Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους...

Από τα "Επίκαιρα" του Ν. Δήμου

Αγιοποίηση

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2008

Είτε μιλάνε για τον Ζαχόπουλο είτε για τον Χριστόδουλο, τα ΜΜΕ έχουν πάντα μία και μόνη συνταγή: την υπερβολή.
Έτσι λοιπόν τώρα παρακολουθούμε την αγιοποίηση του Αρχιεπισκόπου. Ο αποθανών όχι μόνο δεδικαίωται αλλά και υπερυμνείται.
Τον άνθρωπο Χριστόδουλο τον πόνεσα στην αρρώστια του – αλλά τον πολιτικό ηγέτη (γιατί πνευματικός δεν υπήρξε) δεν θα τον απαλλάξω λόγω απουσίας. Ο ιερωμένος που έφερε τις κάμερες και το χειροκρότημα στις εκκλησίες, έκανε τον άμβωνα μπαλκόνι, διακήρυξε το «όπισθεν ολοταχώς!» αποκάλεσε τους διανοούμενους «γραικύλους φωταδιστές», αφόρισε τον «επάρατο διαφωτισμό» και προέτρεψε το ποίμνιο να παραβεί το νόμο («αφήστε τους νόμους να κοιμούνται!») δεν πρέπει να αγιοποιείται επειδή, όπως και χιλιάδες συνάνθρωποι, «πέθανε με αξιοπρέπεια».
Έκανε ό,τι μπορούσε για να μας γυρίσει πίσω. Ελπίζω να ήταν απλώς μία κακή παρένθεση και ο διάδοχός του να θυμηθεί πάλι την χριστιανική διδασκαλία, την επί του Όρους Ομιλία και τα λόγια του Ιησού για τον Θεό και τον Καίσαρα.

Στη φωτογραφία η συναυλία στη Μητρόπολη Αθηνών το Πάσχα του 2007 με το ΡΕΚΒΙΕΜ του Μίκη Θεοδωράκη. Έτσι εγκαινιάστηκε η Νέα Τάξις πραγμάτων : "Τεσσερα πόδια καλά, δύο πόδια καλύτερα."

Βίος και Πολιτεία του Σωκράτη (μέρος 3ο)

Το πιο ωραίο πράγμα αυτές τις μέρες είναι να βλέπεις τηλεόραση. Σε οδηγεί σε καταπληκτικά συμπεράσματα. Όλα αυτά που παρακολουθώ δικαιολογούν απόλυτα την ακλόνητη πεποίθησή μου να φύγω από αυτή τη χώρα.

Είναι πολλές φορές που βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι. Στο ίδιο σταυροδρόμι. Εκεί όπου πρέπει να πάρεις μία απόφαση. Την ίδια απόφαση. Στο ένα μέρος στέκεται ο εαυτός σου. Στο άλλο επίσης ο εαυτός σου. Ο ένας είναι αυτός που θέλεις να γίνεις και ο άλλος αυτός που δε θέλεις να γίνεις.

Πολλές φορές, δυστυχώς, δεν έχεις την πολυτέλεια να αποφασίσεις ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσεις. Απλά γιατί τελικά πάς εκεί που πάνε όλοι.

Τέτοια μιζέρια, τέτοια εξαθλίωση, τέτοια κακομοιριά και παρακμή είχα καιρό να νιώσω. Ας είναι. Εγώ θα φύγω. ΘΑ ΦΥΓΩ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΜΟΥ ΕΓΩ. Δε θα γίνω ξιπασμένος σαν κ αυτούς. Σαν όλους αυτούς.

Για ένα μόνο πράγμα λυπάμαι. Που κάποτε έκατσα και ασχολήθηκα σοβαρά με τα κοινά της σχολής μου. Που κάποτε σκέφτηκα να ασχοληθώ με τα προβλήματα της κοινωνίας και να πιστέψω ότι μπορώ να αλλάξω ό,τι μπορώ. Αηδίες. Δεν απογοητεύτικα και ούτε είμαι απαισιόδοξος. Παραμένω πιστός στρατιώτης εκεί που επέλεξα να ανήκω. Όμως το έχω βουλώσει και δε μιλάω γιατί κουράστηκα. Ας μιλήσουν όλοι αυτοί οι πουθενάδες. Απαξιώ αν και ξέρω ότι δεν πρέπει.

Έτσι, για την ώρα, η κατάσταση είναι απάλευτη. Τόσο απάλευτη που δε με νοιάζει. Όπως δε νοιάζει και εσάς. Να πάνε όλοι αυτοί οι κουρελήδες στο διάολο. Όχι γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι από αυτούς. Είμαστε σίγουρα πολύ καλύτεροι. Να πάνε στο διάολο γιατί δεν τους παίρνει και κανείς άλλος. Γιατί βαρεθήκαμε.... Όπως όταν παίζεις ένα παιχνίδι με όλα τα cheat modes το βαριέσαι. Έτσι ακριβώς. Τελειώσαμε όλες τις πίστες της Μεταπολίτευσης με cheats και όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, αποχαυνωθήκαμε...

Πίσω στις Γραφές....

Η ζωή κυλούσε χαλαρά στο σπίτι που αντιστέκεται ακόμα και θα αντιστέκεται για πάντα στο Χατζηγιάννη και τις εμπεριστατομένες αναλύσεις του Κώστα Τσαρούχα....Η Ασπασία (βλ. προηγούμενο σχετικό ποστ) εξωστρακίστηκε στο εξοχικό του θείου διότι δεν μπορούσαμε να την κάνουμε καλά με τίποτα. Κάθε που ήθελε να διαινίσει το είδος της ανέβαινε στο μοναδικό δέντρο της βεράντας και ούρλιαζε να την ακούσουν όλοι οι γάτοι της πόλης. Μαζευόντουσαν καμια 10αριά μνηστήρες και την περίμενανε να κατέβει με τις ώρες...Αμ δε! Η πουτάνα δεν καθόταν σε κανένανε και αυτοί μου χέζανε τη βεράντα από το κακό τους. Απαπαπα...Τελοσπάντον και εκεί που είναι την περνάει φίνα και εγώ παραμένω και πάλι ο κυριάρχος γάτος...

...Ώσπου μία μέρα...

Εφανίζεται η πριγκίπισσα Σουρτούκο. Γιαλαντζί υψηλοτάτη γιατί ούτε γαλαζοαίματη ήταν ούτε τίποτα. Τσακανόγατα του κερατά που ήρθε στην πόρτα του ανυπόταχτου σπιτιού και νιαούριζε μία μέρα και μία νύχτα. Την λυπήθηκαν λοιπόν και μου την ανέβασαν πάνω. Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ μικρή και δε θα την έβγαζε έξω στο κρύο. Έτσι μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις και με τη σύμφωνη γνώμη του επικοινωνιολόγου μου, Γιάννη Λούλη, δέχθηκα να τη φιλοξενήσουμε αλλά υπό τον όρο να μη φωτογραφηθώ καθόλου μαζί της αλλά και να την υποβάλλω σε καθημερινή εξάσκηση όπως πρέπει σε κάθε γάτα που είναι μέλος του σπιτιού αυτού.

Η εκπαίδευση ήταν εντατικότατη και περιελάμβανε ασκήσεις περιπολίας και εξερεύνησης...ακόμα και στα πιο απίθανα σημεία....

Στη φωτογραφία επάνω η Σουρτούκο εξερευνά μία παντόφλα ενώ ο εχθρός_πόντικας παραμονέυει στο μπακγκράουντ.....

Ο ύπουλος πόντικας επιτίθεται στα μετ' όπισθεν της Σουρτούκος και τη ρίχνει κάτω...Κρισιμα τα επόμενα δευτερόλεπτα...

Η Σουρτούκο κάνει μία απεγνωσμένη λαβή και με δεξία μπροστινή κλωτσιά καταφέρνει ακαριαίο κτύπημα εναντίων του πόντικα, ο οποίος δεν έχει πει την τελευταία του λέξη...

Είναι όμως μάταιο. Η Σουρτούκω τον παγώνει με λαβή Παγκρατίου. Ο Πόντικας έχει ακινητοποιθεί και η Σουρτούκω_Ζαμπίδης έχει επικρατήσει...

Άλλη μια δύσκολη μέρα πέρασε... (του μπι κοντίνιουντ...)

Εντροπία

Η εντροπία είναι μια τάση που έχουν τα φυσικά συστήματα να ρέπουν προς την αποδιοργάνωση και την αταξία. Έτσι κ εγώ τα έχω κάνει σκατά με το blog. Η δεν έχω χρόνο ή βαριέμαι. Και έχω να πω πάρα πολλά ρε γμτ.!!

Λοιπόν τελειώσε...Από εδώ και πέρα θα προγραμματίσω τις επόμενες εμφανίσεις μου. Προσεχώς λοιπόν:

Βίος και πολιτεία του Σωκράτη (μέρος 3ο)...

Χάος...

Βίος και Πολιτεία του Σωκράτη (μέρος 4ο)...

Μουσική...

Μνήμες Ερωτικές ...

Άντε γιατί πολύ σας άφησα και μου κουνιέστε με τα 30ρια replies που έχετε σε κάθε εξυπνάδα που σας κατεβαίνει στο κεφάλι και γράφετε.

ΤΑ ΛΕΜΕ!!!!

Μετά από 3 μέρες...

αλλεπάλληλων διαβουλεύσεων...καταλήξαμε στο όνομα:

Μορφέας Α'

Καθ' ότι μόλις τεσσάρων μηνών ο Μορφέας, καθίκωντα αντιβασιλέα θα ασκώ εγώ.

Μερι Κρίστμας εντ ευτυχισμένος ο Νέος Έτος

Γεια χαρά σε όλες και όλους...

Σας έλειψα ε; Δεν πειράζει...να σας λείψω και λίγο!

Ήμουν ολιγοήμερες διακοπές στο Πήλιο με την κοπέλα μου όπου πέρασα στρουμφοφανταστικά! Τώρα ετοιμάζομαι να συνεχίσω τις διακοπές μου στην ιδιαίτερη πατρίδα μου με την άλλη μου κοπέλα :)

Στο ενδιάμεσο και ενώ στις 12.15 πετάω (με την Ολυμπιακή - γιατί εγώ δεν είμαι ανεπιθύμητος όπως ο υπουργός), σας γράφω δυο λογάκια για να ξεκαθαρίσω κάτι:

Κατ' αρχάς εγώ δε γιορτάζω τα Χριστούγεννα...

Όχι γιατί αποφάσισα να γίνω emo αλλά γιατί το όνομά μου γιορτάζει άλλη μέρα του χρόνου. Την ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παίζουν και την Ωδή στη Χαρά...Για μένα την παίζουν (την Ωδή).

Για το όνομά μου δεν έχω να πω πολλά. Στην αρχή δε μου άρεσε καθόλου. Ήθελα και εμένα με λένε Γιώργο ή Γιάννη όπως όλα τα παιδάκια του Δημοτικού που πήγαινα. Τα αγοράκια γιατί τα κορίτσια ήταν όλες Μαρίες. Τελικά όταν μεγάλωσα και οι διάφορες Μαρίες μου έλεγαν πως έχω πολύ ωραίο και γλυκό όνομα άρχισα να το συνηθίζω. Μετά μου έδιναν χυλόπιτα γιατί μόνο το όνομα δε φτάνει...

Ο συνονόματος Άγιος, πάντως, μου ταιριάζει πολύ....Από τότε που έμαθα την ιστορία του πίστεψα στο κισμέτ.

Ο άγιος αυτός δεν έκανε τίποτε το συγκλονιστικό. Δε βασανίστηκε και δε μαρτύρισε όπως όλοι οι καθως πρέπει Άγιοι. Δε σκότωσε κανένα τέρας όπως ο George (Bush junior)....Ούτε φέρνει κάθε χρόνο δώρα στα σκατόπαιδα όπως ο Santa Claus (άσχετο.). Ο δικός μου ο Άγιος πέρασε τον Ιησού από το ποτάμι όταν ήταν μικρός. Πριν καν ακόμα γίνει φίρμα (όχι τόσο φίρμα όσο ο Βοσκόπουλος ή η Άντζελα).

Πέρασε το μπομπίρα Χριστό από το ποτάμι και έγινε αυτός Άγιος και εγώ γαμάτος οδηγός...Με τα 160 έτρεχα χθες από Βόλο έως Εύβοια και από Εύβοια Αθήνα και δε σκοτώθηκα καθόλου...

Λοιπόν όμως αρκετά με εμένα και τον Άγιο μου που φοβέρα δε θέλει...γιατί όπως είπα είναι easy going τύπος...

Καλές Γιορτές σε όλους και όλες σας... Σας εύχομαι να περάσετε τόσο καλά ώστε να αγχωθείτε που δεν κωλοχτυπιέστε από τη χαρά σας και να πάθετε κατάθλιψη...Όπως συμβαίνει συνήθως...

Ευχές :))))

Απόφαση Ζωής....

Emo ή Trendy ;;;;;


Δε με διαβάζετε που δε με διαβάζετε....διαβάστε τουλάχιστον εδώ...


Κακή ψυχρή και ανάποδη εβδομάδα σας εύχομαι....

Βίος και Πολιτεία του Σωκράτη (συνέχεια)

Η ζωή κυλούσε ήρεμα και ειρηνικά στο μικρό γαλατικό χωριό που όλοι, τόσο καλά δεν έχετε γνωρίσει... Ήμουν ΑΡΧΟΝΤΑΣ και φυσικά το άξιζα. Εμένα που με βλέπετε δεν τα έχω κάνει ποτέ στο πάτωμα και ούτε μου έχουν φύγει σε λάθος μέρος !!! Εγώ πάντα χρησιμοποιώ την άμμο μου και είμαι πεντακάθαρος. Είμαι Γαλαζοαίματος 100%. Όχι σαν τον Ερμή (βλ. προηγούμενο ποστ) που τα είχε κάνει όλα σκατά. Οι Γραφές λένε ότι είδανε και πάθανε να του μάθουν που είναι η άμμος. Ενώ εγώ, μόνο μία φορά παραπονέθηκα που ήμουνα μικρό και δε μπορούσα να κατέβω τη σκάλα, αλλά τελικά τα κατάφερα.

Γι αυτό και γρήγορα κέρδισα την εκτίμηση της οικογένειας και εκ τοτε με θεωρούν ίσο προς ίσο. Όλα καλά λοιπόν μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Αυτή η οικογένεια καλεί συνεχώς ξένους ανθρώπους στο σπίτι. Και εδώ σκέφτομαι το φίλο μου, τον Καλαμάρη Πλοκάμια πόσο δίκιο έχει όταν λέει πως "τους μισεί όλους". Εγώ εννοώ μόνον όσους δε με ταϊζουν. Αυτοί καλά κάνουν και υπάρχουν...Μα τι καλός γάτος που είμαι !

Δε θα ξεχάσω όμως τη μέρα που ένα άλλο γατί έκανε την εμφάνισή του στον Οίκο μου. Αυτή είναι η Ασπασία. Πως είμαι εγώ; Ακριβώς το αντίθετο !

Θεοπάλαβη, ζημιάρα, ατίθαση και σκανδαλιάρα 24 ώρες το 24ωρο ΔΕ ΜΕ ΑΦΗΝΕ ΣΕ ΥΣΗΧΙΑ. Όχι μόνο εμένα δηλαδή. Το τετράγωνο ολόκληρο. Έτρωγε όλο το φαγητό σκαρφάλωνε στις κουρτίνες γρατζούνιζε τα έπιπλα (όχι ότι εγώ δεν το κάνω, αλλά μόνο όταν είμαι μόνος στο σπίτι) και γενικά ρε παιδί μου, πολύ λαϊκάντζα η τύπισσα. Δεν ήταν του επιπέδου μου. Ούτε καν γαλαζοαίματη.

Ένα κεραμυδογατί όνομα και πράμα που το μάζεψαν γιατί λέει το λυπήθηκαν...Αν είναι δυνατόν. Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο όταν μεγάλωσε και έγινε κοπέλα, τα βρήκαμε όσο να πεις. Παρακάτω μερικές φωτογραφίες προοριζόμενες για το περιοδικό Life & Style και αποσπάσματα από τα σχόλια του δημοσιογράφου....

Η πόζα αυτή είναι σε κρητικό πατροπαράδοτο στυλ με φόντο την πρίζα τηλεφώνου με τη συσκευή και το ραδιοκασετόφωνο.

Ο Σωκράτης ευχαριστεί την Ασπασία για τη συνεργασία της και ο φακός αποθανατίζει μια πολύ τρυφερή στιγμή....

Το ζεύγος ετοιμάζεται για την επόμενη πόζα και ο Σωκράτης σουλουπώνει κάπως το μαλί της Ασπασίας το οποίο είναι επιεικώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ για φωτογραφία μαζί με γαλαζοαίματο. Στο βάθος διακρίνεται πάντα το τηλέφωνο και το κασσετόφωνο, σκηνικό που κρίθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένο και θα χρησιμοποιηθεί ξανά.

Εδώ το θέμα μας είναι ορθοκανονικό! Η νεοφώτιστη Ασπασία εμφανίζεται έκπληκτη από το φλας της μηχανής ενό ο Σωκράτης μπουχτισμένος από τόση δημοσιότητα και με το βλέμα στο δηινεκές προσπαθεί με ψύγματα υπεροψίας αλλά πάντα ευγενικά, να αγνοήσει το φωτογράφο.

Η φωτογράφιση αυτή είχε αφήσει ιστορία....

(του μπι κοντίνιουντ...)