Δευτέρα, Ιανουαρίου 19

Inauguration Day


Γεια σας φίλες και φίλες....

Πάει καιρός που έχετε χεσμένο το βλογ μου και δεν το επισκέπτεσθε. Πάνε οι καλές μέρες που ορμούσατε κατά χιλιάδες και το ρίχνατε. Που τα ποστ ξεπερνούσαν αυτά του Νίκου Δήμου και οι επισκέψεις αυτές του Πιτσιρίκου.

Είναι αλήθεια φανατική μου φίλη ότι το βλογ μου περνάει κρίση. Δεν το διαβάζει πλέον κανένας και μόνο το προγραμματάκι που έφτιαξα για να μπαίνει αυτόματα σε διάφορες ιστοσελίδες μου ανεβάζει λίγο το rank. Τώρα ευλόγως θα ρωτήσεις πόσο ξιπασμένος είμαι. Πόλυ - πάρα πολύ αλλά αυτό δεν έχει σχέση με το προγραμματάκι που έφτιαξα πριν από χρόνια στα πλαίσια μιας εργασίας μαθήματος και από τότε δεν το έχω σταματήσει.

Αυτά τα λίγα. Το βλογ μου περνάει κρίση όπως η αμερικάνικη οικονομία και αυτό είναι προφανές. Είναι στα αζήτητα όπως οι Cadillac της διπλανής αντιπροσωπείας που ακόμα και τα περιστέρια αρνούνται να τις χέσουν.

Από την άλλη τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ενεργητικά μιας και καθώς περπατούσα πριν μερικές μέρες μαζί με τη φίλη μου, ένα περιστέρι την έχεσε κανονικά στο μάγουλο και στο βυζί...Καλά, δε σας λέω φάση, φαντάζεστε !!

Που λέτε επανήλθα στις Πολιτείες που πλέον μετά από τις διαβεβαίωσεις του Ομπάμα (ή κάποιου μαϊντανού από τη χθεσινή φιέστα) είναι Ηνωμένες και όχι ξέχωρες. Συγκινήθηκα τόσο που αποφάσισα να ταχθώ στο πλευρό του για την ανοικοδόμηση του ωραίου αυτού έθνους. Έτσι ξεκίνησα γενική φασίνα στο σπίτι και μετά πήγα στο Giant όπου στήριξα την οικονομία κάνοντας ζημιά 201,36 δολλαρίων. Γύρισα σπίτι και έφτιαξα της καλύτερες φακές στην ιστορία μου. Λοιπόν λατρεύω τις φακές. Με φετούλα και ψωμάκι είναι το αγαπημένο μου όσπριο. Επι τι ευκαρεία θέλω να καταγγείλω το ότι εδώ πωλείται Feta Cheese που δεν είναι ελληνικό. Να παρέμβει αμέσως το Υπ. Εξ. και η Ντόρα, που εδώ που τα λέμε, αν δεν της είχε φάει τον άντρα η 17Ν, δε θα την ήξερε ούτε η κουτσή Μαρικά...

Όπως έχεις καταλάβει η κατάσταση είναι απάλευτη. Το βλογ διανύει τη δική του αμερικάνικη κρίση και το οικονομικό μου επιτελείο σκέφτεται σοβαρά να δημοσιεύσει γυμνές φωτογραφίες του Σωκράτη σε μια προσπάθεια ανάκαμψης στις ηλικίες 15-44.

Και καλά το ιστολόγιό μου... Αι ΗΠΑ ; Τι θα γίνει με την υπερδυνάμη ΗΠΑ που μόνο υπερδύναμη δεν είναι πια. Γιατί αν το καλοσκεφτείς τι της έχει απομείνει; Μην της έχει απομείνει το δολλάριο που ακόμα και ο Ουασιγκτον θέλει να φύγει απο πάνω του ; Μην της έχουν απομείνει οι ουρανοξύστες που μπροστά σε αυτούς του Αμπου Ντάμπι και του Ντουμπάι μοιάζουν σαν αποξηραμένο μυγιόφτυσμα. Μην της έχουν μείνει τα χρηματιστήρια (εδώ γελάνε...). Μην της έχουν μείνει τα επενδυτικά funds; Το μεγαλύτερο εδώ και χρόνια βρίσκεται στο σοσιαλιστικό (πάντα) Πεκίνο. Μην της έχει μείνει το Διάστημα ; Καλά αυτό δεν το είχε ποτέ. Μια φορά που ο Αμστρονγκ επάτησε τη Σελήνη και μια που ξαναπέρασε ο Τομ Χανκς.... Από τότε το έχουν αφήσει στους Ρώσους που χωρίς της συγκατάθεσή τους ούτε βεγγαλικά δεν μπορούν να εκτοξεύσουν. Μην της έχει μείνει η τεχνολογία; Εδώ για να είμαστε δίκαιοι οι απόψεις διίστανται. Αδιαμφισβήτητα της έχουν μείνει τα πανεπιστήμια (για πόσο ακόμα) και άρα η γνώση. Όμως τα αμάξια τους είναι για πέταμα. Η τεχνολογία της Honda είναι χρόνια μπροστά. Από την άλλη στρατιωτικά οι Αμερικάνοι είναι δυνατότεροι. Πρέπει να υπάρχει κάποια συμφωνία στον καταμερισμό της τεχνολογίας. Κρατήστε τα αμάξια-κρατάμε τους πυραύλους. Όχι απαραίτητα σε επίπεδο κρατών. Μπορεί και οι εταιρείες μεταξύ τους να τα συμφώνησαν, ποιος ξέρει; Η κατάσταση είναι στο απροχώρητο...20 χρόνια μετά την κατάρρευση του παραπετάσματος η Αμερική καταρρέει και μαζί της και όλες οι οικονομίες που έμαθαν να ζουν ξοδεύοντας περισσότερα από όσα παράγουν και αυτό το ονόμασαν ευημερία.

Και ο Ομπάμα ; Τι ξέρει ο Ομπάμα ; Τι μπορεί να κάνει ; Καλά η φιέστα και η χαζοχαρούμενη αμερικάνικη κουλτούρα στα προεόρτια. Καλώς ο Lincoln, αλλά τα Lincoln σε λίγο θα δίνονται δώρο μαζί με την κυριακάτικη Washington Post.

Τι να κάνει και ο Ομπάμα; Τι περιμένουν από αυτόν; Πολλά ερωτική μου αναγνώστρια...πάρα πολλά...Μη με πιέζεις άλλο θα ομολογήσω: Και εγώ περιμένω πολλά από αυτόν. Τον πιστεύω. Πιστεύω ότι σαν τον Μπους δε θα είναι. Ο άνθρωπος αυτός το έχει που λέμε. Καλά, Ανδρέας δεν είναι, μην τρελαθούμε. Όμως τον πιστεύω σε πολλά. Μένει να δούμε αν θα διαψευστώ ή όχι. Το ερώτημα είναι βέβαια σε τι; Ο Πρόεδρος στης Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής (Ε.Π.Α. - κάποιοι παλιοί χάρτες τη γράφουν έτσι ! ) κάνει δύο δουλειές (και πληρώνεται για μία): την οικονομική πολιτική και την εξωτερική πολιτική. Για το δεύτερο στο υπογράφω οτι οι Αμερικάνοι χέστηκαν. Τους ενδιαφέρει μόνο η τσέπη τους. IN GOLD THEY TRUST που έλεγε και η Μακαριστή Μπέμπα Μπλανς.

Αν βάλουμε κάτω τους άριθμούς (ή πάνω ή δίπλα, όπου και να τους βάλουμε το ίδιο κάνει) θα δούμε ότι η (Ηνωμένη πάντα) Αμερικανική οικονομία στηρίζεται κατά 40-45% στην πολεμική της βιομηχανία. Όπλα πουλάνε και ζουν οι άνθρωποι εδώ. Από πολέμους τη βγάζουνε. Και όχι φτωχομπινεδιάρικα όπως οι μαυραγορίτες μας στην Κατοχή. Που μεταπολεμικά έγιναν επιφανή μέλη της κοινωνίας μας και διορισμένοι σε ανώτερα κρατικά κλιμάκια, γιορτάζουν σεμνά, ταπεινά, πατριωτικά και σε παγκόσμια πρωτοτυπία, την έναρξη του πολέμου και όχι το τέλος του. (γιατί άραγε;)

Οι Αμερικάνοι έχουν το know how. Σε θέματα πολέμου δεν είναι ψιλικατζίδες. Και τώρα είναι σε κρίση. Πρέπει να πουλήσουν όπλα. Νέα όπλα. Και για να αγοράσει κανείς τα νέα όπλα πρέπει να έχει χρησιμοποιήσει τα παλιά...Γιατί πρέπει όλα εγώ να στα λέω; Ξέρεις, δε μου αρέσουν οι γκόμενες χωρίς προσωπικότητα...

Το δόγμα αχρησιμοποίητα όπλα = κακή επένδυση δε θα αλλάξει. Δεν πιστεύω ότι ο Μπάρακ θα κάτσει εν μέσω τέτοιας κρίσης να μετασχηματίσει την οικονομία. Πλάκα θα χει να το δούμε και αυτό πάντως...Πενταετή προγράμματα ανάπτυξης και κολεκτιβοποίηση τύπου σοβιέτ....χαχαχαχαχα (θα πρέπει να φταίνε οι φακές - δεν εξηγείται αλλιώς).

Αυτά για την ώρα αγαπητή μου αναγνώστρια. Πάω να συνεχίσω τη σημερινή γιορτή (Martin Luther King's B-day).

Σ' αγαπάω πάντα και ας μη με διαβάζεις. Μεταξύ μας, καλά κάνεις !

Τρίτη, Ιανουαρίου 13

Ευτυχισμένος ο Νέος Έτος


Φίλε Αναγνώστη, φίλτερη αναγνώστρια, φίλτατες θαυμάστριες!....

Όοοοοοχι δεν κάνουν πουλάκια τα μάτια σου...
Όοοοοοχι δεν έχει κολλήσει ιό ο υπολογιστής σου...
Όοοοοοχι δεν πρόκειται για καλόγουστη φάρσα της blogspot...

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ !

Πρέπει να κρατηθείς ψύχραιμος. Δε θέλω εκρήξεις υστερίας. Δε θέλω αυτοκτονικούς ιδεασμούς. Δε θέλω και break down. Θα ήθελα όμως ένα break dance προς τιμή μου μιας και είδα πολύ από δ' αύτο στο Δημαρχείο της πόλης μας και πολύ μου άρεσε! Όχι δε χόρεψε ο Δήμαρχος αν και πολύ γνωστός για τις κωλοτούμπες που κάνει στα κομματικά.

Πως τα περάσαμε τις γιορτές ; Φάγαμε ; Σκάσαμε στο φαϊ ; Θέλω να σε γεμίσω τύψεις, είναι η αλήθεια, γιατί και εγώ τα ίδια έκανα. Όμως το ποτήρι ξεχύλισε και πρέπει να πάρω τα μέτρα μου άμεσα τώρα που θα επιστρέψω στην Αμερική. Βασικά δεν είναι ότι ξεχύλισε το ποτήρι. Εγώ έχω ξεχυλώσει και δεν είναι δυνατόν παιδί αψηλό σαν τα κρύα τα νερά να μην είμαι φιτ!

Πριν όμως από όλα αυτά θέλω να σου πω για τις διακοπές μου στην πόλη μου. Βασικά θα σου πω για την πόλη μου, το Ηράκλειο! Και γι αυτό σου έβαλα και τη φωτογραφία αυτή πρώτη πρώτη για να τη θαυμάσεις και να τη συζητήσουμε και λίγο.

Δε θα σου βάλω άλλη φωτογραφία της πόλης μου. Αν και μεγάλο, (4ο πανελλαδικά) το Ηράκλειο χαρακτηρίζεται πλήρως από αυτή τη φωτογραφία. Για πες μου τι βλέπεις ; Τι παρατηρείς ;

Κατ' αρχάς κατανοείς ότι πρόκειται για μια Δημοκρατική πόλη. Λοιπόν είναι πολύ αστείο. Η πινακίδα έχει ιστορικό χαρακτήρα. Χρονολογείται από τη δεκαετία του '70 (μετά την επταετία) και είναι η τελευταία από τις πινακίδες υποδοχής στις εισόδου της πόλης. Όλες οι υπόλοιπες έχουν αποσυρθεί. Επίσης βλέπουμε πως είναι πινακίδα της τροχαίας και όχι κάποια απλή δημοτική πινακίδα. Γιατί τα λέω όλα αυτά ; Μα γι αυτό το "Δημοκρατικό" που γράφτηκε σε πινακίδα με την έγκριση της κρατικής αρχής σε μια εποχή που Δημοκράτης σήμαινε αντιδεξιός. Και έτσι είναι ακόμα και σήμερα. Το Ηράκλειο είναι μια πασοκοκρατούμενη πόλη. Ο Δήμαρχος είναι πράσινος και απολαμβάνει την αποδοχή του 70% των πολιτών, όχι επειδή είναι ικανός αλλά επειδή είναι πράσινος. Το ίδιο και η Νομαρχία. Γενικά είμαστε ξεδιάντροπα πασόκοι. Κουβαλάμε τη Βενιζελική παράδοση (!) και στις εσωκομματικές εκλογές ψηφίσαμε ΓΑΠ (εκτός από το Δήμαρχο που ψήφισε Βενιζέλο).

Επιπλέον, ως γνήσιοι δημοκράτες είμαστε πλούσιοι. Το Ηράκλειο έχει λεφτά, πολλά λεφτά που τα σπαταλάει σε καφετέριες μπουζουκσίδικα και ορθάδικα. Τα λεφτά μας έρχονται από τον τουρισμό και το εμπόριο και είναι τόσα πολλά που όλοι οι άλλοι κρητικοί μας ζηλεύουν γιατί δεν είναι τόσο κάφροι όσο εμείς. Επιπλέον μας ζηλεύουν γιατί δεν έχουν Κνωσό. Εμείς έχουμε Κνωσό και έχουμε τυπώσει και 2.000.000 πινακίδες για να δείχνουμε το δρόμο. Θα έλεγε κανείς ότι αναδείξαμε τον πολιτισμό αυτό μόνο και μόνο για να τυπώσουμε τις πινακίδες για να δείχνουμε το δρόμο. Μία από αυτές φαίνεται και στη φωτογραφία. Παρατηρήστε παρακαλώ. Θα δείτε ότι είναι γραμμένη λάθος. Μα και βέβαια είναι! Καμία από τις 2.000.000 πινακίδες δεν γράφει σωστά την Κνωσό και στα Ελληνικά και στα Αγγλικά ταυτόχρονα. Δεν μπορούν να πετύχουν το συνδιασμό των "σ". Στα Ελληνικά θέλει ένα (Κνωσός) στα αγγλικά όμως θέλει διπλό (Knossos), διαφορετικά προφέρεται "Κνοζός". Λοιπόν αυτή τη δύσκολη, ομολογουμένως, ορθογραφία τόσο το κράτος όσο και η δημοκρατική μας αρχη τα τελευταία 30 χρόνια δεν μπορούν να την κατανοήσουν. Η μόνη εξαίρεση που είδα πρόσφατα είναι μια πινακίδα γραμμένη από το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Εκεί το Κνωσός είναι γραμμένο σωστά και στις δύο γλώσσες.
Φυσικά το επόμενο που αξίζει στο Ηράκλειο είναι η πνευματική ηγεσία της πόλης, επιφανές μέλος της οποίας βλέπετε στη φωτογραφία δίπλα.
Ο Σωκράτης αποτελεί δεσπόζουσα μορφή της πόλης στην τέχνη και τα γράμματα. Και αυτό γιατί κανείς στο Ηράκλειο δεν ασχολείται σοβαρά με αυτά.
Με το γάτο μου διεξάγω πάντα σοβαρές συζητήσεις. Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα και το θέμα του Ασύλου καταλήξαμε ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος και πως σε αυτή τη χώρα έχουμε πάρα μα πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο. Μα είναι φοβερό να βλέπεις τώρα καθηγητές και πανεπιστημίου ή πολιτικούς ή δημοσιογράφους σοβαρούς να λένε με ύφος 100 καρδιναλίων ότι "το άσυλο πρέπει να προστατεύει την ακαδημαϊκή ελευθερία και όχι τους κακοποιούς". Αυτά είναι ! ...Είναι για γέλια...Είναι για γέλια η κατάσταση αγαπητή αναγνώστρια και το κοινό συμπέρασμα είναι πως καλά παθαίνουμε ό,τι παθαίνουμε γιατί είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Στο Ηράκλειο μαρέσει να κάθομαι λίγο. Να κάνω βόλτες στα παλιά στέκια και να βλέπω κανέναν γνωστό. Είναι αλήθεια ότι έχουμε χαθεί όλοι. Ένα reunion (οι μαθητές του Δημοτικού) οργανώθηκε τις μέρες αυτές αλλά δεν πήγα γιατί στην κοπέλα που το διοργάνωσε χρωστάω λεφτά απο παλιά...μου τα είχε ζήτησε η μάνα της για παρθενοραφή. 18 χρ0νών μαντράχαλος τόλμησα να κάνω έρωτα με την κόρη της που άκουσον άκουσον ήταν και εκείνη 18 χρονών και αν είναι δυνατόν δεν μπορώ να το γράψω αυτό...το ήθελε και εκείνη...

Έτσι ωραία περνάμε στη Δημοκρατική μας πόλη....

Αγαπητές φίλες και φίλοι σας εύχομαι ΥΓΕΙΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ. Είναι προφανές πως θα είμαι παρών στην μπλογκόσφαιρα και αυτόν τον χρόνο με καυτά κείμενα όπως μόνο εγώ ο φανταστικός CsLaKoNaS ξέρω να γράφω.
Να είστε καλά.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10

Παρασκευή, Νοεμβρίου 28

Thanksgiving, my ass !


Μια μέρα μετά τη Μέρα των Ευχαριστιών. Δηλαδή τι να πω! ΈΛΕΟΣ. Οι άνθρωποι γιορτάζουν μία ηλίθια γιορτή με το γνωστό υπερβολικό τους τρόπο. Χαίρονται χωρίς λόγο. Τρώνε αηδίες (δες στο πολύ ωραίο κείμενο του Δεσποινάριου σχετικά)

Σήμερα είναι η βλαμμένη Παρασκευή. (black Friday) και τα καταστήματα είναι ανοιχτά και έχουν προσφορές. Η αλήθεια ειναι ότι έχουν πολύ καλές προσφορές. Αλλά για να προλάβεις το στοκ πρέπει να στηθείς από το πρωί - το πολύ πρωί - πριν ανοίξει το κατάστημα. Να στηθείς στο μπουλούκι και μόλις ανοίξουν οι πόρτες να τρέεεεξεις να προλάβεις να αγοράσεις. Ο πραγματικός πανικός είναι βέβαια με τις προσφορές που γίνονται για ρούχα. Τα βλέπετε στις ειδήσεις να μη σας τα λέω. Ναι ναι ...θα γκρινιάξω για άλλη μια ανάρτηση. Όλα μου φταίνε. ΝΑΙ ΟΛΑ !

Εμείς είχαμε επιτελικό σχέδιο. Θέλαμε να αγοράσουμε GPS (πήραμε τέσσερα) που κλασσικά έχουν πολύ καλές εκπτώσεις και μετά ο καθένας τα δικά του. Πρώτος σταθμός τα radioshack που έχουν τα πιο ακριβά προϊόντα όλες τι μέρες του χρόνου εκτός από σήμερα που έχουν πολύ καλές προσφορές. Ειδικά στα GPS αγοράσαμε με $100 έκπτωση!

Εγώ είχα δηλώσει ξεκάθαρα. Σε μπουλούκι δεν κάθομαι και καραγκιοζιλίκια δεν κάνω ! Εντάξει να σηκωθώ νωρίς. Αλλά να τρέχω και να σπρώχνω για να προλάβω το "κομμάτι" δεν υπάρχει περίπτωση !

Λοιπόν, περιμέναμε από τις 05.20 το πρωί και αυτό λόγω του ότι έκανε μαλακία ένας φίλος και νόμιζε ότι άνοιγαν στις 5 αλλά τελικά ανοιγαν στις 6. Τρείς τρελοί έκαναν stake out με πράσινα τσάι και κρουασάν έξω από το κατάστημα. Ευτυχώς δεν υπήρχε κανείς. Άνοιξε στις 6 και μπήκαμε σαν κύριοι !

Επόμενος σταθμός STAPLES και BEST BUY. Στα staples χτύπησα ένα τεράστιο σκληρό δίσκο (- 60$) και ένα στικάκι (8 GB μόνο 10$). Αυτά! Τέλος. Στα BEST BUY δεν μπήκα. Είχε μία τεράστια ουρά. 6 το πρωί! ΕΛΕΟΣ. Σαν τους γύφτους να ξεροσταλιάζουν στο ψοφόκρυο για να τρέεεεξουν να αγοράσουν οι έρμοι. Και όχι πράγματα που χρειάζονται. Τρέχουν να αγοράσουν έτσι...επειδή είναι φτηνά. Με το που είδα - δήλωσα ότι δεν μπαίνω!

Τέλος αγόρασα και μια φωτογραφική από το ιντερνετ σε τρελή προσφορά.

Ωραία όλα αυτά, αλλά έχει πέσει έξω ο προϋπολογισμός. Από εδω και πέρα λιτότητα μέχρι τη νέα χρονιά. Ευτυχώς που έχει πέσει τελείως η βενζίνη...στα 1,67$ το γαλλόνι η Shell. (για να σκάσετε: 0,34 λεπτά του ευρώ το λίτρο!)

ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ !!
Συνεχίζω με τις ερωτικές μνήμες που τόσο λίγο σας ενδιαφέρουν.

Να είστε όλοι καλά!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 20

Αν είναι δυνατόν!!!

Δηλαδή...ΕΛΕΟΣ - τύπου !! ! !!

Έχω τελειώσει το mid-term και τρώγω, με φίλο, χαλαρά στο Boston Market του College Park μια μερίδα κοτόπουλο που το κάνουν ωραία. Έχω βάλει στο παρκόμετρο 40 λεπτά και ψιλοξεχνιέμαι. Με το που πάω να βγω από το εστιατόριο καταλαβαίνω ότι έχω ξεχαστεί και τρέχω στο αμάξι. Μια κολώγρια μπατσίνα είναι έτοιμη να μου σκάσει κλήση. ΕΛΕΟΣ. Της λέω "τώρα φεύγω" γιατί πραγματικά έφευγα. Μου λέει βάλε ένα κέρμα στο παρκόμετρο αλλιώς σε γράφω. Βάζω 8 λεπτά και την ίδια στιγμή φεύγω...Πάει το 5 cent.
Τσατισμένος την κάνω για το σπίτι.... Λέω φτηνά τη γλύτωσα...Είναι νύχτα... Στο δρόμο για το σπίτι και 150 μέτρα πριν φτάσω σπίτι υπάρχει μια διασταύρωση. Με ΣΤΟΠ. Στην Αμερική όταν μια διασταύρωση έχει στοπ - σταματάμε. Το κοκαλώνουμε !
Είμαι μόνος. Κανείς πίσω μου - κανείς στο αλλο ρεύμα - κανείς πουθενά !
Κόβω ταχύτητα αλλά δε σταματάω....Μιλάμε για ταχύτητα 30 χλμ....
Προχωράω για το σπίτι. Έξω από την είσοδο και 150 μέτρα από το στοπ ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
Βλέπω στον καθρέφτη πίσω μου ένα τέτοιο:


Να σημειώσω εδώ ότι τα περιπολικά στην Αμερική είναι ακριβώς όπως τα βλέπουμε στο σινεμά. Δηλαδή όταν ανάβουν τη σειρήνα νομίζεις ότι έρχονται σε οργασμό. Σειρήνα έχουν και τα μπροστινά φώτα και τα πίσω και τα φλας και μέσα στο αμάξι και έξω και πάνω και κάτω...

Η διαδικασία είναι απλή. Σφυρίζει η σειρήνα και αμέσως σταματάω το αμάξι που έτσι κ αλλιώς θα το σταματούσα γιατί θα πάρκαρα.

Μου ρίχνει δυο προβολείς να δει την πινακίδα μου και εγώ πρεπει να περιμένω...Έρχεται ευγενέστατα και μου ζητάει άδεια και δίπλωμα..

Η κατάσταση έχει ως εξής.

1. Παραβίασα ΣΤΟΠ.

2. Οι πινακίδες μου είχαν λήξει - Έπρεπε να είχα περάσει το αμάξι από ΚΤΕΟ από τον Οκτώβρη.

3. Το δίπλωμά μου (το διεθνές δίπλωμα της ΕΛΠΑ) δεν ισχύει στην Αμερική για μόνιμους κατοίκους του Maryland. Η ποινή είναι 90 μέρες φυλάκιση.

ΕΛΕΟΣ !!! Πως και δε μου είπε ότι θα πάω στο Γκουαντάναμο!

Του λέω :

1. Έχει δίκιο αλλά πήγαινα πολύ σιγά και είδα πως δεν ήταν κανείς.

2. Έχει δίκιο αλλά με τούτα και με κείνα το είχα ξεχάσει τελείως.

3. Ειλικρινά δεν το ήξερα. Νόμιζα πως ήμουν ΟΚ με το δίπλωμα αυτό. Άλλωστε κανείς δε βρέθηκε να μου το πει.

----------------

Τελικά πολύ ξηγημένο το παληκάρι ...μου έκοψε κλήση 60 δολλαρίων για ληγμένες πινακίδες και μόνο. Στην Αμερική μπορείς να κάνεις stand μια κλήση και να πας σε δίκη. Αν τη μέρα της δίκης πας εσύ αλλά δεν πάει ο μπάτσος τότε γλυτώνεις τα λεφτά. Αλλά μου είπε να μην κάνω τον κόπο να κάνω stand την κλήση αυτή γιατί αυτός θα εμφανιστεί στο δικαστήριο.

Το χειρότερο είναι πως έγινα ρεζίλι στην πολυκατοικία...Αμάν πια με την υπερβολή τους οι Αμερικάνοι...

ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΒΑΡΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΜΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΕΔΩ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ !!!

Σάββατο, Νοεμβρίου 8

Μνήμες Ερωτικές Ι


Η ώρα στο Greenbelt του Maryland, είναι 01:03 το πρωί. Έχω αρράξει με το Liverpool Concerto του Ed Alleyne Johnson και αποφασίζω να σπάσω τη σιωπή μου. Θα μείνω λοιπόν πιστός στο πρόγραμμά μου όσο και αν το έχω καθυστερήσει.

Το blog αυτό ξεκίνησε πάνω στην Αρχή του "Όλα στο Φώς"...Όπως ακούμε στα κανάλια ότι "Θα χυθεί άπλετο φώς" και ότι "Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο". Καμία σχέση !

Σήμερα θα μιλήσω για την ερωτική μου ζωή...Όχι φυσικά για το πως κάνω σεξ. Αυτό θα διδάσκεται σε λίγα χρόνια στα πανεπιστήμια. Θα μιλήσω για το παρελθόν. Και αυτό γιατί έχει περάσει αρκετός καιρός και οι πληροφορίες που θα δημοσιεύσω εδώ, με γεγονότα και ονόματα αληθινά, δεν απειλούν την εθνική μας ασφάλεια.

Σήμερα θα συζητήσω βέβαια μόνο ένα μικρό κομμάτι από το παρελθόν μου. Θα αναφέρω τα πρώιμα στάδια της ερωτικής σκέψης για το άλλο φύλο και φυσικά θα κάνω μια εισαγωγή στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου...

Νιώθω πολύ τυχερός που θυμάμαι το πρώτο "σκίρτημα" για κοπέλα ίδιας ηλικίας, τόσο έντονα. Προσπερνώ φυσικά τα χαζοκολλήματα με δασκάλες κλπ κλπ, αν και εδώ που τα λέμε μια φαντασίωση με δασκάλα μου έχει μείνει αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτό που δε θυμάμαι ακριβώς ήταν το πότε. Θυμάμαι του που και με ποιά...Την έλεγαν Ελένη (και ελπίζω δλδ ακόμα να τη λένε έτσι, να μην το εχει αλλάξει σε Μπάμπης ή να μην έχει πεθάνει...), και ήταν σε ένα παραθαλάσσιο μέρος στη νότιο-δυτική Κρήτη. Στο ξενοδοχείο VIENNA. Πρέπει να ήμουν Τετάρτη δημοτικού. Ναι και όμως. Ήταν πολύ ωραία ρε παιδιά...Πάρα πολύ ωραία...Μα πάρα πολύ ωραία!!! Ξανθά σπαστά μαλλιά και καταγάλανα μάτια.

Δεν έχει σημασία τι ένιωθε αυτή για μένα. Σημασία έχει ότι για έναν ανεξήγητο τότε για μένα λόγο, ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί της.... Και να λέμε χαζομέρας και να κάνουμε αστεία. Δηλαδή στην αρχή δε μου έκανε εντύπωση γιατί πάντα έτσι είναι όταν εχεις καλή παρέα...Αλλά μέτα το ξανασκέφτηκα. "Γαμώτο εγώ είμαι αγόρι και από ότι θυμάμαι τα κορίτσια τα κοροϊδεύαμε, τα φοβερίζαμε, τα χτυπούσαμε στην τελική...". "Εγώ όμως εκείνη δε θέλω να της κάνω τίποτα από αυτά...Θέλω να είμαι μαζί της και να κάνουμε πλάκες. Να λέμε ανέκδοτα και να κάνουμε μπάνιο στην πισίνα." Κάτι δηλαδή δεν πήγαινε καλά όπως καταλαβαίνετε...

Άσε και το άλλο:

Σκεφτόμενος όλα αυτά τα παράξενα που μου είχε προκαλέσει η Ελένη..., ξαφνικά, ΞΑΦΝΙΚΑ...Άρχισα να σκέφτομαι την ίδια την Ελένη !! Και σα να μην έφτανε μόνον αυτό, άρχισα να τη σκέφτομαι πιο έντονα όταν έπαιζε ένα τραγούδι που είχα γράψει στο κασσετόφωνο...Να δεις πως πήγαινε..."We had joy, we had fun, we had seasons in the sun...."

Και το χαμόγελο ; Που το πας το χαμόγελο ; Αυτό το αποβλακωμένο, το βλέμμα του ροφού...;

Εντάξει, προφανώς και δεν ήταν ο έρωτας ο αθάνατος...Ήταν όμως η Αρχή. Και όπως κάθε Αρχή οφείλω να την αναφέρω...Επιπλέον πρέπει να αναφερθεί γιατί υπήρχε και τραγούδι στη μέση. Από τότε κάθε σοβαρή σχέση-κόλλημα το συνδέω με ένα τραγούδι...

Προς θεού όμως, μην περιμένετε να μιλήσω για κάθε μια που μου γυάλισε από την Τετάρτη Δημοτικού μέχρι σήμερα...Δε θα τελειώσουμε ποτέ...

Θα αναφέρω αρκετές κοπέλες...Αρκετά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα από αυτό το ναρκωτικό που λέγεται έρωτας, καψούρα, δαγκωμένη λαμαρίνα, τσιου τσιου τα πουλάκια κλπ κλπ.... Γιατί είναι αλήθεια ότι τραβήξαμε πολλά...Και εγώ και οι κολλητοί μου που με ανέχθηκαν και τελικά με διαολόστειλαν. Έτσι για να τα λέμε όλα! Τράβηξα αλλά και έκαμα πολλά...Πολλά ωραία και γλυκά και ρομαντικά και δε συμμαζεύεται. Τα έκανα μόνο και μόνο για έναν λόγο...Δε θα σας τον πω. Τον ξέρετε. Αφού και εσείς τα ίδια σκατά έχετε κάνει εις το όνομα της καψούρας...

Άντε θα σας τον πω για να μη λέτε ότι με έχουν δέσει τα μεγάλα συμφέροντα και η διαπλοκή...Ο λόγος είναι ότι τα έκανα όλα αυτά, όχι για μένα ούτε για αυτές... Τα έκανα για το γαμώτο !

Φύγαμε όμως από την Ελένη από το Ατσαλένιο. Καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται, και αν το άλλαξε και το έκανε Μπάμπης, δεν πειράζει...Μια καλή κοπέλα να βρει να νοικοκυρευτεί...Αυτό μετράει...

Τα χρόνια πέρασαν και εγώ είχα ήδη γραφτεί σε μια σχολή καράτε....Στην απελπισία του ο πατέρας μου για το πάχος που δεν έλεγε να περιοριστεί με πήγε σε πολλές σχολές...Γυμναστήριο, κολυμβητήριο, τέννις, αρμόνιο (άσχετο αλλά δεν ξέρεις καμια φορά τι γίνεται). Με πήγε λοιπόν σε μια σχολή καράτε και kick boxing. Στο Παγκράτιο του Θανάση του Βουλγαρίδη. Ενός καταπληκτικού ανθρώπου και άριστου επαγγελματία...

Λοιπόν όσο δεν έπιασε το τέννις και το αρμόνιο, έπιασε το καράτε! Όχι ότι το λάτρεψα και άρχισα να χάνω βάρος. Αλλά γιατί εκεί γνώρισα εκείνη. Τον έρωτα το μεγάλο. Τον τρελό και απύθμενο. Αυτόν για τον οποίο θα έδινα και την ψυχή μου.

Βέβαια θα μου πεις ότι δε φταίει το καράτε, ούτε το kick-boxing. Η ηλικία έφταιγε και οι ορμόνες και γενικά εγώ ο ίδιος γιατί είχα μπει για τα καλά στην εφηβία. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας....

Που είναι τελος πάντων; Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Στην αρχή λοιπόν κατέβηκαν τα φύλα των Δωριέων στην περιοχή μας την Κρήτη...Ύστερα από πολλά πολλά χρόνια εγώ ήμουν στον τρίτο χρόνο του καράτε που από εδώ και πέρα θα το λέω kick boxing γιατί εκεί διέπρεψα τελικά.

Ήταν λοιπόν Σάββατο, το πρόγραμμα του kick boxing είχε ξεκινήσει και εγώ χαλαρά βαριόμουνα τη ζωή μου... Ήμουν πίσω πίσω σε σχέση με την είσοδο του γυμναστηρίου κυρίως για να μπορώ να λουφάρω....Ώσπου βλέπω ένα πλάσμα να μπαίνει και να αρχίζει και αυτό το ζέσταμα.

Ήταν εκείνη...

Εδώ θέλω να σταθούμε για λίγο και να αναλύσουμε τη Στιγμή. Γιατί είναι αυτή η Στιγμή που κάνει τη ζημιά. Είναι ο ιός που μπαίνει μέσα σου και αρχίζει να κινείται με απίστευτη ταχύτητα. Σε δευτερόλεπτα πάνω τα αυτιά σου βουίζουν. Παύεις να ακούς τα παραγγέλματα του Δασκάλου και απλώς κοιτάς. Δεν ακούς, δεν αισθάνεσαι, δε γεύεσαι...Όλες οι αισθήσεις παγώνουν εκτός από την όραση. Αυτή έχει καρφωθεί όλη...ΟΛΗ ..απάνω της. Είναι ρε παιδί μου πολύ φυσικό αυτό που συμβαίνει. Ο οργανισμός απλά αρνείται να αφήσει τη στιγμή που αντίκρυσε την κοπέλα αυτή. Δεν το δέχεται βρε αδερφέ ότι μετά από αυτήν την εμπειριά ο χρόνος μπορεί να συνεχισει το ταξίδι του....Δεν διανοείται ότι ο χώρος γύρω του έχει την ίδια σημασία με πριν. Γι αυτό και τους αγνοεί. Αγνοεί τα πάντα τα οποία μπορούν να του χαλάσουν αυτό που έζησε...αυτή την τόσο μικρή, μα τόσο Μεγάλη Στιγμή...Αυτό το Big Bang που λένε οι σπασίκλες οι Αστροφυσικοί.

Ε αυτό....

Ήμουν Δευτέρα, και εκείνη Τρίτη γυμνασίου... Τη λένε Βάσω...



Συνεχίζεται....

Να είστε όλοι καλά !

Υ.Γ. Το σκίτσο -απόλυτα σχετικό με την ιστορία- είναι του 0039split που τότε κυκλοφορούσε με το ψευδώνυμο Στε. Να τον διαβάζετε... Τα γράφει πολύ ωραία...Από τότε τα έγραφε δηλαδή...

Δευτέρα, Οκτωβρίου 27

Oxford Suite, part I

Αφού εγώ δε μιλάω, ας μιλήσει κάποιος άλλος αντί για μένα...




Με αφορμή το τελευταίο του άλμπουμ, Symphony θεώρησα σωστό να τον παρουσιάσω σε όσους δεν τον γνωρίζουν, με το πρώτο κομμάτι από τον πρώτο του δίσκο, 16 χρόνια πριν...

Λέγεται Ed Alleyne Johnson και στο μέλλον θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε εκτενέστερα γι αυτό το διαμάντι της New Age μουσικής.

Να είστε όλοι καλά...