Maryland calling

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ..!!!

Και συγκεκριμένα είμαι στο Maryland σε προάστιο της Ουάσιγκτον... Πρώτη νύχτα σήμερα και μπήκα στο μπλογκ να δηλώσω πως: ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑΝΕΚΡΩΘΑΦΤΗ...

Αφιερωμένο σε όσους διαδίδουν συνεχώς ότι εγκατέλειψα το blogging...

Είμαι ακόμα εδώ και έχω να πω πολλά! Πολλά από αυτά που έγιναν όλο αυτό το καλοκαίρι, πολλά που συμβαίνουν αυτές τις πρώτες μέρες στην Αμερική...Ακόμα περισσότερα που δεν έχω πει ακόμα...Γιατί επαναλαμβάνω φίλες και φίλοι...Σε αυτό το blog θα τα πώ ΟΛΑ!!!

Προσεχώς μαζί....stay tunned!





Φιλιά και καλό υπόλοιπο διακοπών....

Βίος και Πολιτεία του Σωκράτη (τελευταίο μέρος)

Αφού αυτός ο χαζοβιόλης έχει (όπως λένε οι κακές γλώσσες στη γειτονιά) χαθεί, είπα να αναλάβω εγώ και πάλι αυτό το ιστολόγιο, ο αγαπημένος σε όλες Σωκράτης.

Λοίπον όπως γνωρίζετε πολύ καλά από παλαιότερα κείμενα, είμαι εγωίσταρος και σκατόψυχος γάτος. Δε γουστάρω καμία άλλη γάτα στην περιοχή μου και γενικά που μπορεί να μου χαλάσει τη γαλήνη της ξάπλας μου στους ασορτί καναπές του σαλονιού.

Ήταν λοιπόν που λέτε Φλεβάρης. Και εγώ καθόμουν αραχτός στον καναπέ απέναντι από την τηλεόραση και έβλεπα "So you think you can dance".....Όταν ξαφνικά όρμησαν από την πόρτα...

Ο Μπόμπ Σφουγγαράκης με τον Πάτρικ ; Όοοχι....

Ο Μορφέας με τον αδερφό του...τον περίφημο Ούπσι ή Ραμψι ή Μπαλούρδο.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί αυτός ο ασπρογατος έχει τόσα ονόματα...Από τη φάτσα του πάντος είναι προφανές πως πρόκειται για κακοποιό...Όρμησαν λοιπόν στο σπίτι μου και όλη μέρα καθόντουσαν ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΕΓΩ... Τρώγανε το φαγητό μου...πίνανε το νερό μου...και κοιμόοοοντουσαν....

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΟΙΜΟΝΤΟΥΣΑΝ.... Στην επόμενη εικόνα βλέπετε μια ατυχή μας συνάντηση στις σκάλες....

Εφιάλτης σκέτος. Για τον χοντρομπαλούρδο δεν ξέρω πολλά πράγματα...Για τον Μορφέα όμως έχω πολύ υλικό...

Οι πληροφορίες μου λένε ότι πρόκειται για πολύ ύπουλο γάτο...Είναι αγκύρας και περίπου 9 μηνών...Έχει κάνει όλα τα εμβόλια. Το παίζει τσαχπίνης και παιχνιδιάρης για να τον συμπαθούν όλοι...

Όμως όταν μένει μόνος βάζει μπροστά τα σατανικά του σχέδια....Φωτογραφικά ντοκουμέντα τον δείχνουν να ψάχνει τον υπολογιστή και τα σιρτάρια του χαζού αφεντικού μου...














Πρόκειται για τον πιο ύπουλο γάτο..Κρύβεται παντού και συνέχεια περνάει απαρατήρητος...

Και πάντα....μα πάντα....

.....τη βγάζει καθαρή...

Δε θα γλυτώσει όμως...θα τον αποκαλύψω...

Οι γάτες αυτές είναι δικές μου και του περιβάλλοντός μου...Κλικ του ινλάρτζ σε όλες...

Το φωτογραφικό αφιέρωμα ..προφανώς αφιερώνεται στην roadartist και την karyatida...Δύο αγαπημένες κυβερνο-φίλες οι οποίες τρελαίνονται με τις γάτες....

Να είστε όλοι καλά...

Παιχνίδι..δια χειρός

Ύστερα από πρόσκληση της φίλτατης roadartist παίρνω μέρος στο παιχνίδι...

Οδηγίες παιχνιδιού: 1. Γράψε (με το χέρι), 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…), 3. Πόσταρε

Έχει και άλλους δύο κανόνες αλλά δεν τους γράφω γιατί δε θα τους ακολουθήσω. Οπότε είμαι νομικά τουλάχιστον εντάξει.

Η φράση είναι εδώ και χρόνια αναρτημένη στον τοίχο του σπιτιού μου στην Αθήνα. Την έγραψα από τον πρώτο χρόνο που ήρθα ως φοιτητής και θα την πάρω μαζί μου για να τον επόμενο τοίχο, με το καλό, στην Αμερική. Ένα πράγμα που πάντα με απασχολούσε με τη φράση αυτή είναι αν είναι μία αισιόδοξη ή απαισιόδοξη κουβέντα. Λύστε μου σας παρακαλώ αυτήν την απορεία....

Η φράση αυτή αφιερώνεται σε όσα blogs έχουν κλείσει αυτόν τον καιρό, και είναι πολλά. Κρυφή μου επιθυμία είναι να ξανανοίξουν. Τα παρακολουθώ και δε θα ήθελα να σταματήσουν και να με αφήσουν γεροντοκόρο...

Τα λέμε ξανά σύντομα...

Να είστε καλά.

Συμφιλίωση...

Μετά από αυτό που λένε εμπειρία θανάτου, επέρχεται αυτό που λένε μετατραυματικό σοκ. Νιώθεις νεκρός. Νιώθεις σαν να έκλεισε η πόρτα της προσωπικότητάς σου και εσύ να είσαι απ' έξω. Έξω από σένα, παρέα με ένα σωρό παράλογες σκέψεις, έτοιμες να σε αποτρελάνουν....

Είσαι εκτός Εαυτού και νιώθεις ότι πρέπει να λειτουργήσεις από το μηδέν.

Και λειτουργείς...

Πρώτα αποφασίζεις να διαχειριστείς τις παράλογες σκέψεις...Να διαχειριστείς δηλαδή τους φόβους σου που ξύπνησαν και σε κυνηγάνε...

Τότε θα δείς ξανά, μια χαραμάδα του Εαυτού σου....Φυσιολογικά, συνεχίζεις να διαχειρίζεσαι το Φόβο που παραμένει, αλλά αρχίζει πλέον να μη σε εντυπωσιάζει....

Περιμένεις τελικά να επανέλθεις. Να προσγειωθείς στην Ύπαρξή σου. Θα τα καταφέρεις....Θα συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες....


Θα συμφιλιωθείς με το Θεό... Μια παρεξήγηση ήταν, τελικά...

Περι blogging

Γειά σας και πάλι...

Είχα λείψει από το μπλογκ μου για αρκετό καιρό. Είχα αρκετή δουλίτσα με μια εργασία. Αυτό το ερευνητικό θέμα είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο και εμένα το υπόβαθρό μου αρκούντως φτωχό. Από την άλλη ο χρόνος είναι λίγος μέχρι το συνέδριο...Απαπαπα...

Λοιπόν συνεχίζω....

Αφού ολοκληρώσαμε μία μεγάλη ενόνητα σχετικά με τη Θεωρία του Χάους, θα προχωρήσουμε στο επόμενο κεφάλαιο. Τώρα που το γράφω αυτό θυμήθηκα τα χρόνια τα παλιά. Του Γυμνασίου. Αυτή η κουβέντα "πάμε τώρα στο επόμενο κεφάλαιο..." πως ακουγότανε από το στόμα του καθηγητή της βιολογίας ή γεωγραφίας .... αμέσως μετά το τέλος της εξέτασης....ε; Τι ωραία κουβέντα...ειδικά αν δεν σε είχε εξετάσει και την είχες γλυτώσει !! Θυμάμαι λοιπόν πως είχα πάντα πολύ διάθεση να παρακολουθήσω αυτό το "νέο κεφάλαιο", αλλά πολύ σύντομα καταλάβαινα ήταν το ίδιο βαρετό με τα προηγούμενα οπότε, τελικά, σταματούσα να προσέχω....και φτου κι απ την αρχή...

Ωραία που περνούσαμε τότε...

Τώρα τα πράγματα έχουν αγριέψει....Στο κείμενο αυτό θέλω να μιλήσω λίγο για τα blogs. Έτσι τουλάχιστον θα ξεκινήσω...Δεν ξέρω που θα με βγάλει...

Ξεκίνησα να τα διαβάζω εντελώς τυχαία. Ένα link σε ένα forum παρέπεμπε στο περίφημο blog του Νίκου Δήμου. Εκείνο ήταν το πρώτο από μια σειρά blogs που άνοιξε κατά καιρούς. Μου άρεσαν τόσο πολύ τα κείμενά του αλλά και τα διάφορα σχόλια που γρήγορα έγινε καθημερινή συνήθεια. Πάντα διάβαζα το κείμενο και τα σχόλια αλλά δεν απαντούσα. Κυρίως γιατί δε μου άρεσε να παρεμβαίνω. Γενικά μου αρέσει πολύ να ακούω ή να διαβάζω και να μένα σιωπηλός. Μετά σκέφτομαι όλα αυτά που άκουσα και πέρνω θέση. Μέσα μου όμως.

Όχι πως δε μιλάω. Μιλάω και φωνάζω κιόλας. Αλλά αυτό δε μου αρέσει σε μενα. Προσπαθώ πάντα να είμαι λιγομίλητος αν και δεν τα καταφέρνω πάντα. Συνήθως μου "τη χαλάει" κάποια πολύ ωραία ύπαρξη που κάθεται κοντά μου, και εγώ προσπαθώ με τις εξυπνάδες μου να την κάνω να με προσέξει.

(Τι πρωτότυπος...!)

Όσο δε με προσέχει, τόσο εγώ προσπαθώ και φωνάζω και πλακώνομαι με το συνομιλητή μου...

(Μα τι πρωτότυπος...!!!)

Την πρώτη φορά που είπα να παρέμβω στο blog του Ν. Δήμου ήταν πάνω σε ένα θέμα σχετικά με τους ομοφυλόφιλους. Άσχετο θέμα αλλά ο τρόπος που το έθετε μου κίνησε το ενδιαφέρον. Είπα λοιπόν "να βάλω τα καλά μου" και να παρέμβω τόσο πολύ που να κάνω αίσθηση. Άρχισα να γράφω το σχόλιό μου αλλά αδαής ως ήμουν το σχόλιο προέκυψε μπλογκιστί (σεντόνι). Αποτέλεσμα ; Κανείς δεν μου απάντησε. Όλοι το προσπέρασαν.

Από τότε είχα ξαναγράψει δυο τρεις φορές αλλά και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Τότε είπα "βούλοσέ το και απλώς διάβαζε". Δεν ένιωθα άσχημα. Δε με χαλούσε καθόλου που δε μιλούσα. Μάλιστα αυτό κάνω ακόμα και σήμερα. Λόγω του ότι περνάω πολλές ώρες στον υπολογιστή, χαζεύω αρκετά blogs αλλά σχεδόν ποτέ δε σχολιάζω.

Ο καιρός περνούσε και έγω βρέθηκα σε πολλά ενδιαφέροντα blogs επωνύμων όπως αυτό του Πιτσιρίκου το οποίο το επισκέπτομαι καθημερινά δις και τρις. Ο τύπος παρ' όλο που διαφωνώ μερικές φορές μαζί του η σάτυρα που κάνει είναι απίστευτη.

Εδώ όμως θα μιλήσω για τα υπόλοιπα ιστολόγια. Για αυτά που έχουμε όλοι εμείς οι απλοί πολίτες. Η κοινή γνώμη, που λένε.... Σε αυτά τα blogs που μου αρέσει να επισκέπτομαι συχνά πυκνά υπάρχουν καλά και κακά. Κατ' αρχάς, και συγνώμη κιόλας γιατί πολλοί το έχετε βάλει, ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑ BLOGS ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥΣΙΚΕΣ....

Είναι πολύ σπάσιμο να πετάγονται απο τα ηχεία ξαφνικά ήχοι που δεν τους περιμένεις. Χώρια του ότι αργεί να "κατέβει" η σελίδα χώρια του ότι κάνω μισή ώρα να βρω από που κλείνει. Είναι σπάσιμο. Να το ξέρετε όλοι εσείς που θέλετε να κάνετε το blog σας να ξεχωρίζει...έχετε αποτύχει!

Συνεχίζω...Εντάξει το παραπάνω δεν είναι αυτό που με χαλάει πάνω από όλα. Είναι ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα των bloggers χρησιμοποιεί τα blogs με ένα πολύ ηλίθιο τρόπο. Ανεξάρτητα του αν έχουν κόσμο ή όχι, ο κόσμος των bloggers έχει γεμίσει από "δήθεν". Ανθρώπους που έχουν φτιάξει ένα ημερολόγιο απλά και μόνο για να ασκούν κριτική για το οτιδήποτε επίκαιρο ή μη, πίσω από το πληκτρολόγιό τους. Στα κείμενα που γράφουν βρίσκει κανείς μόνο γκρίνια για οτιδήποτε γύρω από το θέμα που πραγματεύονται.

Το θέμα μπορεί να είναι η διεθνής πολιτική κατάσταση ή κομμώτρια στο ισόγειο που κάνει θόρυβο με το πιστολάκι, δεν έχει πολύ σημασία. Το ύφος; Γκρίνια και εξυπνάδες, εξυπνάδες και γκρίνια. Επιχειρήματα του κώλου και σαχλαμάρες. Ατελείωτες σαχλαμάρες επί παντός "επιστητού". Και εγωισμός...πολύς εγωισμός που δε σηκώνει κουβέντα...Έβγαλαν ένα πανεπιστήμιο και νομίζουν ότι γαμάνε και δέρνουνε...

Σκέφτηκα αρκετά για το αν πρέπει να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα δημοσιεύοντας links μερικών blogs που έχω υπ' όψιν μου. Δε θα το κάνω. Πρώτον γιατί είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε βρεθεί σε τέτοια blogs και καταλαβαίνετε τι λέω. Δεύτερον, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να ανοίξω αντιδικία με κανέναν. Τρίτον γιατί η παρατήρηση στην οποία θέλω να δώσω βάση είναι η άλλη.

Όλοι αυτοί είναι κατά βάση χέστες. Χέστες.... Στην πραγματικότητα, δεν τους πρωτοσυνάντησα στα blogs αλλά στο φόρουμ της σχολής μου. Εκεί η κατάσταση είναι απάλευτη, αλλά επειδή είναι πολλοί, μιλάνε όλοι μαζί και δε σου κάνει εντύπωση..Στα blogs όμως το πράγμα διαφέρει.

Στα blogs ο καθένας βγαίνει και πουλάει αέρα...Ό,τι βλέπουμε στην τηλεόραση "από τους γέρους" και το κοροϊδεύουμε συμβαίνει και στα blogs "από τους νέους". Χέστες και αεριτζήδες που αν τους πιάσεις σε μια σοβαρή κουβέντα, που να βλέπει ο ένας τον άλλο και να μπορεί να ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ και όχι να ποστάρει τότε δεν έχουν να πουν τίποτα. Είναι τότε που καταλαβαίνεις πόσο χαζοί είναι και μετανιώνεις που βρίσκεσαι εκεί μαζί τους. Μετανιώνεις που τους πήρες στα σοβαρά...

Αυτό λοιπόν που με απασχολεί βρίσκεται στο τέλος της προηγούμενης παραγράφου. Η νοοτροπία αυτή του blogging είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής μας απομόνωσης. Έχουμε οχυρωθεί πίσω από το πληκτρολόγιο και αυτο-ψωνιζόμαστε. Όπως έχουμε οχυρωθεί πίσω από τους εαυτούς μας και κοιτάζουμε μόνο την πάρτη μας... Αυτό θέλω να τονίσω και αυτό είναι που με ανυσηχεί. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται το ίντερνετ έτσι. Δεν είναι αυτή η επικοινωνία που πρέπει να θέλουμε.

Τα blogs αυτά τα επισκέπτομαι αρκετά συχνά. Και αν κάποτε σχολίαζα, τώρα πια δε σχολιάζω. Όχι άλλη μιζέρια...

Πάμε να μιλήσουμε για τα μέρη που επισκέπτομαι και πάντα σχολιάζω...Πριν όμως να διευκρινίσω κάτι που από καιρό ήθελα να πω. Δεν βάζω links αλλων blogs στη σελίδα μου. Οτιδήποτε μου αρέσει το έχω στα favorites του explorer και απο εκεί πετάγομαι δεξιά κ αριστερά. Απλά δε μου αρέσουν τα links, τίποτε παραπάνω...

Για πάμε να κάνουμε μία σούμα ...

lee:

Είναι γαμώ τα παιδιά. Ευγενέστατη και γλυκίτατη πάντα...Έτοιμη να σου μιλήσει και να σου ανοιχτεί με τρόπο γοητευτικό αλλά όχι αφελή. Ώς μεγαλύτερη (όχι πολύ) έχει πάντα συμβουλές για κάθε περίπτωση. Πιστεύω ότι πολύ θα ευχαριστιέμαι συζητήσεις μαζί της...Τα κείμενά της τώρα τελευταία σπανίζουν γιατί την έχει πιάσει μια βαρεμάρα αλλά πιστεύω πως όλο και κάτι συναισθηματικά βαρύ θα της συμβεί για να μπορούμε και εμείς να σχολιάζουμε και να το ευχαριστιόμαστε... @lee: έχεις καιρό να βάλεις μια φωτογραφία με fractal...να το κοιτάξεις αυτό...μεγαλοβδομάδα έρχεται...

karyatis:

Λοιπόν τα κείμενά της με δυσκολεύουν. Είναι κουλά κείμενα. Κάθε λέξη και εικόνα, κάθε εικόνα και λεπτομέρια μιας επόμενης εικόνας. Σημεία στίξης πολλά και ατάκτως "ερρημένα". Μου αρέσουν όμως οι εικόνες που βάζει σε κάθε της κείμενο, και αν και δεν ξέρω ποιο καλλιτεχνικό πεδίο καλύπτει πολύ θα ήθελα να της δώσω ένα τοίχο ολόλευκο και να κάνει ό,τι θέλει. Να τον ζωγραφίσει να του κρεμάσει κάδρα να τον κατεδαφίσει...Η αμοιβή της θα είναι ένα γατάκι...

deadend mind:

Αυτή είναι η πιο νορμάλ από όλες! Με τις συχνές καταθλίψεις και τις νοσταλγίες αλλά και τα ευτράπελα... Χαίρεσαι όταν ανεβάζει κείμενο. Έχεις ένα θέμα να συζητητάς που να το καταλαβαίνεις κιόλας. Ένα ζήτημα γήινο βρε αδερφέ. deadend mind πολύ σε πάω και ας με έχεις παρεξηγήσει κατά καιρούς με τα φαλοκρατικά μου ποστ...κατά βάθος είμαι πολύ καλός και ευαίσθητος. Επίσης δε μ' αρέσει το ποδόσφαιρο και βλέπω στα κρυφά sex and the city. (πολύ ξανοίχτηκα, τι να πω τώρα για να το σώσω...)

gremiii:

Αυτό που μ' αρέσει σε αυτήν την κοπελιά είναι πως τα λέει χύμα αλλά δε λέει εξυπνάδες. Επίσης μου αρέσει πως καμιά φορά συμπίπτουμε σε αυτά που ποστάρουμε. Ψάχνω να βρω το interconnection....Μου αρέσει επίσης που μας έχει κοτσάρει τα κουλτουρέ links του ΣΚΑΙ και του ως3 και του Ιανού. Πάω στοίχημα πως ακούει και "Μελωδία". Το 6-8 του Ιωάννου ή το 12-2 του Παπαμιχάλη...Περάσαμε και εμείς από εκεί δεσποινίς μου....Τα ξέρουμε αυτά.... :p. Keep posting gremiii και μη νοιάζεσαι...θα βρεις άλλον καλύτερο....(είδες που συνεχίζω να επιμένω :) )

kat.

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω με αυτή την κοπέλα. Πως γίνεται και ανεβάζει κείμενο 5 γραμμών, και σε τρεις μέρες τα σχόλια έχουν ξεπεράσει τα 150 !;!. Τι διάλο μέλι εχεις ! Κατά τα άλλα φαίνεται πως και εσύ είσαι πολύ κουλή. Μου αρέσει όμως πως από τα ποστ σου καταφέρνεις και περνάς μια θυληκότητα...

roadartist:

Αν και το blog της εχει μουσική που μου τη σπάει, εν τούτοις είναι μουσική στα γούστα μου. Χατζιδάκις ή Tiersen, πάντα κλείνω των media player για να ακούσω. H roadartist ασχολείται πολύ με το blogging, φαίνεται ότι γουστάρει να ασχολείται. Εκφράζει νομίζω μέσα από το blog τον εαυτό της όπως ίσως τον εκφράζει και στο επαγγελμά της.... Το blog της το διαβάζω πάντα αν και σπάνια σχολιάζω...Συνήθως τα λέει όλα... :)

Αυτά ήταν μερικά από τα favorites που έχω και επισκέπτομαι όταν σερφάρω στο νετ. Μου άρεσε που σας σχολίασα και θα με σχολιάσετε και εσείς....Έτσι να ξεκατινιαστούμε λίγο γιατί μπαίνουμε στη βδομάδα των Παθών και θα νηστέψουμε το κρέας.

Κλείνοντας θα πω πως αυτό το είδος blogging μου αρέσει. Το blogging της "γειτονιάς", της "παρέας" από ανθρώπους που γράφουν όχι για να παίξουν τη μούρη τους αλλά γιατί πραγματικά τους αρέσει να γράφουν. Τους αρέσει να μοιράζονται σκέψεις και όχι να τις διακυρήττουν...

To blog αυτό κλείνει 7 μήνες.... (Και 5μιση να κλεινε εγώ πάλι αυτά θα έγραφα...)

Να περνάτε όλοι καλά!! Και όσο για εσάς που σχολίασα να μη μου κρατάτε κακία. Μην ξεχνάτε πως κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί να συναντηθούμε και να με ερωτευθείτε....

Τα λεμέ...

Χάος (Ολική Επαναφορά)

Μη με ρωτάτε για τον τίτλο. Αυτός μου είχε καρφωθεί εδώ και μερικές μέρες, αυτόν έβαλα. Τέλος. Στα δύο προηγούμενα κείμενα κάναμε μια εισαγωγή και μιλήσαμε για τα περίεργα σημεία, την αστάθεια που παρουσιάζουν και πως αυτή προκαλεί αυτό το μπάχαλο. Μπορεί βέβαια να μιλήσαμε και για άλλα πράγματα αλλά βαριέμαι να διαβάζω αυτά που έγραφα. Η ιστορία είναι κατά βάση πολύ απλή: Η θεωρία του Χάους έρχεται να προσθέσει το λιθαράκι τις και να παίξει το δικό της ρόλο στην αέναη τιτανομαχία μεταξύ Τυχαιότητας και Αιτιοκρατίας.
Από το στρίψιμο ενός νομίσματος μέχρι τη μοίρα και το νόημα της Ύπαρξης το ερώτημα αυτό βρίσκεται παντού και μας τιτιβίζει το κεφάλι ως άλλος Woody ο Τρυποκάριδος.

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα πουλιά δεν πετούν προς µία κατεύθυνση, τα αυτοκίνητα και οι άνθρωποι δεν κινούνται σχεδόν ποτέ σε µία ευθεία γραμμή. Η τροχιά της γης και των άλλων ουρανίων σωμάτων στο στερέωμα δεν είναι ποτέ ευθύγραμμη (ευτυχώς!).
Σκεφτήκαμε ποτέ ότι αν η θερμική μεταβολή ενός μετάλλου ήταν πάντα γραμμική, αυτό θα διαστελλόταν για πάντα µε τον ίδιο τρόπο χωρίς να λιώνει, ενώ ένα γραμμικό ελατήριο θα μπορούσε να τεντωθεί απεριόριστα χωρίς να σπάσει; (!).
Από την άλλη μεριά, αν κοιτάξουμε µε προσοχή γύρω µας θα δούμε ότι τα βουνά δεν είναι κώνοι, τα σύννεφα δεν είναι σφαίρες και οι κορμοί των δέντρων δεν είναι κύλινδροι.
Με λίγα λόγια η φύση που µας περιβάλλει είναι γεμάτη από πολύπλοκα σχήματα που όταν κινούνται ακολουθούν κατά κανόνα µη γραμμικές διαδρομές. Και όμως, μέχρι και την Γ΄ Λυκείου ακόμα, τα βιβλία της Φυσικής µας μιλούν κυρίως για γραμμικά φαινόμενα, στην Άλγεβρα μαθαίνουμε να λύνουμε σχεδόν αποκλειστικά γραμμικές εξισώσεις, ενώ στην Γεωμετρία τα πιο πολύπλοκα σχήματα που συναντάμε είναι οι κωνικές τομές, οι κύλινδροι, οι κώνοι και οι σφαίρες, ενώ ο χώρος στον οποίο εργαζόμαστε έχει πάντα ακέραιο αριθμό διαστάσεων (0, 1, 2 ή 3).
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Ο λόγος είναι απλός: Η πολυπλοκότητα της φύσης και η μαθηματική της περιγραφή, η µη γραμμικότητα, αποτελούσαν μέχρι πρόσφατα πολύ δύσκολα προβλήματα που όλες οι αναλυτικές τεχνικές και μεθοδολογίες που είχαμε αναπτύξει αδυνατούσαν να επιλύσουν.
Στα προηγούμενα δύο κείμενα, εδώ και εδώ, προσπάθησα να δώσω μια εικόνα της χαοτικής κίνησης. Στο τρίτο και τελευταίο αυτό κείμενο θα προσπαθήσω να δώσω την ιδέα της γεωμετρίας της πολυπλοκότητας.
Γι αυτό θα πάμε λαϊκή και θα αγοράσουμε ένα κουνουπίδι!

Θα το πάμε σπίτι και αφού το πλύνουμε καλά - καλά θα του βγάλουμε την πρασινάδα και θα το βάλουμε στο μικροσκόπιο που έχουμε πρόχειρο δίπλα στον αποχυμωτή. Θα παρατηρήσουμε εικόνες όπως την παραπάνω. Η επιφάνεια του θρεπτικού κουνουπιδιού δε φαίνεται περισσότερο λεία ή έστω πιο απλή...Φαίνεται ίδια, ολόιδια με αυτήν την επιφάνεια που είδαμε στον πάγκο του μανάβη....

Η πρώτη σοβαρή σκέψη που θα κάνουμε είναι πως κάτι τέτοιο δεν το περιμέναμε από το αθώο και καλοκάγαθο κουνουπίδι. Η αμέσως επόμενη, πιο σοβαρή σκέψη, είναι πως τώρα αντιλαμβανόμαστε γιατί κανείς μας δεν το θυμάται στη Φρουτοπία και φυσικά γιατί ο μανάβης μας το έκατσε τόσο ακριβά.

Μετά από μερικά λεπτά, θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε δευτερεύοντα πράγματα όπως το γιατί η επιφάνεια μιας πολύ πολύ πολύ μικρής περιοχής του κουνουπιδίου έχει την ίδια μορφολογία με το όλον κουνουπίδι. Τι είναι αυτή η αυτο-ομοιότητα και πως προκύπτει, λοιπόν ;

Πάρτε χαρτί και μολύβι....

Αυτή η πολύ απλή επαναλαμβανόμενη διαδικασία που είναι σε όλους μας κατανοητή εξελίσσεται πολύ γρήγορα σε ένα σχήμα ιδιαίτερα πολύπλοκο. Μετά από άπειρα βήματα θα έχουμε φτιάξει κάτι του οποίου η πολυπλοκότητά δεν μειώνεται όσο μεγεθύνουμε πάνω του. Η βασική του διάταξη θα εμφανίζεται διαρκώς. καθώς εμείς, ανυποψίαστοι, θα ζουμάρουμε.

Αυτή είναι η καμπύλη του Koch που αν την ξεκινήσουμε από τρίγωνο ονομάζεται νιφάδα και μοιάζει πολύ με τις φυσικές νιφάδες χιονιού:

Αυτό το σχήμα που λετε έχει εξαιρετικά χαρακτηριστικά, πολλά από τα οποία «ακούγονται» παράδοξα. Για παράδειγμα ενώ το εμβαδόν μιας νιφάδας είναι πεπερασμένο, η περίμετρός της έχει άπειρο μήκος! Από την άλλη ενώ αυτή η περίμετρος θα περίμενε να είναι μια τεθλασμένη γραμμή και άρα να έχει διάσταση 1 όπως όλες οι καθώς πρέπει γραμμές, η διάσταση αυτής της γραμμής είναι 1,26. Δεν είναι δηλαδή ούτε γραμμή όπως αυτές που ξέρουμε, ούτε επίπεδο όπως αυτά που ξέρουμε. Είναι κάτι ενδιάμεσο!

Το σχήμα αυτό είναι ένα fractal. Η λέξη προέρχεται από τα λατινικά και είναι ζεύξη των λέξεων fractus fangere που θα πει κάτι σπασμένο αν δεν κάνω λάθος. Ονομάστηκε έτσι τη δεκαετία του ’80 από τον κύριο στη διπλανή φωτογραφία. Ονομάζεται Benoit Mandelbrot και δεν είναι μακρινός ξάδερφος του Λεοτσάκου από το Ερωτοδικείο. Με την πρωτοποριακή θεωρία του για τη γεωμετρία του φυσικού κόσμου, ο φίλος μου ο Benoit αναδεικνύει κατά βάση αυτό το από αιώνες γνωστό χαρακτηριστικό της αυτοομοιότητας. Επίσης υποστηρίζει κάτι το εξαιρετικό. Ό,τι πολύ πολύ απλές μη γραμμικές διαδικασίες κρύβουν μέσα τους άπειρη πολυπλοκότητα. Το πιο γνωστό παράδειγμά του είναι ο αναδρομικός τύπος

z(n+1)=z(n)*z(n)+c

όπου με κατάλληλες τιμές δημιουργεί το περίφημο σύνολο Mandelbrot (εικόνα (a)): Κάθε επόμενη εικόνα είναι μεγέθυνση της προηγούμενης έτσι ώστε να γίνει αντιληπτό το πόσο πολύπλοκα σχήματα μπορεί να δημιουργήσει αυτός ο κατά τα άλλα αθώος και μαθηματικός τύπος.

Η διαδικασία της κατασκευής αυτο-όμοιων σχημάτων είναι πραγματικά απλή. Αφού κάναμε μια εισαγωγή με την καμπύλη του Koch ας δούμε παρακάτω τη γεωμετρική παράσταση του Πυθαγόρειου θεωρήματος και την επαναλαμβανόμενη ανακατασκευή του.

Αν πάλι ξεκινήσουμε από μη ισοσκελή τρίγωνα:

Αυτοί οι εκπληκτικοί Πυθαγόρειοι ψυχεδελικοί σχηματισμοί μας θυμίζουν κάτι...μα κάτι ρε παιδί μου που δε μπορούμε και πολύ να προσδιορίσουμε αλλά μας αρέσει πολύ. Μας θυμίζουν τη Φύση :

Ποια από τα παραπάνω είναι σχήματα της φύσης και ποια δικά μας; (αν δεν είχα λεζάντες δε θα βγάζατε άκρη).
Είμαστε λοιπόν πολύ κοντά στο να καταλάβουμε έναν βασικό μηχανισμό της φυσικής ανάπτυξης των πραγμάτων. Ένα μηχανισμός τόσο πολύπλοκος όσο και απλός. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της κατάκτησης το χρωστάμε φυσικά στην ανάπτυξη της Πληροφορικής. Χωρίς τους υπολογιστές τέτοια σχήματα δε θα φτιάχναμε ποτέ. Αυτό είναι εν μέρει σωστό. Στην πραγματικότητα όλοι μας κάποτε στη ζωή μας «υπήρξαμε fractals». Ε βέβαιααααα ! Γιατί μη μου πείτε πως όταν είσαστε μπόμπιρες και σας πηγαίνανε στον παιδίατρο ή σε παιδικά πάρτι δεν ευχόσαστε πάντα να μπείτε σε ασανσέρ που να έχει απέναντι καθρέφτες!!!! Έτσι χαζεύατε στη διαδρομή τη φάτσα σας στο άπειρο. Πάω στοίχημα πως γέρνατε κιόλας για να δείτε που στο διάβολο τελειώνει αυτή η φατσούλα που ή της έχει κάτσει σοκολάτα στα μάγουλα από το μεσημέρι ή τρέχει μία μύξα από το αριστερό ρουθούνι...(πάντα αργά και προφανώς μη γραμμικά).

Η εικόνα αυτή όσο και να γείρετε όσο και να τη μεγεθύνετε θα εμφανίζει τη φάτσα σας...Η απόσταση κάθε πλήρους επανεμφάνισης δείχνει ένα δείκτη διάστασης ο οποίος δεν είναι ακέραιος. Όμως οι απέναντι καθρέφτες, όπως η εικόνα μιας οικογένειας να βλέπει τηλεόραση, στην οποία μια άλλη οικογένεια βλέπει τηλεόραση κάποια άλλη οικογένεια να βλέπει τηλεόραση κλπ κλπ είναι κλασσικά σκηνικά που όλοι έχουμε κατά καιρούς φτιάξει στο μυαλό μας και αναρωτηθεί...που καταλήγουν τέλος πάντων !;;;!

Η αυτο-ομοιότητα υπάρχει παντού στο φυσικό μας κόσμο. Βγείτε έναν περίπατο σε ένα κήπο. Βρείτε δέντρα μεγάλα που να μην τα έχει χτυπήσει πολύ ο άνεμος. Παρατηρείστε τα από το βασικό τους κορμό μέχρι τα τελευταία παρακλάδια. Θα συνειδητοποιήσετε μάλλον ότι τα παρακλάδια αυτά είναι μινιατούρες του βασικού κορμού....

Μέσα σε αυτό το πανηγύρι η πρώτη σκέψη που κάνουμε είναι φυσικά πως τα fractal είναι έργα τέχνης....

Και ως έργα τέχνης θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται. Εδώ θα θυμηθώ ένα πολύ ωραίο τσιτάτο του θείου Άλμπερτ: Η έννοια της πραγματικότητας είναι μια και μοναδική. Όποιος την αντιληφθεί σωστά και την εκφράσει μέσα από το μυαλό του, αυτό λέγεται Επιστήμη. Όποιος την αντιληφθεί σωστά και την εκφράσει μέσα από την καρδιά του αυτό λέγεται, Τέχνη.

Πως τα λεει ο μπαγάσας....

Στα τρία αυτά κείμενα που φτάνουν στο τέλος τους προσπάθησα να περιγράψω κάτι με το οποίο ασχολούμαι αρκετά εδώ και ενάμιση χρόνο. Αυτό, λοιπόν, είναι πάνω κάτω το Χάος και η Γεωμετρία του. Μία θεωρία που συνδέει το τυχαίο με το αιτιατό, το ασταθές με το φραγμένο, το αεικίνητο με το αμετάβλητο και το σταθερό, το μηδέν με το άπειρο. Αυτή η επαναστατική εξέλιξη των θετικών επιστημών που περιγράφει τους νόμους που διέπουν οικίες διαδικασίες της καθημερινής μας ζωής: από τους χτύπους της καρδιάς και τη σκέψη ως το σχηματισμό των νεφών και των καταιγίδων, από τη σύνθεση ενός ποιήματος ως την εξάπλωσης μιας πυρκαγιάς στο δάσος, από τον έλεγχο της οδικής κυκλοφορίας και την τεχνητή νοημοσύνη ως το έμφραγμα και τη σχιζοφρένεια, από την ανάπτυξη ενός πληθυσμού εντόμων ως τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου. Αυτή είναι η επιστήμη της ολότητας που απλώνεται παντού και δε διστάζει να συνδέσει τη γεωμετρία πλανητικών συστημάτων με αυτήν, ενός αντικειμένου της καθημερινής μας ζωής. Μιας απλής βρύσης που στάζει...

Τι μένει λοιπόν μετά από αυτή τη μάχη μεταξύ Aιτιοκρατίας και Tυχαίοτητας; Πόσο «τυχαίες» είναι τώρα διαδικασίες όπως οι χτύποι της καρδιάς; Μήπως υπάρχει μια εξίσωση που να τις καθορίζει; Μια εξίσωση που θα παράγει τροχιές (χτύποι της καρδιάς) χαοτικές που αν και δε θα μπορούμε να τις προβλέπουμε εν τούτοις δε θα είναι τυχαίοι όπως μέχρι τώρα νομίζαμε. Πόσο τυχαίος είναι ο κόσμος που ζούμε; Σίγουρα όλα δεν είναι μια απλή μη γραμμική εξίσωση και σίγουρα απέχουμε πολύ από την κατάκτηση της απόλυτης εξίσωσης έτσι όπως την οραματίστηκε ο Pierre Simon de Laplace. Απέχουμε πολύ από το να απαντήσουμε αν πράγματι ο «Ο Θεός παίζει ζάρια» όπως τονίζει, το ακροτελεύτιο κάστρο της τυχαιότητας, η Κβαντομηχανική Θεωρία. Απέχουμε πολύ κι ας γνωρίζουμε σήμερα πως τα ζάρια είναι ένα καθαρό φαινόμενο μεταβατικού χάους. Δε θα πω τίποτα παραπάνω...

Θα πω ΝΑ ΜΗ ΓΕΛΙΟΜΑΣΤΕ...Δεν υπάρχει πόλεμος...Δεν υπήρξε ποτέ! Οι επιστημονικές θεωρίες δεν είναι ανακαλύψεις των νόμων της φύσης αλλά μάλλον επινοήσεις του ανθρώπινου νου. Αν κάποιος θέλει να ονειρεύεται κάποια μάχη ας είναι αυτή για την κατάκτηση της γνώσης...ας είναι η μάχη της πορεία μας προς το Θεό.

Τα λέμε....

UMD

Είναι να μη σε πάρει η μπάλα. Αμα σε πάρει και χαθείς για λίγο, άντε μετά να επανέλθεις. Όχι δε σας ξέχασα φανατικό μου κοινό. Απλά έχει πέσει πάαααρα πολύ δουλειά. Εξεταστική περίοδος γαρ. Όχι δεν εξετάζομαι πια εγώ. Εξετάζω από τη θέση του βοηθού. Το Σ/Κ πέρασε πάνω στα θέματα που θα βάλουμε την Πέμπτη σε ένα μάθημα. Απίστευτα ωραίο μεν, παλούκι δε. Η πρώτη φορά που το έδωσα ήταν δύο χρόνια πριν και έγραψα 4. Σημασία δεν έχει με πόσο το πέρασα. Σημασία έχει ότι 1,5 χρόνο πριν θα έκανα τα πάντα να βρω αυτά τα θέματα (πριν την εξέταση φυσικά). Τώρα τα εχω στο γραφείο μου και τα έλυσα ακούγοντας, για λόγους που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω, ακατάπαυστα Δήμο Μούτση.

Πως τα φέρνει,λοιπόν, η πουτάνα η ζωή. Στην εξέταση την Πέμπτη θα είναι κατα πάσα πιθανότητα και μια πρώην συμφοιτήτρια μου. Είχαμε κάνει μαζί το εργαστήριο αυτού του μαθήματος το 2005-2006. Τότε της κόλησα για λίγο αλλά χωρίς καμία επιτυχία. Μετά βρεθήκαμε σε μία εξέταση του μαθήματος "Ρομποτική Ι". Της πάσαρα ένα ή δύο θέματα και έγραψε 9 από εκεί που θα κοβότανε. Όμως ούτε αυτό φαίνεται να το εκτίμησε. Συνέχιζε να με ταϊζει χυλόπιτες. Τέλος σε ένα μάθημα κατεύθυνσης έτυχε να έχω τα θέματα πριν από την εξέταση.

Στο συγκεκριμένο μάθημα τα θέματα για χρόνια ήταν πάνω κάτω τα ίδια. Έτσι η εξέταση έγινε όπως λέμε "αέρας". Στην τελευταία εξεταστική ο καθηγητής τσατίστηκε από το γεγονός ότι το μάθημα το δηλώσανε 80 άτομα και το παρακολουθούσαν μόνο 9. Άλλαξε τα θέματα και τα έκανε απλησίαστα οπότε όλοι έφαγαν κυριολεκτικά τα μούτρα τους. Τα θέματα ήταν τόσο δύσκολα που είπε οτι στην επόμενη εξέταση θα βάλει ακριβώς τα ίδια, όπως και το έκανε. Εγώ όμως βρήκα τα θέματα και τις λύσεις τους.

Γνωρίζοντας λοιπόν πως εκείνη θα έδινε τώρα, προσφέρθηκα να της τα δώσω. Αυτή τη φορά ούτε καν τα δεχτηκε. Έτσι δε νομίζω ότι χρειάζεται να της πως τίποτα για την Πέμπτη. Είμαι όμως περίεργος να δω τι θα κάνει. Τα θέματα, αν μπουν ώς έχουν, είναι παλούκια!

Από τη μικρή ιστορία που σας διηγήθηκα προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα:

1. Δεν έχω ιδέα πως να την πέφτω σε μία κοπέλα.

2. Είμαι από τους πλέον διαπλεκόμενος ανθρώπους στη σχολή.

Για το πρώτο θα κάνω μια έξυπνη ντρίπλα και θα υποστηρίξω πως απλά δεν της αρέσω. Όχι ότι εκείνη είναι και καμία θεά αλλά εντάξει. Απλά δεν είμαι ο τύπος της. Αδιανόητο μεν, γεγονός δε. Αυτή χάνει....όχι θα κάτσω να σκάσω.

Για το δεύτερο θα κρατήσω στάση Ρουσόπουλου και δε θα κάνω κανένα σχόλιο. Η θέση μου είναι λεπτή. Όπως λέει και η Σωτηρία: Δε λέω κουβέντα, κρατώ κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα.

Υ.Γ.1 Το επόμενο ποστ θα είναι για το Χάος. Έχουμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς. Το φωτογραφικό υλικό θα είναι ασύληπτο οποτε να μείνετε συντονισμένοι. Ο λόγος που δεν το έχω γράψει ακόμα είναι γιατί τις τελευταίες μέρες κοιμάμαι πραγματικά λιγο. Εκτός από τα θέματα, τρέχει και ένα ερευνητικό project με προθεσμίες πολύ πολύ σφικτές. Οι 2 υπολογιστές που έχω εδώ δουλεύουν μέρα νύχτα. Έπεσε και το ρεύμα το Σάββατο για 5 ώρες και έχασα ένα σκασμό δουλειά που εκείνη την ώρα έτρεχε με τον υπολογιστή. Χάλια τα νεύρα, χάλια. Θέλω λοιπόν να κάτσω με την ησυχία μου να το γράψω για να μην αφήσω κανέναν παραπονεμένο. Ελπίζω μετά το τέλος το θυληκό κοινό του ιστολογίου αυτού να είναι λιγότερο σκληρό από την πρώην συμφοιτήτριά μου. Μία από σας ας μου ζητήσει να βγούμε :))))

Υ.Γ. 2 Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο στο μικρό γαλατικό χωριό του ΕΜΠ που αντιστέκεται ακόμα και θα αντιστεκεται για πάντα στο νόμο-πλαίσιο και κάθε επιτροπής αξιολόγησης που θα τολμήσει να κρίνει το ανείποτο έργο των ακαδημαϊκών μας δασκάλων. Αυτά να πάνε να τα κάνουνε αλλού. Να πάνε στα Harvard και στα Cambridge και σε όλες αυτές τις παράγκες. Εδώ είναι ΕΛΛΑΔΑ. Προσφάτως δε είναι είναι και Μακεδονία! Έτσι λένε ο Ψωμιάδης, ο Μίκης και ο Ζουράρις και εγώ τους πιστεύω γιατί κανείς από αυτούς δεν είναι πιο μαλάκας από μενα που κάθομαι ακόμα και τους παίρνω στα σοβαρά. Ποιος λοιπόν θα τολμήσει να ελέγξει τον Έλληνα, Μακεδονομάχο, πρύτανη....

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και ο Ζουράρις, όπως στην περίπτωση της Ρεπούση, θα γράψει και ένα βιβλίο εναντίων μου. Τουλάχιστον αυτό θα λέει το εξώφυλλο. Το βιβλίο θα το γράψει για να μας δείξει πόσες ελληνικές λέξεις γνωρίζει και πόσες άλλες ξέρει να φτιάχνει. Δεν είναι ξιπασμένος ο άνθρωπος, όχι καθόλου...

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και ο Μίκης θα γράψει ένα νέο κείμενο που θα καλεί το λαό σε επαγρύπνιση. Μετά το θάνατο του καρδιακού του φίλου Χριστόδουλου, μόνο αυτός πλέον έχει μείνει να φυλάει Θερμοπύλες στη χώρα αυτή. Γι αυτό με τις εθνικιστικές επιστολές που γράφει κατά καιρούς στην Καθημερινή και τον Ελεύθερο Τύπο προσπαθεί όσο γίνεται να γαλουχήσει το λαό πριν πεθάνει και τι θα γίνουμε χωρίς τις πολιτικές του σκέψεις που έμειναν αναλλοίωτες στο χρόνο και πάνω από όλα καθαρές! Ουδέποτε είχαν το παραμικρό ψύγμα οπορτουνισμου και προσωπικής ματαιοδοξίας. Αλλοίμονο. Ματαιόδοξος ένας άνθρωπος που η ίδια του η κόρη τον έχει χαρακτηρίσει δημόσια ως το μεγαλύτερο συνθέτη του 20ου αιώνα. απαπαπα

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και ο Ψωμιάδης με το Λάκη, συνεπαρμένοι από την πένα του Θεού Μίκη θα με διαπομπεύσουν, με τρόπο πάντα δημοκρατικό. Επεισόδια θα προκαλέσει μόνο ο Πρετεντέρης που θα μου πετάξει ένα κινητό στο κεφάλι. Η ρίψη θα γίνει on-camera για τις ανάγκες του ανεξάρτητου δελτίου ειδήσεων, χωρίς φόβο ποινικής ρήτρας. Όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν ο συγκεκριμένος έγκριτος δημοσιογράφος έχει πετάξει κινητό σε αγώνα μπάσκετ, τον κατέγραψε η κάμερα αλλά το δικαστήριο τον αθώωσε. Όταν έχουμε να κάνουμε με προσωπικότητες τέτοιου βεληνεκούς ο νομοθέτης έχει προβλέψει την παραδειγματική εξαίρεσή τους.

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και από το δελτίο του Μεγάλου Καναλιού η αντιστασιακή Όλγα Τρέμη αφού θα μας υπενθύμισει τη γενιά της Νομικής και πως αυτή ξέρει να τιμά το προοδευτισμό της στο Jackson Hall του Κολωνακίου, θα συζητήσει αυτό το ποστ με τον πρώην πασόκο, νυν βενιζελικό με τάση προς έμετο, Καψή. Στο διπλανό παράθυρο θα είναι η Λιάνα Κανέλλη που έξαλη για το ποστ αυτό θα κάνει μέσα σε 3,5 λεπτά ανάλυση σε επίπεδο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, ποδοσφαιρικό, μαγειρικό, οπωροκηπευτικό και εν γένει σοσιαφιλελεύθερο με μια ιδέα από Περεστρόικα και Pizza - Hut. Γιατί η Λιάνα από όλα ξέρει και όλα τα σφάζει και τα μαχαιρώνει. Οι υπόλοιποι περισεύουμε σε αυτή τη χώρα.

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και ο Λάκης θα το σατυρίσει όπως του πρέπει. Διότι σύμφωνα με τον Αριστοφάνη, τον οποίον ο Λάκης διαβάζει πρωι μεσημέρι βράδυ, το ποστ αυτό κλάνει όπως η γιαγια, ο παππούς, η θεία, ο θείος και όλοι συγγενείς μαζί. Αυτό από μόνο του κάνει 99% τηλεθέαση. Διότι πάνω από όλα η κοινωνία μας εξοργίζεται με τέτοια ποστ και ξέρει πως πρέπει, σωστά, να εκδηλώνει την αγανάκτησή της στα συγχρονα κοινωνικά μας προβλήματα. Μετά από δεκαετίες πολέμων, διωγμών και δικτατοριών η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πως η αντίστασιακή της δράση ξεκινά και τελειώνει όταν κάθε Τρίτη στις 21.00 βάζει Alpha.

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και ο Καρατζαφέρης θα κάνει επερώτηση στη βουλή την ώρα του Πρωθυπουργού. Δε θα πάρει ικανοποιητική απάντηση και θα οργανώσει νέο συλλαλητήριο όπου εκεί θα παραδώσει μαθήματα δημοκρατίας με κεντρικό ομιλητή το Μάκη Βορίδη και πολιτισμού με ένα τάγμα Μακεδονομάχων με σάρισα και περικεφαλαία που την τελευταία φορά έκανε πάταγο και είναι δοκιμασμένη συνταγή.

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και ο πρόεδρος Τσίπρας θα καλέσει όλες τις γενικές συνελεύσεις των πανεπιστημίων, τη γενιά του άρθρου 16, τη γενιά των 700 ευρών, τη γενιά με τα γένια και τα χτένια και θα γράψουν ένα πολιτικό μανιφέστο εναντίων. Έπειτα θα το πάρει για το αρχείο του, μπας και καταφέρει κάποτε να μιλήσει πολιτικά ή να προτείνει το οτιδήποτε. Όμως ο Αλέξης, δε βιάζεται. Άλλοι δουλεύουν γι αυτόν. Παίρνει το τζακετ με το κράνος και τη μοτοσυκλέτα και πάει στο Hilton και τη Μεγάλη Βρετανία να φάει με τους μεγαλοδημοσιογράφους και τα λοιπά τσουτσέκια του ΔΟΛ για να συζητήσει τα επόμενα βήματα στο δρόμο για την εξουσία. Αυτοί ξέρουν!

Το ποστ αυτό θα προκαλέσει σάλο και πριν το ρεύμα πέσει και πάλι...θα σας το πω γιατί το εχω μέσα μου. Χέστηκα ό,τι και να κάνει αυτό το ποστ. Έγινα δεκτός στο διδακτορικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου του Maryland. Το πανεπιστήμιο εδώ και 30 χρόνια περίφημο chaos group . Μια ομάδα 80 επιστημόνων που δουλεύουν πάνω στη θεωρία του Χάους. Από Σεπτέμβρη θα είμαι εκεί, να συζητώ θέματα υψίστης επιστημονικής σημασίας με τα μεγαλύτερα μυαλά του κόσμου κάποια από τα οποία τα βλέπετε στην επόμενη φωτογραφία:

Όχι θα κάτσω να σκάσω...

Γεια χαρά....