Πλησιάζει το μεγάλο, coast2coast, road trip με το Wrangler μου. Όταν το ταξίδι τελειώσει...το Jeep αυτό, για όλον τον υπόλοιπο κόσμο, θα έχει χάσει (μεγάλο) μέρος της αξίας του. Για εμένα όμως, η αξία του θα έχει πολλαπλασιαστεί...
Αυτό ακριβώς δε θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ o Υλιστής....ο "παντοτινώς απάνθρωπος" Σοσιαλιστής...
Από όλο το τραγελαφικό σκηνικό των διπλών εκλογών το Μάιο στην Ελλάδα, εμένα μου έκανε εντύπωση η περίπτωση του Αχιλλέα Μπέου στο Βόλο.
Στο επίμαχο βίντεο ο νέος Δήμαρχος κάνει μία πρωτοφανή επίδειξη κακογουστιάς και αμορφωσιάς, αντιπαραβάλοντας την αισθητική των Κιμούλη, Νταλάρα με αυτήν του Καρρά και της Πάολα.
Λέγεται πως ο λόγος της επίθεσής του αυτής είναι πως το νέο Δήμαρχο τον πολέμησαν μεταξύ άλλων οι άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης του Βόλου (ειδικά η ακαδημαϊκή κοινότητα από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας) με ανοιχτή επιστολή στήριξης στον αντίπαλό του.
Οι επιθέσεις των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών συνεχίζονται με πιο πρόσφατη αυτό εδώ το άρθρο στο οποίο ακαδημαϊκοί, εικαστικοί και δημοσιογράφοι αναλύουν με το γνωστό κουλτουριαρέικο και αφ' υψηλού ύφος, το φαινόμενο Μπέος. Ξέρεις αυτό το ύφος του Βενιζέλου που λέει λέει λέει και τελικά δε λέει τίποτα.
Όμως εδώ θα πούμε μερικές απλές αλήθειες.
1. Ο Μπέος ήταν υπόδικος πριν από τη Δημαρχεία και θα είναι και μετά. Η Δικαιοσύνη ήταν αυτή που τον καταδίκασε και καλά του έκανε εφ' όσον ήταν ένοχος και η Δικαιοσύνη ήταν αυτή που διατήρησε το δικαίωμά του να εκλέγει και να εκλέγεται.
2. Αν η πολιτική διαδρομή του Μπέου στη Δημαρχεία είναι αντίστοιχη της διαδρομής του πριν από αυτή, αυτό αφορά τους πολίτες που τον ψήφισαν. Οι τελευταίοι άλλωστε φαίνεται πως έχουν παράδοση στο να εκλέγουν τέτοιους άρχοντες μορφωμένους ή μη. Το αν είσαι απατεώνας ή λαμόγιο δεν έχει σχέση με το αν είσαι λάτρης της Πάολα ή του Κιμούλη.
3. Δεν έχω πρόβλημα να θεωρήσω ορθές τις αναλύσεις του πρώτου άρθρου. Όμως οι αναλύσεις αυτές συνδέονται με το παραπάνω βίντεο το οποίο επισυνάπτεται στο άρθρο, το οποίο βίντεο αποτελεί και την αφορμή αυτών των κειμένων. Όμως καμία από αυτές τις αναλύσεις των μορφωμένων ...ΚΑΜΙΑ... δεν επιχειρεί να χτυπήσει ανοικτά το επιχείρημα του Μπέου περί θολοκουλτούρας. Το επιχείρημα ξεκινάει περίπου στο 3ο λεπτό...συνεχίζει στο 4.30 μέχρι το 5.10 και κορυφώνεται από το 8.50 και μετά.
4. Κανείς από τους συμμετέχοντες στο άρθρο δε χτυπάει την ουσία του συγκεκριμένου επιχειρήματος του Μπέου...απλούστατα γιατί το επίχειρημα αυτό είναι σωστό. Αν κάποιος προσπαθήσει να το κοντράρει έρχεται σε σύγκρουση με την (πολύ σωστή) θέση του Μάνου Χατζιδάκι στην πασίγνωστη συνέντευξή του στη Μαρίας Ρεζάν στην Καθημερινή το 1988. Εφ' όσον ο Μάνος είναι, by definition, η ιερή αγελάδα της θολοκουλτούρας (ενώ ο ίδιος ώντας πραγματικά μεγάλος δεν είχε ούτε ήθελε να έχει καμία σχέση με όλο αυτό το συρφετό) κανείς δε θα τολμούσε ποτέ να τα βάλει με αυτόν.
5. Αυτό είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό για εμένα. Μορφωμένοι άνθρωποι γελοιοποιούνται επιτιθέμενοι σε έναν υπόδικο με λάθος τρόπο, απλούστατα γιατί είναι οι ίδιοι βαθύτατα αμόρφωτοι ή κομπλεξικοί. Αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση έφερε σε τέτοια ποσοστά και τη ΧΑ.
6. Ο πραγματικός Πολιτισμός ενέχει απλές αλήθειες: Αφού εσένα σε καυλώνει η Πάολα και εμένα με καυλώνει ο Don Giovanni...ο μόνος τρόπος να συνυπάρξουμε ειρηνικά είναι χωρίς Υπουργεία πολιτισμού. Ειδάλλως ο ένας από τους δύο πρέπει να πάψει να καυλώνει.
Ο Mozart ξεκίνησε τη σύνθεση του Requiem το 1791, κατά παραγγελία του κόμη Franz von Walsegg εις μνήμην του θανάτου της γυναίκας του δεύτερου. Η παραγγελία του κόμη ήταν ανώνυμη καθώς το είχε συνήθειο να εξαγοράζει μουσικά έργα και να τα παρουσιάζει σαν δικά του.
Το έργο δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί από τον Mozart, ο οποίος πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου. Μέχρι τότε μόλις το πρώτο μέρος του Requiem είχε ολοκληρωθεί πλήρως, ενώ ο Mozart είχε προλάβει να συνθέσει μόνο τα χορωδιακά μέχρι και το Confutatis. Την ολοκλήρωση του έργου ανέλαβε ο Franz Xaver Süssmayr το όποιο και παρέδωσε στον κόμη το 1792.
Το Requiem του Mozart θεωρείται το καλύτερο έργο πένθιμης θρησκευτικής μουσικής του δυτικού πολιτισμού.
Το Requiem όμως είναι σα μία από αυτές τις εκθέσεις που γράφαμε στο σχολείο και ήμαστε σίγουροι πως κάναμε καταπλητική δουλειά...μέχρι να λάβουμε την καταστροφική παρατήρηση : "Εκτός Θέματος".
Το Requiem είναι για μένα ένα τέτοιο αριστούργημα. Η μουσική του Mozart ελάχιστα μιλάει για το θάνατο (σε σχέση με άλλα Requiem όπως π.χ. αυτό του Verdi).
Ο Mozart ήταν ένα παιδί που ποτέ δε μεγάλωσε...και κανείς δεν μπορεί να περιμένει από ένα παιδί να μιλήσει για το Θάνατο.
Εδώ μία εξαιρετική εκτέλεση του Sir Colin Davis από το 1967
I. Introitus II. Kyrie Eleison III. Sequentia Dies Irae Tuba Mirum Rex Tremendae Majestatis Confutatis Maledictis Lacrimosa IV. Ofertorium Domine Jesu Christe Versus: Hostias et Preces V. Sanctus Sanctus Dominus Deus Sabaoth Benedictus VI. Agnus Dei VII. Communio Lux Aeterna
Από τα τέσσερα "Πάθη" που συνέθεσε ο J.S. Bach μόνο δύο διεσώθησαν: Τα "Πάθη" του Ματθαίου και του Ιωάννη.
Τα Κατά Ματθαίον Πάθη γράφτηκαν το 1727 και θεωρούνται το καλύτερο θρησκευτικό ορατόριο της κλασικής μουσικής. Το κείμενο αναφέρεται στα κεφάλαια 26 και 27 από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Εδώ η καλύτερη εκτέλεση που έχω βρει
Το Following the Ninth είναι ένα ντοκιμαντέρ για την τελευταία συμφωνία του Beethoven σε σχέση
με τρία από τα σημαντικότερα πολιτικά γεγονότα του 20ου αιώνα καθώς και την αποδοχή της Συμφωνίας στην κουλτούρα της Ιαπωνίας. Τα πολιτικά γεγονότα αφορούν την περιόδο του στρατιωτικού καθεστώτος του Πινοσέτ στη Χιλή, τις διώξεις, τις φυλακίσεις και τους βασανισμούς,
την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το Νοέμβρη του '89, καθώς και τα γεγονότα στην Πλατεία Τιεν Αν Νεν τον Απρίλη τους '89. Και στα τρία αυτά πολιτικά γεγονότα η Ένατη Συμφωνία του Beethoven έπαιξε συγκλονιστικά καθοριστικό ρόλο.
Ειδικότερα, η πτώση του Τείχους του Βερολίνου όπου έγινε αναίμακτα (σημαίνοντας την Αρχή του Τέλους της "Ιστορίας") έγινε υπό τους ήχους της Ωδής στη Χαρά. Δύο μήνες αργότερα ο Leonard Bernstein οργάνωσε και διηύθυνε την εκτέλεση της Ενάτης στο Βερολίνο, αλλάζοντας τη λέξη Freude (χαρά) σε Freiheit (ελευθερία) από το λιμπρέτο του Schiller.
-
Το ντοκιμαντέρ αυτό το περίμενα πως και πως (αυτό και τον επόμενο δίσκο του Δήμου Μούτση) ! Είχα ακούσει γι αυτό από το 2007 (όταν ήμουν ακόμα Ελλάδα) και κατά καιρούς έψαχνα στο internet για το πότε επιτέλους θα βγει στις αίθουσες. Οι ημερομηνίες προβολής αναβάλλονταν διαρκώς ,ώστε τελικά αγόρασα το βιβλίο τον περασμένο Αύγουστο, χωρίς να περιμένω την ταινία. Το Σάββατο το απόγευμα ακούγοντας το Missa Solemnis (και ήμουν στο τσακίρ κέφι) σκέφτηκα να ξαναψάξω. Η ταινία είχε 'βγει' στις αίθουσες, έκανε περιοδεία σε όλη τη χώρα με πολύ συγκεκριμένες ημερομηνίες προβολής - κάθε μήνα σε μία πόλη ανα πολιτεία - δύο προβολές μόνο. Το Σ/Κ αυτό ήταν στο Maryland (!!) και μάλιστα στο Silver Spring (!!!!) (20' από το σπίτι μας). Δύο προβολές μόνο, μία το Σάββατο το μεσημέρι και μία την Κυριακή μεσημέρι. Δε μπορώ να σου περιγράψω τη χαρά μου και την έκπληξή μου....Και να μου το λέγανε δε θα το πίστευα, πως τη μέρα που αποφάσισα να ψάξω για κάτι που περίμενα εδώ και 7 χρόνια, αυτό ήταν δίπλα μου για δύο προβολές, μία εκ των οποίων είχα φυσικά χάσει....
Τι σημαίνει όμως η Ένατη Συμφωνία του Beethoven ; Ποιο είναι το Μήνυμά της; Πού βρίσκεται η πηγή της δύναμης που καθηλώνει τον κάθε Άνθρωπο ξεχωριστά;
Γιατί αυτές οι νότες φτάνουν τόσο βαθιά μέσα μας; Τι είναι τελικά αυτό που ακούμε το τόσο συγκλονιστικό που με τα βίας μπορούμε να το εκφράσουμε με λόγια;
Είναι η οικομενική διακύρηξη της Χαράς ή της Αδελφοσύνης όλων των Ανθρώπων; Είναι μήπως μουσική διάνοια του Μαέστρου;
(to be continued....)
Με αφορμή τα 130α γενέθλια της Τράπεζας Sabadell, οργανώθηκε ένα εξαιρετικό flashmob. Παρατήρησε τις αντιδράσεις των ανυποψίαστων περαστικών στο άκουσμα της μελωδίας.
Λατρεύω τη μουσική του Wim Mertens. Ο Mertens είναι Βέλγος, πολυγραφότατος συνθέτης νεο-κλασικής μουσικής (αν υπάρχει τέτοιος όρος) και ανήκει στη γενιά των μινιμαλιστών
μουσικών μαζί με τους Michael Nyman, Philip Glass και ίσως λίιιγο από Yann Tiersen.
Ο Mertens είναι κατά τη γνώμη μου ο πλέον σκληροπυρηνικός μινιμαλιστής και γι αυτό το λόγο πολλά κομμάτια του είναι δύσπεπτα αν όχι αποκρουστικά. Θυμάμαι ώρες ατελείωτες με τον φίλο Αλέξανδρο (ηλεκτρολόγος μηχανικός- εξαίρετος πιανίστας) να προσπαθεί να με πείσει πως ο Mertens όχι μόνο δεν είναι καλός συνθέτης αλλά ούτε πιάνο δεν ξέρει να παίζει ! :)))
Πρέπει να σου περιγράψω κάποτε, πως βλέπω εγώ τη μουσική αυτού του συνθέτη....
Το 2005 είχε έρθει στο (Δημοκρατικό) Ηράκλειο να προωθήσει το, τότε, νέο του δίσκο Un Respiro. Μη με ρωτήσεις γιατί και πως...
Μία εξαιρετική πρόσφατη συναυλία που βρήκα στο youtube είναι η What You See, Is What You Hear και στην παραδίδω με ευχές για καλή ακρόαση...
Η αλήθεια είναι πως έχει καιρό να παρουσιάσει κάποια καινούρια δουλειά (2011).
Riders on the storm Riders on the storm Into this house we're born Into this world we're thrown Like a dog without a bone An actor out alone Riders on the storm There's a killer on the road His brain is squirmin' like a toad Take a long holiday Let your children play If ya give this man a ride Sweet memory will die Killer on the road, yeah Girl ya gotta love your man Girl ya gotta love your man Take him by the hand Make him understand The world on you depends Our life will never end Gotta love your man, yeah Wow! Riders on the storm Riders on the storm Into this house we're born Into this world we're thrown Like a dog without a bone An actor out alone Riders on the storm Riders on the storm Riders on the storm Riders on the storm Riders on the storm Riders on the storm
Ο Σοφός Λαός δε φιλάει κατουρημένες Ψυχές. Περιορίζεται αποκλειστικά σε κατουρημένες ποδιές.
Κατουρημένες ποδιές τώρα φυλάει η Κύπρος και το πολιτικό της σύστημα μετά τις ηλιθιότητες που έκανε για να σώσει το πλυντήριό της, με τη νύφη να την πληρώνουν (τώρα και πάντα) οι απλοί πολίτες.
Παρ' όλα αυτά το παρόν ιστολόγιο επειδή είναι πολύ ψαγμένο και εναλλακτικό δε θα σχολιάσει τις "ποδιές" που αναζητεί η Κύπρος μετά τη χυλόπιτα του Πούτιν, ούτε τους γελοίος Ελλαδίτες που έκαναν επανάσταση μετά το ΟΧΙ της Βουλής από τα facebook και τα tweeter (μιας και τα δικά τους λεφτά τα έχουν σε ελληνικές τράπεζες).
Οι Κατουρημένες Ψυχές που θα σχολιάσουμε είναι η διαφαινόμενη συνεργασία Τζιμάκου και Χατζηνικολάου στον Real fm , ειδικά μετά την κυκλοφορία του νέου δίσκου του Πανούση από την εφημερίδα του Χατζηνικό.
Δεν είναι αλήθεια αυτό. Το 2002 κυκλοφόρησε το ΔΕΙΓΜΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΘΕΛΩ ΣΕ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΝΑ ΒΓΩ
ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ
ΝΑ ΤΗ ΒΓΑΛΩ ΛΑΟΥ-ΛΑΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟY
ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΡΗΣΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ
(τιρί τιρί τιρί τιρί τιρί τιρί....σουτιέν!)
Υ.Γ.
Να διευκρυνίσω ότι είναι άλλο πράγμα να πουλάει κάποιος ακριβά τη δουλειά του και άλλο να κάνει εκπτώσεις από τις Αρχές και τις Αξίες του , με σκοπό να πουλήσει τη δουλειά του. Ο Τζιμάκος έκανε πάντα το πρώτο (γι αυτό και τον γουστάρω)...Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως έκανε το δεύτερο....
Χθες είδαμε με τη fairy για πρώτη φορά την Fantasia του Walt Disney. Έργο του 1940 το οποίο όποιος δεν το έχει δει καλά θα κάνει να μην το επιχειρήσει.
Γιατί αν το επιχειρήσει, θα σιχαθεί τη μέχρι τώρα ζωή του η οποία πέρασε χωρίς να το έχει δει.
Έτσι λοιπόν χθες το βράδυ ζώντας την εμπειρία να καταριέμαι την άτιμη κοινωνία που έφτασα σ' αυτήν την ηλικία χωρίς να δω αυτό το έργο, παρατήρησα τον μαέστρο που διεύθυνε την ορχήστρα...
Ψηλός, κορδωμένος, με μαλάκι παχύ πίσω, χωρίς μπαγκέτα, τον έλεγαν και Leopold (Leopold Stokowski)
Έμοιαζε με αυτόν :
Έλα όμως που δεν ήτανε...ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ:
Το 1949 η Warner Bros παρουσίασε την ιστορία Long-Haired Hare η οποία είναι η αγαπήμενη μου! Χθες έμαθα λοιπόν πως ο θρυλικός "Leopold" που ανέβηκε στο podium και τα έκανε μαντάρα είχε διεθύνει και τη συμφωνική ορχήστρα της Φιλαδέλφια στην ταινία του Walt Disney.