Περί Φιλίας...

Δεν ήθελα να ξεκινήσω έτσι το "Μνήμες" tag αλλά στη ζωή δεν μπορούν να μας έρχονται όλα όπως τα θέλουμε. Πόσο μάλλον όταν καμιά φορά την παρεκτροπή την προκαλείς και εσύ ο ίδιος...

Η φράση που στάθηκε αφορμή γράφτηκε στο τελευταίο κείμενο και είναι η εξής:

"Τον πρώτο (κολλητό φίλο) τον έχασα γιατί φασώθηκα με την κοπέλα του."

Ας κάνουμε λοιπόν ένα γκρουπ θέραπι: Θα θέσω, για το συγκεκριμένο ζήτημα και μόνον, όλα τα στοιχεία στο τραπέζι και θα ήθελα τη γνώμη σας...

Κατ' αρχάς η παραπάνω φράση είναι ιδιαίτερα σκληρή και την αναφέρω συχνά ως ένδειξη μετάνοιας και με ιδιαίτερη αυτοκριτική διάθεση. Είναι μια φράση - ετυμηγορία για ένα περιστατικό που συνέβη ακριβώς 4 χρόνια πριν....

Με τον "αδερφό" Λάζαρο γνωριστήκαμε το 2001 στη Βουλή των Εφήβων. Εγώ από Κρήτη εκείνος από Αθήνα. Μετά την, αρχικά αμοιβαία αντιπάθεια, γίναμε κολλητοί. Η φιλία μας διατήρηθηκε το χρόνο που ήμουν εγώ Ηράκλειο και όταν ήρθα Αθήνα για σπουδές, αν και έμενε στου διαόλου τη μάνα σε σχέση μένα εν τούτοις είμασταν συνέχεια παρέα...Είχαμε και κάτι γκομενο-ιστορίες, με κοπέλες από τη Βουλή, που είχαν μείνει ανοιχτές από τον προηγούμενο χρόνο, οπότε τρέχαμε παρέα.

Ο Λάζαρος ήταν και είναι από τους πλέον σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Ένας φίλος που όχι μόνο συμφωνούσαμε σε πολλά αλλά ήταν και είχε ό,τι δεν είχα εγώ και είχα ό,τι δεν είχε αυτός. Αυτό είναι που μας έδεσε.

Το χειμώνα του 2003 ο Λάζαρος γνωρίζει την Ελένη. Μια κοπέλα πολύ έξυπνη και πολύ όμορφη. Μου άρεσε και εμένα από την πρώτη στιγμή αλλά φυσικά έκανα πίσω. Ο Λάζαρος απέκτησε κάτι που δεν είχα. Μία πολύ δυνατή και ωραία σχέση. Εγώ εκείνο τον καιρό κωλοχτυπιόμουνα γύρω από κοπέλες που δεν ήξεραν τι ήθελαν. Αυτό με είχε κάνει κουρέλι...

Παρ' όλα αυτά δεν μου είχε προκύψει κάτι με την Ελένη. Κανένα συναίσθημα ερωτικό...Συνεχίζαμε να είμαστε καλοί φίλοι που συνέχεια την έλεγε ο ένας στον άλλο κατά τα γνωστά...Η παρέα δεν ήταν μόνο οι τρείς μας...Γενικά είχαμε πολύ κόσμο μαζί...Τον Παναγιώτη, την Αρχοντούλα, την κολλητή της Ελένης (έχει κολλήσει το μυαλό μου και δε μπορώ να θυμηθώ το όνομά της) και άλλους....

Έρχεται το Καλοκαίρι του 2004. Εγώ είμαι Κρήτη, η Ελένη είναι στην Αθήνα και μαθαίνει ότι περνάει σε μια σχολή στην Πάτρα, ο Λάζαρος είναι στην ιδιαίτερη πατρίδα του...έχει ψιλοβαρεθεί την Ελένη και γνωρίζει μια άλλη κοπέλα από εκεί και τρελαίνεται...Η Ελένη το αντιλαμβάνεται και από εκεί αρχίζει το πανηγύρι...

Να είμαστε ένα τρελό τρίγωνο...Ο Λάζαρος στους 7 ουρανούς να μου μιλάει σαν τρελός για τη νέα κοπέλα...Η Ελένη στα τάρταρα να μου μιλάει και να κλαίει και να οδύρεται για τις υποψίες που έχει. Εγώ στη μέση να μην ξέρω τι να κάνω. Διότι ο Λάζαρος να είναι αλλού αλλά να μη θέλει και να χωρίσει την Ελένη, οπότε δε θέλει και να αποκαλυφθεί το σκηνικό του εκεί. Η Ελένη να υποψιάζεται ότι κάτι παίζεται αλλά να μην έχει αποδείξεις. Εγώ να μην ξέρω τι θέση να πάρω...

Μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα...

Ερχόμενοι στην Αθήνα, τα πράγματα δεν καλυτέρεψαν για το Λάζαρο και την Ελένη. Η ιστορία του Λάζαρου είχε τελείωσει αλλά ο ίδιος είχε κουραστεί από την Ελένη και ήθελε να τη χωρίσει. Η Ελένη έπρεπε να φύγει για την Πάτρα και αυτό χειροτέρευε πολύ τα πράγματα για εκείνην. Το θέμα όμως ήταν πως η Ελένη ήταν χάλια και όχι μόνο αυτό αλλά πλακώθηκε και με την κολλητή της οπότε έμεινε εντελώς μόνη να αντιμετοπίσει την κατάσταση...

Τότε ήταν που βρέθηκα εγώ...

Ξεκινήσαμε να κάνουμε πιο πολύ παρέα...Εκείνη είχε την ανάγκη παρηγοριάς αλλά και να ξεχαστεί. Περνούσαμε αρκετές ώρες μαζί και με πολύ γέλιο....Ώσπου ένα απόγευμα ήρθε σπίτι μου. Στην αρχή χάλια μετά πολύ καλύτερα...Όπως μου λεγε είχα τον τρόπο να την κάνω να ξεχνάει...Κάναμε πολλά γέλια είναι η αλήθεια...Μας έπιασε το βράδυ και μετά η νύχτα...Μία τα γέλια, μία ο καπνός από τα πολλά τσιγάρα που έκανε, μία το ποτό που είχαμε κατεβάσει μου λέει: "Σου έχει τύχει ποτέ να έχεις μπροστά σου τον έρωτα της ζωής σου και να μην το καταλαβαίνεις."

Εγώ με αρκετή ζαλάδα από το ποτό αλλά με όλες ενεργές όλες τις αισθήσεις (και ακέραια την ευθύνη) πιάνω το υπονοούμενο.

"Πολλές φορές," απαντάω..."όπως και αυτή τη στιγμή."

Η ευθύνη μου είναι ακέραια...αλλά πραγματικά εκείνη την ώρα νόμιζα ότι ήμουν ερωτευμένος με αυτήν την κοπέλα. Το ποτό δεν είναι ελαφρυντικό. Το συναίσθημα όμως είναι.

Όπως είναι φυσικό άρχισαμε να φιλιόμαστε αλλά τίποτα παραπάνω. Μετά τη γύρισα πίσω με ταξί.

Κάτι τέτοιο δε μου είχε ξανασυμβεί....Αλλά περιέργως δεν είχα καθόλου τύψεις για το Λάζαρο. Δεν ξέρω γιατί. Από τη μία νόμιζα ότι πραγματικά τη ήθελα την Ελένη, από την άλλη ότι εκείνος έχει τελειώσει μαζί της. Καμία τύψη λοιπόν και φυσικά συνέχιζα να μιλάω μαζί του κανονικότατα.

Με την Ελένη ξαναβρεθήκαμε άλλες δύο φορές. Μία σπίτι μου, μία στον Πειραιά. Κανονικά ραντεβού. Και στα δύο ραντεβού ήταν αρχικά διστακτική και μέτα εντελώς απελευθερωμένη...Γενικά πάντως σεξ δεν κάναμε. Ούτε φασωθήκαμε σοβαρά...

Τελικά, στο άσχετο, ξεκώψαμε. Λίγο μετά, τα ξαναβρήκανε και με το Λάζαρο. Τότε έκανα μία κουβέντα με την Ελένη για το πως θα πάει το πράγμα από εδώ και πέρα. Δύο επιλογές. Ή το λέμε στο Λάζαρο και βάζουμε τις σχέσεις μας σε κίνδυνο ή το ξεχνάμε και τέλος.

Το δεύτερο ήταν η ιδανική λύση. Πόσο μάλλον δε, που όπως έδειξε, όλα αυτό ήταν μια βλακεία και τίποτα παραπάνω. Όλα καλά λοιπόν! Η σωστότερη λύση βρέθηκε και μάλιστα η σχέση μου με την Ελένη επανήλθε στο φιλικό χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Όμως κάτι περίεργο συνέβαινε εκείνο τον καιρό στην παρέα...Πολύ άρχιζαν να ξεκόβουν. Πρώτα η κολλητή της (που ακόμα δε μπορώ να θυμηθώ το όνομά της - νομίζω Ντίνα), μετά η Αρχοντούλα...Όλες είχαν τσατιστεί με τη συμπεριφορά της Ελένης απέναντι τους σχετικά με το Λάζαρο. Η Ελένη ήθελε να ελέγξει το Λάζαρο ακόμα περισσότερο. Ειδικά τώρα που θα έφευγε για Πάτρα. Απομόνωνε από το Λάζαρο, χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνει, κάθε άτομο που για οποιοδήποτε λόγο θεωρούσε επικύνδινο. Ήταν θέμα χρόνου να την πιάσει μια "κρίση ειλικρίνιας"....

Έτσι και έγινε...ένα απόγευμα χτυπάει το τηλέφωνό μου. Στην άλλη γραμμή ο Λάζαρος...

"Τι κάνατε με την Ελένη;"...ο τόνος ήταν ξεκάθαρος...

Την έπιασε η "κρίση"...Βέβαια...λίγο η αλήθεια που είπε, λίγο ο πρώτερος έντιμος βίος εκείνης αλλά όχι του Λάζαρου, λίγο του ότι το θάρρος να μιλήσει αυτοβούλως....Τα ξέρασε όλα και την έβγαλε λάδι....

Η Ελένη έσπασε τη συμφωνία μας και εγώ έχασα τον κολλητό μου...

Το λάθος που έκανα εκείνη τη στιγμή στο τηλέφωνο ήταν να τα αρνηθώ όλα. Με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο. Το μόνο που ήθελα ήταν να κλείσω το τηλέφωνο και να πάρω την Ελένη και να τη βρίσω.

Αυτό και έκανα...Δε θυμάμαι ακριβώς τι είπαμε με το Λάζαρο. Δεν είχα εκείνη την ώρα ούτε σάλιο...Το μόνο που θυμάμαι ήταν πως μου είπε να μη συναντηθούμε καθόλου για κάποιο διάστημα...

Αμέσως μετά πήρα την Ελένη....Στο δεύτερο μπινελίκι μου πέταξε το απίστευτο: "Θεωρείς το Λάζαρο, φίλο σου;". Τότε τα κατάλαβα όλα....Η Ελένη είχε αποφασίσει ότι δεν είμαι καλός φίλος του Λάζαρου και ότι έπρεπε να απομακρυνθώ. Είχε καταφέρει με απίστευτο τρόπο να τη βγάλει καθαρή και να ρίξει όλο το φταίξιμο πάνω μου....

Μου την είχε πέσει εκείνη πρώτη (λεκτικά αλλά και με ραβασάκια) και κατάφερε να πείσει ότι εγώ ήμουν ο κύριος υπεύθυνος...Απίστευτο...

Περίμενα λίγο καιρό να ηρεμήσουν τα πράγματα πριν ξαναμιλήσω με το Λάζαρο. Του τηλεφώνησα 1-2 μήνες μετά....Χωρίς αποτέλεσμα....Τι κ αν ζήτησα συγνώμη, τι κι αν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι ήταν όλο αυτό μια βλακεία χωρίς νόημα...Τίποτα....

Είχα ηττηθεί κατά κράτος από μία πανέξυπνη πουτάνα που είχε αποφασίσει βάλει το Λάζαρο στο βρακί της....

Στα χρόνια που πέρασαν προσπάθησα άλλες δυο φορές μέσω μιας κοινής φίλης κάποια επικοινωνία...Χωρίς αποτέλεσμα φυσικά...

Την τελευταία μου μέρα στην Αθήνα τον πήρα τηλέφωνο στο σπίτι του. Το σήκωσε η μάνα του, μία γλυκύτατη γυναίκα που τη θαυμάζω για όσα έχει περάσειστη ζωή της. Ο 'αδερφός' Λάζαρος είχε πάει φαντάρος...Της είπα να του δώσει χαιρετίσματα και ευχές...

Όπως συμβαίνει με όλους ηττημένους η ιστορία δεν τους ανοίκει...Για όλους εσάς θα είμαι αυτός που φασώθηκε με την γκόμενα του κολλητού του...Πλήρωσα για αυτήν ακριβώς την κατηγορία και δε θέλω εκπτώσεις...Ένοχος χωρίς ελαφρυντικά...

Όλα αυτά που διαβάσατε δεν έχουν κανένα νόημα...

Ξεχάστε τα....

Καλοκαίρι....

Το σωτήριον έτος 2008 έχει μπει στην τρίτη ηλικία του και εγώ κάνω τον απολογισμό του Καλοκαιριού του με εικόνες και σχόλια....

Αυτό λοιπόν το Καλοκαίρι είχε από όλα. Διακοπές, μαζέματα και μετακομίσεις, πάλι διακοπές και ξανά διακοπές και μετά ταξίδι στο Νέο Κόσμο.

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...Την αφήγηση θα την κάνει ο Σωκράτης που τα λέει πολύ καλύτερα από μένα.

Κύπρος 2008

Λίγες μέρες στην μαρτυρική μεγαλόνησο για ένα συνέδριο όπου παρουσίασε μέρος της εργασίας που έκανε όλο το Χειμώνα στο Πολυτεχνείο. Μαλακίες...αυτά είπε στον καθηγητή του. Αυτός, εκτός της τελευταίας μέρας που παρουσίασε, τις υπόλοιπες πάτησε όσο πατάει η γάτα (δηλαδή εγώ). Ήταν σε παραλίες και βόλτες με τη γνωστή παρέα (ονόματα δε λέμε)...

Και πολύ καλά έκανε...τα συνέδρια είναι τελείως βαρετά! Μαζεύτηκαν όλοι οι χαζοβιόλιδες ντεμεκ επιστήμονες καλοκαιριάτικα να σου πρήζουν τα σκώτια...Αν εξαιρέσεις ελάχιστους σοβαρούς όλοι πήγαιναν εκεί για να παίξουν τη μούρη τους...Οπότε καλά έκανε και δεν πάτησε καθόλου. Όχι θα κάτσει να σκάσει...

Οι εντυπώσεις πάντως από την Κύπρο δεν ήταν και οι καλύτερες...Η Λευκωσία στην οποία έμεινε έχει χρήμα πολύ αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Αν εξαιρέσει κανείς την παλία πολή (που δεν είναι δα και τίποτα το εξαιρετικό) η υπόλοιπη Λευκωσία είναι άχρωμη και άωσμη. Μόνο η Λεμεσός είναι κάπως πιο όμορφη. Τουριστική πόλη και οργανωμένη. Ωραίο μέρος για να ζει κανείς. Αλλά και πάλι όχι τίποτα το φοβερό. Βέβαια, Αγία Νάπα που γίνεται το σώσε από κόσμο δεν πήγε....

Βρέθηκαν πολύ τυχεροί γιατί εκείνη μόλις την περίοδο είχε συμφωνηθεί να ανοίξουν ένα μικρό δρομάκι όπου μπορείς να περνάς από τη μία μεριά στην άλλη χωρίς διατυπώσεις....

Έτσι αποφάσισαν να περάσουν στα κατεχώμενα 12 η ώρα το βράδυ...Άφησαν την ελληνοκυπριακή πλευρά περπάτησαν ένα στενό δρομάκι και έφτασαν στην κατεχώμενη πλευρά όπου τούρκοκύπριοι αστυνομικοί, μόλις είδαν πως πρόκειται για Έλληνες (και όχι Ελληνοκυπρίους) τους υποδέχθηκαν με μίσος....Ναι ναι με μίσος! Αργότερα έμαθαν πως οι τουρκοκύπριοι μας μισούν γιατί θεωρούν πως εμείς φταίμε που είναι διαιρεμένη η Κύπρος (πάνω κάτω ό,τι νομίζουν και οι Ελληνοκύπριοι - αλλά ας την αφήσουμε αυτήν την κουβέντα). Τι φάτσες που είχανε οι τουρκόμπατσοι...Τους έβγαλαν και βίζα εισόδου με σφραγίδα: "Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου"....σε χαρτάκι!!! Όταν έφυγαν τους το ξανασφράγισαν...Κρατήθηκε και δεν ρώτησε..."Γιατί δε μου σφράγιζετε το διαβατήριο όπως συμβαίνει συνήθως, αλλά μου δίνετε χαρτάκι;" Σκάω να μάθω τι θα του απαντούσαν...

Πάντως και οι ελληνοκύπριοι δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Άνθρωποι ευγενικοί μόνο και μόνο για να σου πάρουν λεφτά. Εκμεταλευτές μέχρι αηδίας και κακοπροαίρετοι απέναντι στους Έλληνες. Τα ταξί...Πανάκριβα...3 ευρώ η σημαία!

(αναλαμβάνω εγώ την αφήγηση γιατί το Σωκράτη τον πήρε ο ύπνος)

Αθήνα 2002 - 2008

Πίσω, μετά από την Κύπρο και το πανάκριβο ξενοδοχείο, γύρισα για να ολοκληρώσω τη διαδρομή μου στην Αθήνα... Διαδρομή 6 χρόνων έφτανε στο τέλος της ήσυχα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Χωρίς πολλές χαιρετούρες και τελετές λήξης...Έφυγα όπως ήρθα, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Έτσι ήθελα. Δεν έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου, γιατί υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι που δε θέλω να χάσω. Όμως υπήρξα αγενής. Έτσι είμαι γενικά...αγενής και κλειστός...

Πρέπει όμως να κάνω την αυτοκριτική μου. Πρέπει να κλείσω τεφτέρι για τα 6 τελευταία χρόνια...

Λοιπόν, τα 6 τελευταία χρόνια άλλαξα δύο σχολές, τελείωσα τη μία, γνώρισα 12 κοπέλες, έκανα 5 σχέσεις, 3 one night stand, έγραψα 1 βιβλίο (για κοπέλα) και έχασα και τους 3 καλύτερούς μου φίλους.

Τον πρώτο τον έχασα γιατί φασώθηκα με την κοπέλα του. Το δέυτερο τον έχασα ανεξήγητα: απλώς ξέκοψε χωρίς λόγο. Τον τρίτο, και παλιότερο, τον έχασα επειδή δε γούσταρε άλλο την παρέα μου. Και όμως, καθόλου δε σχετίζοται η δεύτερη με την τρίτη περίπτωση.

Στο μέλλον θα κάνω εκτενή αναφορά τόσο για τις κοπέλες που γνώρισα όσο και για τις φιλίες αυτές που χάλασαν και με στεναχώρησαν πάρα πολύ.

Σε γενικές γραμμές όμως πέρασα ωραία, δεν έχω παράπονο...

Τα έκανα ένα πακέτο και έφυγα...Ξεκολώθηκα αλλά τα πακετάρισα...Άνοιξα και τον τελευταίο λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ μία μέρα πριν φύγω...2000 ευρώ και μια ειδοποιήση να περάσω αμέσως από τα κεντρικά !!

Πάω με ύφος Τζέσης Παπουτσής για το λογαριασμό...

- Ρε παιδιά εγώ μια ζωή είχα 5 - 15 ευρώ λογαριασμό. Σε 2-ράκι μένω όχι σε κολυμβητήριο.

- Ααα κύριέ μου έχετε διαρροή.

- Μα διαρροή 200 κυβικών λίτρων νερού;;;;

- Δε θα μας πείτε εσείς κύριε!! Έρχεστε εδώ και φωνάζετε χωρίς να ξέρετε, κλπ κλπ κλπ...

Ένα ύφος η πουτάνα...μου έφυγε η μαγκιά! Λέω λες να έχω πράγματι διαρροή και να μην το έχω πάρει χαμπάρι; Η διαδικασία είναι ως εξής. Εάν έχω διαρροή μέσα στο σπίτι πληρώνω εγώ εξ' ολοκλήρου το ποσό γιατί έχω την κύρια ευθύνη κατανάλωσης. Εάν η διαρροή είναι μεταξύ σπιτιού και μετρητή (δλδ κάπου στην πολυκατοικία) υπάρχει μείωση ποσού και διακανονισμός (τι μείωση δλδ, καμία 1000ρα θα πήγαινε!). Εάν η διαρροή είναι έξω από την πολυκατοικία, στο πεζοδρόμιο, τότε ευθύνεται εξ' ολοκλήρου η ΕΥΔΑΠ. Τελοσπάντον άκρη με αυτές τις κλώσες δεν έβγαλα και πηγα και πήρα υδραυλικό. Ήρθε ο υδραυλικός και τι βρήκαμε! : Όχι μόνο δεν είχα διαρροή στο σπίτι αλλά είχε σπάσει ο μετρητής της ΕΥΔΑΠ στο πεζοδρόμιο. Με το που άνοιξε το φρεάτιο πετάχτηκε συντριβάνι το νερό!!

Δεν ξανασχολήθηκα με το θέμα γιατί την επομένη έφυγα. Το μόνο που έμαθα είναι πως το ποσό το χρεώθηκε εξολοκλήρου η ΕΥΔΑΠ. Αλλά έχω μια απορία: Αυτή η ριμάδα η ΔΕΚΟ που μας έχει πρίξει τα αρχίδια με τις διαφημίσεις για εξοικονόμιση νερού, που μας τα έχει κάνει ούμπαλα για τη λειψυδρία και το 40% της κατανάλωσης της Αττικής είναι σπατάλες από το κακό της δύκτιο, ΟΤΑΝ Ο ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΗΣ ΗΡΘΕ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΧΡΕΩΣΕ 2000 ΕΥΡΩ, ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΞΕ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΟΥ ΜΕΤΡΗΤΗ ΚΑΙ ΕΓΡΑΦΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ;;;;;;

Αυτή ήταν η πραγματική τελετή λήξης...Σασπένς μέχρι τελευταίου δευτερολέπτου...

Ηράκλειο 2008

Διακοπές με οικογένεια και όχι μόνο...'Επρεπε να τους δω για λίγο καιρό αφού βρέθηκα εδώ που βρέθηκα τελοσπάντον...Πέρα όμως από το Ηράκλειο πέρασα πολλές και ωραίες μέρες στη Νότιο Κρήτη :

Φαλάσσαρνα - Φραγκοκάστελο - Ροδάκινο - Πλακιάς - Λέντας - Ψαρρή Φοράδα.....

Τέλεια...ΑΠΛΑ ΤΕΛΕΙΑ...

Θα συνεχίσουμε του χρόνου.....έτσι ;;;

Καλό Φθινόπωρο...Να είστε όλοι καλά...

Maryland calling

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ..!!!

Και συγκεκριμένα είμαι στο Maryland σε προάστιο της Ουάσιγκτον... Πρώτη νύχτα σήμερα και μπήκα στο μπλογκ να δηλώσω πως: ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑΝΕΚΡΩΘΑΦΤΗ...

Αφιερωμένο σε όσους διαδίδουν συνεχώς ότι εγκατέλειψα το blogging...

Είμαι ακόμα εδώ και έχω να πω πολλά! Πολλά από αυτά που έγιναν όλο αυτό το καλοκαίρι, πολλά που συμβαίνουν αυτές τις πρώτες μέρες στην Αμερική...Ακόμα περισσότερα που δεν έχω πει ακόμα...Γιατί επαναλαμβάνω φίλες και φίλοι...Σε αυτό το blog θα τα πώ ΟΛΑ!!!

Προσεχώς μαζί....stay tunned!





Φιλιά και καλό υπόλοιπο διακοπών....

Βίος και Πολιτεία του Σωκράτη (τελευταίο μέρος)

Αφού αυτός ο χαζοβιόλης έχει (όπως λένε οι κακές γλώσσες στη γειτονιά) χαθεί, είπα να αναλάβω εγώ και πάλι αυτό το ιστολόγιο, ο αγαπημένος σε όλες Σωκράτης.

Λοίπον όπως γνωρίζετε πολύ καλά από παλαιότερα κείμενα, είμαι εγωίσταρος και σκατόψυχος γάτος. Δε γουστάρω καμία άλλη γάτα στην περιοχή μου και γενικά που μπορεί να μου χαλάσει τη γαλήνη της ξάπλας μου στους ασορτί καναπές του σαλονιού.

Ήταν λοιπόν που λέτε Φλεβάρης. Και εγώ καθόμουν αραχτός στον καναπέ απέναντι από την τηλεόραση και έβλεπα "So you think you can dance".....Όταν ξαφνικά όρμησαν από την πόρτα...

Ο Μπόμπ Σφουγγαράκης με τον Πάτρικ ; Όοοχι....

Ο Μορφέας με τον αδερφό του...τον περίφημο Ούπσι ή Ραμψι ή Μπαλούρδο.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί αυτός ο ασπρογατος έχει τόσα ονόματα...Από τη φάτσα του πάντος είναι προφανές πως πρόκειται για κακοποιό...Όρμησαν λοιπόν στο σπίτι μου και όλη μέρα καθόντουσαν ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΕΓΩ... Τρώγανε το φαγητό μου...πίνανε το νερό μου...και κοιμόοοοντουσαν....

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΟΙΜΟΝΤΟΥΣΑΝ.... Στην επόμενη εικόνα βλέπετε μια ατυχή μας συνάντηση στις σκάλες....

Εφιάλτης σκέτος. Για τον χοντρομπαλούρδο δεν ξέρω πολλά πράγματα...Για τον Μορφέα όμως έχω πολύ υλικό...

Οι πληροφορίες μου λένε ότι πρόκειται για πολύ ύπουλο γάτο...Είναι αγκύρας και περίπου 9 μηνών...Έχει κάνει όλα τα εμβόλια. Το παίζει τσαχπίνης και παιχνιδιάρης για να τον συμπαθούν όλοι...

Όμως όταν μένει μόνος βάζει μπροστά τα σατανικά του σχέδια....Φωτογραφικά ντοκουμέντα τον δείχνουν να ψάχνει τον υπολογιστή και τα σιρτάρια του χαζού αφεντικού μου...














Πρόκειται για τον πιο ύπουλο γάτο..Κρύβεται παντού και συνέχεια περνάει απαρατήρητος...

Και πάντα....μα πάντα....

.....τη βγάζει καθαρή...

Δε θα γλυτώσει όμως...θα τον αποκαλύψω...

Οι γάτες αυτές είναι δικές μου και του περιβάλλοντός μου...Κλικ του ινλάρτζ σε όλες...

Το φωτογραφικό αφιέρωμα ..προφανώς αφιερώνεται στην roadartist και την karyatida...Δύο αγαπημένες κυβερνο-φίλες οι οποίες τρελαίνονται με τις γάτες....

Να είστε όλοι καλά...

Παιχνίδι..δια χειρός

Ύστερα από πρόσκληση της φίλτατης roadartist παίρνω μέρος στο παιχνίδι...

Οδηγίες παιχνιδιού: 1. Γράψε (με το χέρι), 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…), 3. Πόσταρε

Έχει και άλλους δύο κανόνες αλλά δεν τους γράφω γιατί δε θα τους ακολουθήσω. Οπότε είμαι νομικά τουλάχιστον εντάξει.

Η φράση είναι εδώ και χρόνια αναρτημένη στον τοίχο του σπιτιού μου στην Αθήνα. Την έγραψα από τον πρώτο χρόνο που ήρθα ως φοιτητής και θα την πάρω μαζί μου για να τον επόμενο τοίχο, με το καλό, στην Αμερική. Ένα πράγμα που πάντα με απασχολούσε με τη φράση αυτή είναι αν είναι μία αισιόδοξη ή απαισιόδοξη κουβέντα. Λύστε μου σας παρακαλώ αυτήν την απορεία....

Η φράση αυτή αφιερώνεται σε όσα blogs έχουν κλείσει αυτόν τον καιρό, και είναι πολλά. Κρυφή μου επιθυμία είναι να ξανανοίξουν. Τα παρακολουθώ και δε θα ήθελα να σταματήσουν και να με αφήσουν γεροντοκόρο...

Τα λέμε ξανά σύντομα...

Να είστε καλά.

Συμφιλίωση...

Μετά από αυτό που λένε εμπειρία θανάτου, επέρχεται αυτό που λένε μετατραυματικό σοκ. Νιώθεις νεκρός. Νιώθεις σαν να έκλεισε η πόρτα της προσωπικότητάς σου και εσύ να είσαι απ' έξω. Έξω από σένα, παρέα με ένα σωρό παράλογες σκέψεις, έτοιμες να σε αποτρελάνουν....

Είσαι εκτός Εαυτού και νιώθεις ότι πρέπει να λειτουργήσεις από το μηδέν.

Και λειτουργείς...

Πρώτα αποφασίζεις να διαχειριστείς τις παράλογες σκέψεις...Να διαχειριστείς δηλαδή τους φόβους σου που ξύπνησαν και σε κυνηγάνε...

Τότε θα δείς ξανά, μια χαραμάδα του Εαυτού σου....Φυσιολογικά, συνεχίζεις να διαχειρίζεσαι το Φόβο που παραμένει, αλλά αρχίζει πλέον να μη σε εντυπωσιάζει....

Περιμένεις τελικά να επανέλθεις. Να προσγειωθείς στην Ύπαρξή σου. Θα τα καταφέρεις....Θα συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες....


Θα συμφιλιωθείς με το Θεό... Μια παρεξήγηση ήταν, τελικά...

Περι blogging

Γειά σας και πάλι...

Είχα λείψει από το μπλογκ μου για αρκετό καιρό. Είχα αρκετή δουλίτσα με μια εργασία. Αυτό το ερευνητικό θέμα είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο και εμένα το υπόβαθρό μου αρκούντως φτωχό. Από την άλλη ο χρόνος είναι λίγος μέχρι το συνέδριο...Απαπαπα...

Λοιπόν συνεχίζω....

Αφού ολοκληρώσαμε μία μεγάλη ενόνητα σχετικά με τη Θεωρία του Χάους, θα προχωρήσουμε στο επόμενο κεφάλαιο. Τώρα που το γράφω αυτό θυμήθηκα τα χρόνια τα παλιά. Του Γυμνασίου. Αυτή η κουβέντα "πάμε τώρα στο επόμενο κεφάλαιο..." πως ακουγότανε από το στόμα του καθηγητή της βιολογίας ή γεωγραφίας .... αμέσως μετά το τέλος της εξέτασης....ε; Τι ωραία κουβέντα...ειδικά αν δεν σε είχε εξετάσει και την είχες γλυτώσει !! Θυμάμαι λοιπόν πως είχα πάντα πολύ διάθεση να παρακολουθήσω αυτό το "νέο κεφάλαιο", αλλά πολύ σύντομα καταλάβαινα ήταν το ίδιο βαρετό με τα προηγούμενα οπότε, τελικά, σταματούσα να προσέχω....και φτου κι απ την αρχή...

Ωραία που περνούσαμε τότε...

Τώρα τα πράγματα έχουν αγριέψει....Στο κείμενο αυτό θέλω να μιλήσω λίγο για τα blogs. Έτσι τουλάχιστον θα ξεκινήσω...Δεν ξέρω που θα με βγάλει...

Ξεκίνησα να τα διαβάζω εντελώς τυχαία. Ένα link σε ένα forum παρέπεμπε στο περίφημο blog του Νίκου Δήμου. Εκείνο ήταν το πρώτο από μια σειρά blogs που άνοιξε κατά καιρούς. Μου άρεσαν τόσο πολύ τα κείμενά του αλλά και τα διάφορα σχόλια που γρήγορα έγινε καθημερινή συνήθεια. Πάντα διάβαζα το κείμενο και τα σχόλια αλλά δεν απαντούσα. Κυρίως γιατί δε μου άρεσε να παρεμβαίνω. Γενικά μου αρέσει πολύ να ακούω ή να διαβάζω και να μένα σιωπηλός. Μετά σκέφτομαι όλα αυτά που άκουσα και πέρνω θέση. Μέσα μου όμως.

Όχι πως δε μιλάω. Μιλάω και φωνάζω κιόλας. Αλλά αυτό δε μου αρέσει σε μενα. Προσπαθώ πάντα να είμαι λιγομίλητος αν και δεν τα καταφέρνω πάντα. Συνήθως μου "τη χαλάει" κάποια πολύ ωραία ύπαρξη που κάθεται κοντά μου, και εγώ προσπαθώ με τις εξυπνάδες μου να την κάνω να με προσέξει.

(Τι πρωτότυπος...!)

Όσο δε με προσέχει, τόσο εγώ προσπαθώ και φωνάζω και πλακώνομαι με το συνομιλητή μου...

(Μα τι πρωτότυπος...!!!)

Την πρώτη φορά που είπα να παρέμβω στο blog του Ν. Δήμου ήταν πάνω σε ένα θέμα σχετικά με τους ομοφυλόφιλους. Άσχετο θέμα αλλά ο τρόπος που το έθετε μου κίνησε το ενδιαφέρον. Είπα λοιπόν "να βάλω τα καλά μου" και να παρέμβω τόσο πολύ που να κάνω αίσθηση. Άρχισα να γράφω το σχόλιό μου αλλά αδαής ως ήμουν το σχόλιο προέκυψε μπλογκιστί (σεντόνι). Αποτέλεσμα ; Κανείς δεν μου απάντησε. Όλοι το προσπέρασαν.

Από τότε είχα ξαναγράψει δυο τρεις φορές αλλά και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Τότε είπα "βούλοσέ το και απλώς διάβαζε". Δεν ένιωθα άσχημα. Δε με χαλούσε καθόλου που δε μιλούσα. Μάλιστα αυτό κάνω ακόμα και σήμερα. Λόγω του ότι περνάω πολλές ώρες στον υπολογιστή, χαζεύω αρκετά blogs αλλά σχεδόν ποτέ δε σχολιάζω.

Ο καιρός περνούσε και έγω βρέθηκα σε πολλά ενδιαφέροντα blogs επωνύμων όπως αυτό του Πιτσιρίκου το οποίο το επισκέπτομαι καθημερινά δις και τρις. Ο τύπος παρ' όλο που διαφωνώ μερικές φορές μαζί του η σάτυρα που κάνει είναι απίστευτη.

Εδώ όμως θα μιλήσω για τα υπόλοιπα ιστολόγια. Για αυτά που έχουμε όλοι εμείς οι απλοί πολίτες. Η κοινή γνώμη, που λένε.... Σε αυτά τα blogs που μου αρέσει να επισκέπτομαι συχνά πυκνά υπάρχουν καλά και κακά. Κατ' αρχάς, και συγνώμη κιόλας γιατί πολλοί το έχετε βάλει, ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑ BLOGS ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥΣΙΚΕΣ....

Είναι πολύ σπάσιμο να πετάγονται απο τα ηχεία ξαφνικά ήχοι που δεν τους περιμένεις. Χώρια του ότι αργεί να "κατέβει" η σελίδα χώρια του ότι κάνω μισή ώρα να βρω από που κλείνει. Είναι σπάσιμο. Να το ξέρετε όλοι εσείς που θέλετε να κάνετε το blog σας να ξεχωρίζει...έχετε αποτύχει!

Συνεχίζω...Εντάξει το παραπάνω δεν είναι αυτό που με χαλάει πάνω από όλα. Είναι ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα των bloggers χρησιμοποιεί τα blogs με ένα πολύ ηλίθιο τρόπο. Ανεξάρτητα του αν έχουν κόσμο ή όχι, ο κόσμος των bloggers έχει γεμίσει από "δήθεν". Ανθρώπους που έχουν φτιάξει ένα ημερολόγιο απλά και μόνο για να ασκούν κριτική για το οτιδήποτε επίκαιρο ή μη, πίσω από το πληκτρολόγιό τους. Στα κείμενα που γράφουν βρίσκει κανείς μόνο γκρίνια για οτιδήποτε γύρω από το θέμα που πραγματεύονται.

Το θέμα μπορεί να είναι η διεθνής πολιτική κατάσταση ή κομμώτρια στο ισόγειο που κάνει θόρυβο με το πιστολάκι, δεν έχει πολύ σημασία. Το ύφος; Γκρίνια και εξυπνάδες, εξυπνάδες και γκρίνια. Επιχειρήματα του κώλου και σαχλαμάρες. Ατελείωτες σαχλαμάρες επί παντός "επιστητού". Και εγωισμός...πολύς εγωισμός που δε σηκώνει κουβέντα...Έβγαλαν ένα πανεπιστήμιο και νομίζουν ότι γαμάνε και δέρνουνε...

Σκέφτηκα αρκετά για το αν πρέπει να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα δημοσιεύοντας links μερικών blogs που έχω υπ' όψιν μου. Δε θα το κάνω. Πρώτον γιατί είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε βρεθεί σε τέτοια blogs και καταλαβαίνετε τι λέω. Δεύτερον, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να ανοίξω αντιδικία με κανέναν. Τρίτον γιατί η παρατήρηση στην οποία θέλω να δώσω βάση είναι η άλλη.

Όλοι αυτοί είναι κατά βάση χέστες. Χέστες.... Στην πραγματικότητα, δεν τους πρωτοσυνάντησα στα blogs αλλά στο φόρουμ της σχολής μου. Εκεί η κατάσταση είναι απάλευτη, αλλά επειδή είναι πολλοί, μιλάνε όλοι μαζί και δε σου κάνει εντύπωση..Στα blogs όμως το πράγμα διαφέρει.

Στα blogs ο καθένας βγαίνει και πουλάει αέρα...Ό,τι βλέπουμε στην τηλεόραση "από τους γέρους" και το κοροϊδεύουμε συμβαίνει και στα blogs "από τους νέους". Χέστες και αεριτζήδες που αν τους πιάσεις σε μια σοβαρή κουβέντα, που να βλέπει ο ένας τον άλλο και να μπορεί να ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ και όχι να ποστάρει τότε δεν έχουν να πουν τίποτα. Είναι τότε που καταλαβαίνεις πόσο χαζοί είναι και μετανιώνεις που βρίσκεσαι εκεί μαζί τους. Μετανιώνεις που τους πήρες στα σοβαρά...

Αυτό λοιπόν που με απασχολεί βρίσκεται στο τέλος της προηγούμενης παραγράφου. Η νοοτροπία αυτή του blogging είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής μας απομόνωσης. Έχουμε οχυρωθεί πίσω από το πληκτρολόγιο και αυτο-ψωνιζόμαστε. Όπως έχουμε οχυρωθεί πίσω από τους εαυτούς μας και κοιτάζουμε μόνο την πάρτη μας... Αυτό θέλω να τονίσω και αυτό είναι που με ανυσηχεί. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται το ίντερνετ έτσι. Δεν είναι αυτή η επικοινωνία που πρέπει να θέλουμε.

Τα blogs αυτά τα επισκέπτομαι αρκετά συχνά. Και αν κάποτε σχολίαζα, τώρα πια δε σχολιάζω. Όχι άλλη μιζέρια...

Πάμε να μιλήσουμε για τα μέρη που επισκέπτομαι και πάντα σχολιάζω...Πριν όμως να διευκρινίσω κάτι που από καιρό ήθελα να πω. Δεν βάζω links αλλων blogs στη σελίδα μου. Οτιδήποτε μου αρέσει το έχω στα favorites του explorer και απο εκεί πετάγομαι δεξιά κ αριστερά. Απλά δε μου αρέσουν τα links, τίποτε παραπάνω...

Για πάμε να κάνουμε μία σούμα ...

lee:

Είναι γαμώ τα παιδιά. Ευγενέστατη και γλυκίτατη πάντα...Έτοιμη να σου μιλήσει και να σου ανοιχτεί με τρόπο γοητευτικό αλλά όχι αφελή. Ώς μεγαλύτερη (όχι πολύ) έχει πάντα συμβουλές για κάθε περίπτωση. Πιστεύω ότι πολύ θα ευχαριστιέμαι συζητήσεις μαζί της...Τα κείμενά της τώρα τελευταία σπανίζουν γιατί την έχει πιάσει μια βαρεμάρα αλλά πιστεύω πως όλο και κάτι συναισθηματικά βαρύ θα της συμβεί για να μπορούμε και εμείς να σχολιάζουμε και να το ευχαριστιόμαστε... @lee: έχεις καιρό να βάλεις μια φωτογραφία με fractal...να το κοιτάξεις αυτό...μεγαλοβδομάδα έρχεται...

karyatis:

Λοιπόν τα κείμενά της με δυσκολεύουν. Είναι κουλά κείμενα. Κάθε λέξη και εικόνα, κάθε εικόνα και λεπτομέρια μιας επόμενης εικόνας. Σημεία στίξης πολλά και ατάκτως "ερρημένα". Μου αρέσουν όμως οι εικόνες που βάζει σε κάθε της κείμενο, και αν και δεν ξέρω ποιο καλλιτεχνικό πεδίο καλύπτει πολύ θα ήθελα να της δώσω ένα τοίχο ολόλευκο και να κάνει ό,τι θέλει. Να τον ζωγραφίσει να του κρεμάσει κάδρα να τον κατεδαφίσει...Η αμοιβή της θα είναι ένα γατάκι...

deadend mind:

Αυτή είναι η πιο νορμάλ από όλες! Με τις συχνές καταθλίψεις και τις νοσταλγίες αλλά και τα ευτράπελα... Χαίρεσαι όταν ανεβάζει κείμενο. Έχεις ένα θέμα να συζητητάς που να το καταλαβαίνεις κιόλας. Ένα ζήτημα γήινο βρε αδερφέ. deadend mind πολύ σε πάω και ας με έχεις παρεξηγήσει κατά καιρούς με τα φαλοκρατικά μου ποστ...κατά βάθος είμαι πολύ καλός και ευαίσθητος. Επίσης δε μ' αρέσει το ποδόσφαιρο και βλέπω στα κρυφά sex and the city. (πολύ ξανοίχτηκα, τι να πω τώρα για να το σώσω...)

gremiii:

Αυτό που μ' αρέσει σε αυτήν την κοπελιά είναι πως τα λέει χύμα αλλά δε λέει εξυπνάδες. Επίσης μου αρέσει πως καμιά φορά συμπίπτουμε σε αυτά που ποστάρουμε. Ψάχνω να βρω το interconnection....Μου αρέσει επίσης που μας έχει κοτσάρει τα κουλτουρέ links του ΣΚΑΙ και του ως3 και του Ιανού. Πάω στοίχημα πως ακούει και "Μελωδία". Το 6-8 του Ιωάννου ή το 12-2 του Παπαμιχάλη...Περάσαμε και εμείς από εκεί δεσποινίς μου....Τα ξέρουμε αυτά.... :p. Keep posting gremiii και μη νοιάζεσαι...θα βρεις άλλον καλύτερο....(είδες που συνεχίζω να επιμένω :) )

kat.

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω με αυτή την κοπέλα. Πως γίνεται και ανεβάζει κείμενο 5 γραμμών, και σε τρεις μέρες τα σχόλια έχουν ξεπεράσει τα 150 !;!. Τι διάλο μέλι εχεις ! Κατά τα άλλα φαίνεται πως και εσύ είσαι πολύ κουλή. Μου αρέσει όμως πως από τα ποστ σου καταφέρνεις και περνάς μια θυληκότητα...

roadartist:

Αν και το blog της εχει μουσική που μου τη σπάει, εν τούτοις είναι μουσική στα γούστα μου. Χατζιδάκις ή Tiersen, πάντα κλείνω των media player για να ακούσω. H roadartist ασχολείται πολύ με το blogging, φαίνεται ότι γουστάρει να ασχολείται. Εκφράζει νομίζω μέσα από το blog τον εαυτό της όπως ίσως τον εκφράζει και στο επαγγελμά της.... Το blog της το διαβάζω πάντα αν και σπάνια σχολιάζω...Συνήθως τα λέει όλα... :)

Αυτά ήταν μερικά από τα favorites που έχω και επισκέπτομαι όταν σερφάρω στο νετ. Μου άρεσε που σας σχολίασα και θα με σχολιάσετε και εσείς....Έτσι να ξεκατινιαστούμε λίγο γιατί μπαίνουμε στη βδομάδα των Παθών και θα νηστέψουμε το κρέας.

Κλείνοντας θα πω πως αυτό το είδος blogging μου αρέσει. Το blogging της "γειτονιάς", της "παρέας" από ανθρώπους που γράφουν όχι για να παίξουν τη μούρη τους αλλά γιατί πραγματικά τους αρέσει να γράφουν. Τους αρέσει να μοιράζονται σκέψεις και όχι να τις διακυρήττουν...

To blog αυτό κλείνει 7 μήνες.... (Και 5μιση να κλεινε εγώ πάλι αυτά θα έγραφα...)

Να περνάτε όλοι καλά!! Και όσο για εσάς που σχολίασα να μη μου κρατάτε κακία. Μην ξεχνάτε πως κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί να συναντηθούμε και να με ερωτευθείτε....

Τα λεμέ...