστημα που ζούμε είναι σωστή και αναγκαία. Κάνοντας όμως λάθος κριτική είναι τελείως ηλίθιο αν όχι δόλιο. Αυτήν την κριτική δεν μπορώ να τη δεχτώ.

Για το εν λόγω βιβλίο φυσικά και ΔΕ μπορώ να εκφράσω άποψη αφού δεν το διάβασα. Φοβάμαι όμως πως αυτό το παγκόσμιο μπεστ σελλερ είναι επιπέδου debtocracy ή V for Vendetta ( μία απελπιστική κόπια του "1984"). Ειδικά για το debtocracy το επιχείρημα τελικής γραμμής άμυνας ήταν πως, "εν πάσει περιπτώσει, έπρεπε να ακουστεί και η άλλη άποψη! ".

Αν το "Δόγμα του Σοκ", συγκαταλέγεται ως "η άλλη άποψη" (αφήνωντας εκατομμύρια δολλάρια στη συγγραφέα - μέσω του σύστηματος που η ίδια μέμφεται -δεν έχει σημασία) καλώς! Η, οποιαδήποτε, άλλη άποψη πρέπει πάντα να ακούγεται, ακόμα και όταν είναι ψέμματα...

Όμως δεν προχωράμε στη Ζωή μας με τις "άλλες απόψεις", γι' αυτό άλλωστε και τις ονομάζουμε έτσι...μάλλον κάτι θα ξέρουμε.

Να είσαι καλά!


υ.γ. Είναι προφανές πως το βιβλίο του Hobsbawm δεν είχε καμία αρνητική κριτική.

υ.γ. Είναι προφανές πως η δεύτερη φωτογραφία είναι άσχετη με την ανάρτηση. Πρόκειται για το νέο μέλος της οικογένειας. Τη λένε Φαίδρα και κάνει όλη μέρα αγκαλιές. Τίποτα άλλο!

Game

Η καλή φίλη Lena με κάλεσε να παίξω το παρακάτω παιχνίδι. Η πρόσκληση προέκυψε αυθόρμητα και θέλω να το πιστέψεις αυτό! Μάλιστα ήταν τόσο επίμονη που δε μπορώ να μην την αποδεχτώ.

7 αλήθειες για μένα:

1. Είμαι απίστευτα τυχερός που τη βρήκα! Οι υπόλοιποι να σκάσετε από τη ζήλια σας !

2. Μου αρέσει πολύ να με διορθώνουν για τα ορθογραφικά μου λάθη. Γενικά προσπαθώ να γίνομαι όλο και καλύτερος αλλά είμαι απελπιστικά τεμπέλης !

3. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει χειρότερη γνώμη για μένα, από εμένα τον ίδιο, κάτι που θεωρώ θετικό, μέχρι τη μέρα που θα αυτοκτονήσω (S-day).

4. Συμμαχώ με το Διάβολο, όταν ο τελευταίος αδικείται. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την άδικη κριτική.

5. Τα μαθηματικά είναι από τα ελάχιστα που είμαι σίγουρος πως δε θα καταλάβω πότε. Είναι τα μόνα που μου αποδεικνύουν την ανυπέρβλητη μετριότητά μου. Γι αυτό και έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να τα μελετάω ασταμάτητα, μέχρι την S-day.

6. Θεωρώ το χιούμορ ένα μέτρο ευφυίας και γοητεύομαι από αυτό. Είναι το μόνο όπλο που έχει ο Άνθρωπος για να παλέψει τη ματαιότητα της ύπαρξής του. Λυπάμαι όσους δεν το διαθέτουν. Πως θα αντιμετωπίσουν τον καρκίνο που θα πάθουν;

7. Ένα μουσικό κομμάτι μπορεί να τριγυρνάει στο μυαλό μου για χρόνια μέχρι να το βρω. Το μεγαλύτερο διάστημα που έχω βρει κάποιο κομμάτι είναι 6 χρόνια ( Chris De Burgh- Crusader ), το μεγαλύτερο διάστημα που ακόμα το ψάχνω υφίσταται ακόμα (13+ χρόνια). Τα τελευταία 14 χρόνια δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να ακούσω μουσική.

Όπως καταλαβαίνεις δεν πρόκειται να σε προσκαλέσω να παίξεις...

"Too many notes !"

W. A. Mozart - Die Entfuehrung Aus Dem Serail K384 [*]

Είμαστε στο 1781 και ο Αυτοκράτορας Joseph II της Αυστρίας θέλει να χορηγήσει μία Γερμανική όπερα στη Βιέννη. Γι αυτό το λόγο, καλεί το Mozart ο οποίος έχει ήδη γίνει πασίγνωστος από την όπερα που ανέβασε στο Μόναχο: "Ιδομενέας- Ο Βασιλιάς της Κρήτης". Ο κομισάριος του Αυτοκράτορα αναθέτει στο συνθέτη να γράψει μία όπερα στα Γερμανικά.

Ο Mozart μελωποιεί ένα λιμπρέτο (σενάριο) των Christoph Friedrich Bretzner και Gottlieb Stephanie, την "Απαγωγή από το Σεράι". Η όπερα είναι στα γερμανικά (singspiel) και μιλάει για την περιπέτεια του νεαρού κόμη Belmonte να απελευθερώσει την αγαπημένη του Konstanze από το χαρέμι του πασά Selim.

Η όπερα κάνει πρεμιέρα τον Αύγουστο του 1782 στο αυτοκρατορικό θέατρο της Βιέννης και κάνει πάταγο απέναντι σε ένα κοινό μάλλον χαμηλού επιπέδου σε σχέση με το ταλέντο του συνθέτη. O Mozart, 25 χρονών τότε, έχει πλέον ωριμάσει καλλιτεχνικά και επιλέγει να μελοποιήσει αυτό το πιασάρικο-ποπ λιμπρέτο, με σκοπό να εντυπωσιάσει του Βιεννέζους και να κερδίσει την εκτίμηση του Αυτοκράτορα.

Το αποτέλεσμα είναι αριστουργηματικό! Η πολυπλοκότητα της τεχνοτροπίας του Mozart κυριαρχεί σε τέτοιο βαθμό ώστε η μουσική υπερβαίνει τους χαρακτήρες που την ερμηνεύουν. Οι άριες και τα ντουέττα είναι σε πολύ ανώτερο επίπεδο από την ίδια την πλοκή και τους ήρωες του σεναρίου. Φαντάζεται κανείς μαριονέτες πάνω σε σκηνή, να προσπαθούν μάταια να σταθούν στο ύψος μίας μουσικής ιδιοφυίας. Σαν το σενάριο να εξελίσεται, τελικά, γύρω από τη μουσική του Mozart και όχι το αντίθετο [*]!

Παρ' όλα αυτά ο Αυτοκράτορας κουράστηκε...Στο τέλος της παράστασης παραπονέθηκε στο Mozart ότι είχε βάλει πάρα πολλές νότες [*].

Τα πράγματα μπορεί να έγιναν κάπως έτσι :)))))

[*] William Mann, "The Operas of Mozart" (1977)

[**] Το απόσπασμα είναι από την ταίνια Amadeus (1984). Το σενάριο είναι μυθιστορηματικό με αρκετά πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Βασικά τη λατρεύω αυτήν την ταινία. Δες την ! (το Director's Cut φυσικά !!! ).

update: Έφτιαξε το πρώτο βιντεάκι. Το είχα βάλει κατα λάθος private. Είναι ένα μικρό εμβατήριο τη στιγμή που πρωτοεμφανίζεται ο πασάς στη σκηνή. Το εμβατήριο των Γεννίτσαρων.

Σελίδα 123 από τελεία σε τελεία...

Τον τελευταίο καιρό χάθηκα από το προσκήνιο της γειτονιάς μας, γιατί δούλευα ακατάπαυστα πάνω σε μία εργασία. Μέρος από αυτήν την εργασία θα ανακοινωθεί σε κάποια συνέδρια και έπρεπε να τρέξω γρήγορα για να προλάβω τις ημερομηνίες υποβολής των εργασιών. Μπάχαλο σκέτο. Λοιπόν δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το να πρέπει να γράφεις επιστημονική εργασία. Ούτε στον εχθρό μου...

Αρκετά με αυτά.

Μετά από πρόσκληση της ceralex, έδωσα το λόγο μου και έτσι συμμετέχω στο παιχνίδι "page 123 book meme".

Τους νόμους του παιχνιδιού ψάξτε να τους βρείτε στο πολύ πολύ ωραίο blog της ceralex το οποίο το παρακολουθώ συχνά και σιωπηλά. Εδώ δε θα βρείτε κανόνες ! Γιατί πολύ απλά δε θα τους εφαρμόσω όπως είναι. Βλέπετε, το πιο κοντινό μου βιβλίο στη σελίδα 123 μιλάει για "complexity of models" και νομίζω ότι δε θα ενδιαφέρει κανέναν αυτό. Γι αυτό άλλαξα αυτό τον προβληματικό κανόνα και τον έκανα πιο ωραίο : Σκέφτηκα να πάω στη βιβλιοθήκη μου και να ψάξω για το βιβλίο με τις περισσότερες ενδιαφέρουσες σελίδες ή καλύτερα τις περισσότερες ενδιαφέρουσες προτάσεις. Έτσι η πιθανότητα να βρω κάτι ωραίο να γράψω διαβάζοντας τη σελίδα αυτή θα είναι αυξημένη. Πριν καλά καλά σκεφτώ τον κανόνα είχα ήδη αποφασίσει για το βιβλίο. Και χαίρομαι που δεν έκανα λάθος :

"Η ζωή δεν έχει κανένα σκοπό εκτός από το να προχωρεί, καμιά αρχή εκτός από την έντιμη ανταλλαγή, καμιά ικανοποιήση εκτός από την κατανάλωση. Τι έννοια μπορεί να έχει η αντίληψη του θεού κάτω από τις συνθήκες αυτές; Η αρχική θρησκευτική θρησκευτική έννοια μετατρέπεται σε μία άλλη που να ταιριάζειστον αλλοτριωμένο πολιτισμό της ευτυχίας."

Σχόλιον ουδέν... Όποιος δεν έχει διαβάσει Fromm τότε πραγματικά δεν ξέρει που παν τα τέσσερα. Δε θέλω λοιπόν σχόλια. Χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, όποιος θα έκανε σχόλιο θα μου θύμιζε μεσημεριανή εκπομπή. Όταν μιλάνε τέτοιοι άνθρωποι μπορούμε μόνο να ακούμε.

Προσκλήσεις σε άλλους ουδένες...Ο Fromm τα είπε όλα.

Μα τι καλός άνθρωπος που είμαι....

Ήρεμα κι Απλά....

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΟΡΙΟΥ

Αν και η Αρχή της Απροσδιοριστίας θέτει όρια στην ακρίβεια όλων των προβλέψεών μας, μπορεί παράλληλα να απομακρύνει τη θεμελιώδη έλλειψη προβλεψιμότητας που υπάρχει σε μια χωροχρονική ανωμαλία...Εκεί, η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας και όλες οι άλλες θεωρίες της φυσικής καταρρέουν, αφού κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα προέλθει από μια ανωμαλία, όπως την ανωμαλία της Μεγάλης Έκρηξης. Όμως η ανωμαλία, και κάθε γεγονός πριν από αυτή, μπορεί ν αποκοπεί από τον κύριο κορμό της θεωρίας, επειδή δεν μπορούν να έχουν καμία συνέπεια σε ό,τι παρατηρούμε σήμερα.
Οι φυσικοί νόμοι μπορεί να είχαν θεσπιστεί αρχικά από τον Θεό, φαίνεται όμως ότι, στη συνέχεια, ο Θεός αφήνει το Σύμπαν να αναπτύσσεται σύμφωνα με αυτούς και δεν παρεμβαίνει πια στην εξέλιξή του. Αλλά πως επέλεξε την αρχική κατάσταση, το αρχικό σύνολο χαρακτηριστικών του Σύμπαντος; Ποιες ήταν οι οριακές συνθήκες στην αρχή του χρόνου;
Μια πιθανή απάντηση είναι ότι ο Θεός επέλεξε το αρχικό σύνολο χαρακτηριστικών για κάποιους λόγους που δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα τους καταλάβουμε ποτέ. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια μέσα στις δυνατότητες ενός παντοδύναμου όντoς, αλλά, αν αυτό το ων εγκαινίασε το Σύμπαν με ένα τρόπο που δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε, γιατί στη συνέχεια το άφησε να εξελιχθεί σύμφωνα με νόμους που μπορούμε να τους κατανοήσουμε;
Στην κλασική θεωρία της βαρύτητας, που βασίζεται στον πραγματικό χωρόχρονο, υπάρχουν μόνο δύο δυνατότητες για το Σύμπαν: ή να υπήρχε από πάντα (δηλαδή ο χρόνος είναι άπειρος) ή είχε μια αρχή στο χρόνο, μια ανωμαλία στο παρελθόν (δηλαδή ο χρόνος είναι πεπερασμένος). Αντίθετα, στην κβαντική θεωρία της βαρύτητας θα υπάρχει και μια τρίτη δυνατότητα. Ακριβώς επειδή χρησιμοποιούμε ευκλείδειους χωροχρόνους, όπου δεν διακρίνεται η διεύθυνση του χρόνου από τις διευθύνσεις του χώρου, υπάρχει η δυνατότητα ο χωρόχρονος να είναι πεπερασμένος, και όμως να μην έχει καμία ανωμαλία που να αποτελεί όριο ή άκρη. Ένας πεπερασμένος χωρόχρονος χωρίς όριο ή άκρη θα είναι σαν την επιφάνεια της Γης, μόνο που θα έχει επιπλέον διαστάσεις. Η επιφάνεια της Γης είναι πεπερασμένη, και όμως δεν έχει όριο ή άκρη. [...]
Η κβαντική θεωρία της βαρύτητας επιτρέπει, λοιπόν, μια νέα δυνατότητα: δεν υπάρχει ένα όριο στο χωρόχρονο, και έτσι δεν υπάρχει η ανάγκη να προσδιορίσουμε τη συμπεριφορά του Σύμπαντος σ’ αυτό το όριο. Δεν υπάρχουν ανωμαλίες όπου οι νόμοι της φυσικής καταρρέουν, δεν υπάρχει άκρη του χωροχρόνου όπου θα υπάρχει η ανάγκη για κάποιους νέους νόμους που θα καθορίζουν τις οριακές συνθήκες του χωροχρόνου ή για την επίκληση ενός Θεού. Μπορεί κανείς να πει: «Οι οριακές συνθήκες του Σύμπαντος είναι ότι το Σύμπαν δεν έχει όρια». Το Σύμπαν περιέχει πλήρως τον εαυτό του και δεν επηρεάζεται από οτιδήποτε άλλο έξω από αυτό. Δε δημιουργείται ούτε καταστρέφεται : ΥΠΑΡΧΕΙ [...]
Η ιδέα ότι ο χώρος και ο χρόνος μπορεί να σχηματίζουν μια κλειστή επιφάνεια χωρίς όρια έχει σοβαρές επιπτώσεις για το ρόλο του Θεού στη δημιουργία του Σύμπαντος. Με την επιτυχία των επιστημονικών θεωριών που περιγράφουν τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, οι περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι ο Θεός επιτρέπει στο Σύμπαν να εξελίσσεται σύμφωνα με ένα σύνολο νόμων και δεν επεμβαίνει στη λειτουργία του ανατρέποντάς τους. Παρ’ όλα αυτά, οι νόμοι του Σύμπαντος δε μας πληροφορούν για το πώς θα έπρεπε να μοιάζει το Σύμπαν στην αρχή της εξέλιξής του – εξακολουθεί να ανήκει στο Θεό ο ρόλος να θέσει σε λειτουργία τον ωρολογιακό μηχανισμό και να επιλέξει τον τρόπο εκκίνησης του Σύμπαντος. Όσο καιρό φανταζόμασταν ότι το Σύμπαν είχε μια αρχή στο χρόνο, μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι είχε και έναν Δημιουργό. Αλλά αν το Σύμπαν στην πραγματικότητα περιέχει πλήρως τον εαυτό του και δεν έχει όριο ή άκρη, δε θα έχει ούτε αρχή ούτε τέλος : απλώς θα υπάρχει. Ποιος λοιπόν ο λόγος ύπαρξης ενός Δημιουργού του; [...]
Η δυνατότητα ο χωρόχρονος να είναι πεπερασμένος (να μην είναι άπειρος), αλλά όχι περιορισμένος (να μην έχει όριο) σημαίνει ότι δεν υπήρξε ποτέ μια αρχή του Σύμπαντος ούτε μια στιγμή Δημιουργίας.
Ο Αϊνστάιν έκανε κάποτε την ερώτηση: «Πόση ελευθερία επιλογής είχε ο Θεός στη δημιουργία του Σύμπαντος;» Αν η πρόταση έλλειψης ορίου είναι σωστή, ο Θεός δεν είχε καμία ελευθερία επιλογής των αρχικών χαρακτηριστικών του Σύμπαντος...

Από το βιβλίο "Το Χρονικό του Χρόνου" του Stephen Hawking

Εκπέμπουμε....

Καλή σας μέρα...

Ό,τι κι αν κάνετε, ό,τι και αν σκέφτεστε, όποιοι και αν είστε. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως να ξεκινήσω αλλά θα κάνω μία προσπάθεια....Όποιος σε όλο το διαδύκτιο σκέφτηκε αυτές τις ώρες να πληκτρολογήσει http://cslakonas.blogspot.com/ ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του! Ας μου το πεί και μένα...

Ό,τι όμως και αν έκανε ή ό,τι σκεφτόταν ή όποιος και αν είναι...καλως όρισε στη "ΛΟΓΙΚΗ ΑΤΑΞΙΑ".

Είμαι ο CsLaKoNaS και αυτός είναι ο ηλεκτρονικός μου χώρος. Εκτός από αυτό το χώρο, έχω και ένα ασυνήθιστο αλλά αντιπαθητικό nickname. Κανείς όμως δεν είναι τέλειος. Βέβαια μη νομίζετε...έχω και άλλα πολλά ελαττώματα...

Μία αμφιλεγόμενη σχέση με τα Βιβλία...

Μία παθολογική εξάρτηση από τη Μουσική...

Μία έμμονη ενασχόληση με την Επιστήμη...

Μία αυτοκαταστροφικά ανελέητη αγάπη για το άλλο Φύλο...

Μία ανάδραση με το Παρελθόν...

Μία συμβατική συμβίωση με το Παρόν...

Ένα φιλόδοξο όνειρο για το Μέλλον...

Έναν γάτο που τον λένε Σωκράτη...

Μια κατσαριδούλα που με επισκέπτεται κάθε βράδυ στην κουζίνα και μάταια προσπαθώ να τη σκοτώσω...Τη λένε Χαρίκλεια...

Σε αυτόν εδώ το χώρο θα τα πω όλα. ΟΛΑ. Και, όπως συμβαίνει σε όλους τους χώρους αυτούς....μπορείτε να τα λέτε και εσείς...ό,τι κι αν κάνετε...ό,τι και αν σκέφτεστε, όποιοι και αν είστε...

Για να δούμε, λοιπόν....

*Η φωτογραφία του πρώτου ποστ αφιερώνεται στον "πυρήνα" του blog αυτού που "συμμετείχε" πριν καν ακόμα εκπέμψω. Είχε δίκιο...ήταν κάπου μέσα στο σπίτι....

Τίτλος 2

Τελευταίες ρυθμίσεις....